آیین‌نامهٔ مسابقات

آیین‌نامهٔ واحد مسابقات Global Kyokushin Budokai (GKB): مقررات عمومی، سازمان‌دهی مسابقات و قواعد فنی-ورزشی کومیتهٔ GKB درجهٔ اول، دوم و سوم. سازمان‌های ملی GKB آن را برای مسابقات ملی خود نیز اعمال می‌کنند.

آیین‌نامهٔ واحد مسابقات Global Kyokushin Budokai (GKB)، لازم‌الاجرا از 18 اکتبر 2026. این متن ترجمهٔ متن اصلی بلغاری GKB است؛ در صورت هرگونه اختلاف میان این دو متن، متن بلغاری معتبر است.

فهرست مطالب

بخش I. کلیات

1.1. موضوع، هدف و دامنهٔ شمول

مادهٔ 1. (1) این آیین‌نامه سازمان‌دهی و برگزاری مسابقات رسمی Global Kyokushin Budokai (GKB) را تنظیم می‌کند که GKB یا یکی از سازمان‌های ملی آن برگزار کرده یا مجوز آن را داده است.

(2) این آیین‌نامه شرایط عمومی شرکت، حقوق و تکالیف شرکت‌کنندگان، ترکیب و اختیارات کمیسیون داوری، پوشش پزشکی، الزامات محل برگزاری، ترتیب ثبت‌نام، توزین و قرعه‌کشی، اعتراض‌ها، رده‌بندی و اهدای جوایز را تعیین می‌کند.

(3) قواعد فنی-ورزشی برگزاری مبارزه‌ها برای سه سطح مسابقهٔ موضوع مادهٔ 4 در بخش‌های 4، 5 و 6 آمده است.

مادهٔ 1 مکرر. (1) این آیین‌نامه، آیین‌نامهٔ واحد مسابقات Global Kyokushin Budokai (GKB) – سازمان بین‌المللی مستقر در بوداپست، مجارستان – است. این آیین‌نامه دربارهٔ همهٔ مسابقات GKB – مسابقات قهرمانی جهان و قاره، تورنمنت‌های بین‌المللی و دیگر مسابقاتی که GKB برگزار کرده یا مجوز آن را داده است – اعمال می‌شود.

(2) سازمان‌های ملی GKB این آیین‌نامه را برای مسابقات ملی خود نیز اعمال می‌کنند. آن‌ها می‌توانند آن را طبق قوانین کشور خود به‌عنوان مقررهٔ خود بپذیرند و با الزامات همان قوانین – دربارهٔ معاینات پزشکی، بیمه، صلاحیت مربیان، کنترل دوپینگ، حمایت از کودکان، نظم عمومی و ثبت در دفاتر و تقویم‌های ملی – تکمیل کنند، بی‌آنکه قواعد فنی-ورزشی (بخش‌های IV تا VI) را تغییر دهند.

(3) سازمان ملی می‌تواند برای مسابقات ملی خود الزامات ایمنی سخت‌گیرانه‌تری وضع کند. این سازمان نمی‌تواند تکنیک یا اقدامی را که این آیین‌نامه ممنوع کرده است مجاز کند، و نیز نمی‌تواند تجهیزات حفاظتی الزامی را کاهش دهد.

(4) هرگاه قوانین کشوری که مسابقه در آن برگزار می‌شود الزاماتی سخت‌گیرانه‌تر از این آیین‌نامه داشته باشد، الزامات آن قوانین اعمال می‌شود.

(5) در مسابقات ملی، اختیاراتی را که این آیین‌نامه برای صدور مجوز مسابقات، تأیید شیوه‌نامه‌ها، پذیرش صورت‌جلسه‌ها، نگهداری دفتر ثبت ورزشکاران و درج در دفترچهٔ ورزشی به GKB می‌دهد، سازمان ملی اعمال می‌کند، مگر آنکه آیین‌نامه ترتیب دیگری مقرر کرده باشد. مبالغی را که این آیین‌نامه به یورو ذکر می‌کند، می‌توان برای مسابقات ملی به معادل آن به پول محلی تعیین کرد.

مادهٔ 2. هدف این آیین‌نامه تضمین برگزاری ایمن، برابر، منصفانه و یکسان مسابقات GKB با رعایت قوانین کشوری است که مسابقه در آن برگزار می‌شود.

مادهٔ 3. مقررات این آیین‌نامه برای سازمان‌های عضو GKB و اعضای آن‌ها، ورزشکاران، مربیان، سرپرستان تیم‌ها، داوران، مسئولان رسمی، برگزارکنندگان و تماشاگرانی که در یک مسابقهٔ رسمی GKB شرکت دارند یا حاضرند، لازم‌الاتباع است.

1.1.1. نظام سطوح مسابقه

مادهٔ 4. (1) فعالیت مسابقاتی GKB در سه سطح مسابقهٔ متوالی انجام می‌شود:

  1. کومیتهٔ GKB – درجهٔ اول – سطح اول (پایه)؛ تکنیک ضربه‌ای در وضعیت ایستاده با اهداف محدود، پرتاب‌های کنترل‌شده، بدون مبارزهٔ زمینی، قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن؛ برای همهٔ گروه‌های سنی برگزار می‌شود؛
  2. کومیتهٔ GKB – درجهٔ دوم – سطح دوم؛ قالب تماس کامل برای ورزشکاران بزرگسال با کلاه محافظ و دستکش، که تکنیک ضربه‌ای در وضعیت ایستاده، پرتاب‌ها، به زمین زدن‌ها، مبارزهٔ زمینی، قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن را با هم ترکیب می‌کند؛
  3. کومیتهٔ GKB – درجهٔ سوم – سطح سوم (بالاترین)؛ قالب تماس کامل برای ورزشکاران بزرگسال بدون کلاه محافظ و دستکش، با مجموعهٔ گسترده‌تری از تکنیک‌های مجاز، یک راند واحد و نظام امتیاز برای کنترل محوطهٔ مبارزه.

(2) قواعد فنی-ورزشی هر سطح در بخش جداگانه‌ای از این آیین‌نامه آمده است:

  1. بخش IV – کومیتهٔ درجهٔ اول؛
  2. بخش V – کومیتهٔ درجهٔ دوم؛
  3. بخش VI – کومیتهٔ درجهٔ سوم.

(3) این سطوح نظامی برای رشد تدریجی ورزشکار پدید می‌آورند. گذر از سطح پایین‌تر به سطح بالاتر با افزایش میزان تماس، گسترش تکنیک‌های مجاز و کاهش تجهیزات حفاظتی همراه است؛ از این رو با هر سطح بعدی، الزامات مربوط به سن، آمادگی و پوشش پزشکی افزایش می‌یابد.

(4) درجهٔ کومیته سطح مسابقه و قواعد فنی-ورزشی قابل اعمال را مشخص می‌کند. این درجه وضعیت حقوقی ورزشکار را به‌عنوان ورزشکار آماتور یا ورزشکار حرفه‌ای تعیین نمی‌کند. وضعیت ورزشکاران را قوانین کشور مربوط و مقررات سازمان ملی تنظیم می‌کنند.

(5) نظام مسابقاتی GKB نظامی یکپارچه برای آموزش و مسابقه در سه درجهٔ متوالی است که تکنیک ضربه‌ای تماس کامل در وضعیت ایستاده را با کلینچ، گرفتن، پرتاب‌ها و زیرپایی‌ها، با اقدام علیه حریف افتاده و اقدام از وضعیت افتاده علیه حریف ایستاده، و در سطوح دوم و سوم با مبارزهٔ زمینی، قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن نیز ترکیب می‌کند. ویژگی‌های متمایز آن عبارت‌اند از:

  1. نظام واحد سه سطح مسابقه با دامنهٔ فزایندهٔ تکنیک‌های مجاز و تجهیزات حفاظتی کاهش‌یابنده (بندهای 1 و 3)؛
  2. در کومیتهٔ درجهٔ اول – ترکیب ناک‌داون به‌عنوان معیار ارزیابی با کلینچ، گرفتن، هل دادن و کشیدن کنترل‌شده به‌عنوان بخشی از حملهٔ بی‌واسطه، با پرتاب‌ها و زیرپایی‌ها، با ضربهٔ کاملاً کنترل‌شده علیه حریف افتاده و با دفاع و ضدحمله از وضعیت افتاده، بدون ضربهٔ دست به سر و بدون قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن (مواد 65 و 79)؛
  3. در کومیتهٔ درجهٔ دوم – ترکیب تکنیک ضربه‌ای در وضعیت ایستاده، از جمله ضربهٔ دست به سر با کلاه محافظ و دستکش، با مبارزهٔ زمینی، قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن، بدون ضربه به سر ورزشکاری که در وضعیت زمینی است (مادهٔ 111)؛
  4. در کومیتهٔ درجهٔ سوم – مبارزه بدون کلاه محافظ و دستکش در یک راند، بدون ضربه با مشت بسته به سر، با ضربه با دست باز، با ضربهٔ آرنج به سر فقط هنگامی که هر دو ورزشکار در وضعیت زمینی‌اند، و با نظام امتیاز برای کنترل محوطهٔ مبارزه (مواد 140 و 148 تا 150)؛
  5. کاتا (kata) و کاتا-بونکای (kata-bunkai) با کاربرد علیه یار تمرینی، از جمله پرتاب‌ها و کنترل در وضعیت زمینی، و تامه‌شی‌واری (tameshiwari) طبق قواعد موضوع مادهٔ 6؛
  6. نظام ویژهٔ درجه‌های فنی و داوری ویژهٔ خود.

مادهٔ 5. (1) بخش‌های I تا III (مقررات عمومی) دربارهٔ همهٔ سطوح مسابقه اعمال می‌شوند.

(2) در صورت تعارض میان مقررات عمومی و قواعد فنی-ورزشی سطح مربوط در مسائل برگزاری مبارزه، ارزیابی، تکنیک‌های مجاز و ممنوع، تجهیزات و مدت، قواعد فنی-ورزشی اعمال می‌شوند. در همهٔ مسائل دیگر، مقررات عمومی اعمال می‌شوند.

(3) شیوه‌نامهٔ یک مسابقهٔ مشخص فقط می‌تواند محدودیت‌های اضافی به سود ایمنی وضع کند. شیوه‌نامه نمی‌تواند تکنیک یا اقدامی را که قواعد فنی-ورزشی ممنوع کرده‌اند مجاز کند، و نیز نمی‌تواند تجهیزات حفاظتی الزامی را کاهش دهد.

مادهٔ 6. مسابقات کاتا، کاتا-بونکای و تامه‌شی‌واری به‌عنوان رشته‌های مستقل، طبق «قواعد برگزاری مسابقات کاتا و تامه‌شی‌واری GKB» برگزار می‌شوند.

مادهٔ 7. مسابقات قهرمانی جهان و قارهٔ GKB فقط طبق این آیین‌نامه برگزار می‌شوند. مسابقات آزاد و مسابقاتی که با همکاری سازمان‌های دیگر برگزار می‌شوند، می‌توانند طبق آیین‌نامهٔ سازمان دیگر نیز برگزار شوند، هرگاه این امر در شیوه‌نامهٔ مسابقه ذکر شده و از پیش به تأیید GKB رسیده باشد.

1.2. اصطلاحات و تعاریف

مادهٔ 8. (1) از نظر این آیین‌نامه:

  1. «Global Kyokushin Budokai» (GKB) سازمان بین‌المللی موضوع بند 1 مادهٔ 1 مکرر است، و «نظام مسابقاتی GKB» نظام سطوح و رشته‌های مسابقه است که این آیین‌نامه تنظیم کرده است.
  2. «کومیته» (kumite) مبارزهٔ رقابتی میان دو ورزشکار طبق قواعد سطح مسابقهٔ مربوط است.
  3. «مبارزه» رویارویی واحد میان دو ورزشکار است که با فرمان HAJIME آغاز می‌شود و با اعلام نتیجه پایان می‌یابد.
  4. «سطح مسابقه» هر یک از سطوح موضوع بند 1 مادهٔ 4 است.
  5. «رده» گروهی از ورزشکاران است که بر اساس سن، جنسیت و، در صورت اقتضا، درجه یا تجربه تعیین می‌شود.
  6. «دستهٔ وزنی» گروه وزنی در درون یک رده است.
  7. «شیوه‌نامهٔ مسابقه» سندی است که برگزارکننده با آن شرایط یک مسابقهٔ مشخص را طبق مادهٔ 42 اعلام می‌کند.
  8. «کمیسیون داوری مسابقه» مجموعهٔ داوران و مسئولان رسمی موضوع مادهٔ 15 است که برای یک مسابقهٔ مشخص منصوب می‌شود.
  9. «هیئت داوری GKB» کمیسیون حرفه‌ای GKB است که صلاحیت‌های داوری را اعطا، بازبینی و سلب می‌کند.
  10. «کمیسیون فنی GKB» کمیسیون حرفه‌ای دائمی GKB است که مسئول قواعد فنی-ورزشی، دسته‌های وزنی و نظام‌های مسابقه است.
  11. «جلسهٔ فنی» نشست پیش از مسابقه است که سرداور، رئیس کمیسیون داوری و نمایندگان باشگاه‌های شرکت‌کننده در آن حضور دارند.
  12. «برگزارکننده» باشگاه ورزشی، کمیتهٔ برگزاری یا شخص دیگری است که GKB یا سازمان ملی به او اجازهٔ برگزاری مسابقه را داده است.
  13. «دفترچهٔ ورزشی (BUDO PASS)» سند رسمی GKB است که ثبت ورزشکار در دفتر ثبت ورزشکاران، عضویت او در سال جاری، باشگاه، درجه، معاینات و محدودیت‌های پزشکی، شرکت در مسابقات رسمی و نتایج به‌دست‌آمده را گواهی می‌کند. سازمان ملی می‌تواند هنگامی که قوانین کشورش کارت ورزشی را الزامی می‌داند، از آن به‌عنوان کارت ورزشی نیز استفاده کند.
  14. «محوطهٔ مبارزه» محوطهٔ مشخص‌شده‌ای است که مبارزه در آن برگزار می‌شود.
  15. «منطقهٔ ایمنی» محوطهٔ ایمن‌سازی‌شدهٔ پیرامون محوطهٔ مبارزه است که جزء آن نیست.
  16. «AKA» و «SHIRO» نام‌های دو ورزشکار – قرمز و سفید – هستند.
  17. «داور وسط» (SHUSHIN) داوری است که مبارزه را در محوطهٔ مبارزه هدایت می‌کند.
  18. «داوران کناری» (FUKUSHIN) داورانی هستند که مبارزه را از بیرون محوطهٔ مبارزه ارزیابی می‌کنند.
  19. «ناک‌داون» وضعیتی است که در آن ورزشکار در نتیجهٔ یک تکنیک مجاز می‌افتد یا موقتاً توانایی ادامهٔ عادی مبارزه را از دست می‌دهد.
  20. «گواهی پزشکی صلاحیت شرکت» سند موضوع بند 1 مادهٔ 30 است که گواهی می‌کند ورزشکار برای فعالیت تمرینی و مسابقه‌ای مناسب است.
  21. «معاینهٔ پزشکی پیش از مسابقه» معاینهٔ پزشکی موضوع مادهٔ 31 است، هرگاه در شیوه‌نامهٔ مسابقه پیش‌بینی شده باشد.
  22. «پزشک مسابقه» پزشکی است که خدمات پزشکی را در طول مسابقه تأمین می‌کند؛
  23. «تقویم ورزشی بین‌المللی» تقویم مسابقات قهرمانی جهان و قاره، تورنمنت‌های بین‌المللی GKB و مسابقات گزینشی آن‌هاست که GKB طبق بند 1 مادهٔ 40 تصویب کرده است، و «تقویم ورزشی ملی» تقویم سازمان ملی موضوع بند 1 مادهٔ 40 است؛
  24. «مسابقات قهرمانی ملی» مسابقهٔ موضوع جزء 3 مادهٔ 39 است، و «مسابقات قهرمانی قاره» و «مسابقات قهرمانی جهان» مسابقات موضوع جزء 6 مادهٔ 39 هستند؛
  25. «سازمان ملی» سازمان عضو مستقیم GKB (فدراسیون، انجمن یا سازمان دیگر) است که GKB سازمان‌دهی فعالیت GKB در کشور مربوط، از جمله مسابقات قهرمانی ملی، را به آن واگذار کرده است.

(2) معنای اصطلاحات و فرمان‌های ژاپنی مسابقه در پیوست شمارهٔ 1 آمده است.

(3) اصطلاحاتی که فقط به یک سطح مسابقه مربوط‌اند، در بخش مربوط به همان سطح تعریف می‌شوند.

بخش II. شرکت‌کنندگان در مسابقه

2.1. ورزشکاران

2.1.1. حق شرکت

مادهٔ 9. (1) ورزشکار هنگامی به مسابقهٔ رسمی راه می‌یابد که همهٔ شرایط زیر هم‌زمان فراهم باشد:

  1. دفترچهٔ ورزشی معتبر (BUDO PASS) و، حسب مورد – برای شرکت‌کنندهٔ موضوع مادهٔ 10 – اسناد مذکور در همان ماده ارائه شده باشد؛
  2. درخواست شرکتی که در مهلت مقرر تسلیم شده، پذیرفته شده باشد؛
  3. ورزشکار گواهی پزشکی معتبر صلاحیت شرکت داشته باشد؛
  4. هرگاه شیوه‌نامه الزامی کرده باشد – ورزشکار معاینهٔ پزشکی پیش از مسابقه موضوع مادهٔ 31 را گذرانده باشد؛
  5. ورزشکار توزین رسمی را در مهلت اعلام‌شده گذرانده باشد؛
  6. ورزشکار بیمهٔ مطابق مادهٔ 36 داشته باشد؛
  7. هزینهٔ ثبت‌نام پرداخت شده باشد؛
  8. ورزشکار به دلایل انضباطی، پزشکی یا اداری محروم یا از حق شرکت سلب صلاحیت نشده باشد؛
  9. ورزشکار الزامات سن، درجه و تجربهٔ سطح مسابقه و ردهٔ مربوط را برآورده کند.

(2) ورزشکار فقط نمایندهٔ باشگاهی است که در دفترچهٔ ورزشی او درج شده است، مگر آنکه GKB پیش از مسابقه کتباً ترتیب دیگری را تأیید کرده باشد.

(3) شیوه‌نامهٔ مسابقه می‌تواند شرایط اضافی‌ای وضع کند که با این آیین‌نامه مغایر نباشد – به‌ویژه دربارهٔ نتایج پیشین، درجه، زیرگروه‌های سنی یا دسته‌های وزنی معین.

(4) مدیر باشگاه ورزشکار مسئول برآورده شدن شرایط موضوع بند 1 پیش از فراخواندن ورزشکار برای مبارزه است.

(5) شرایط پذیرش در رده‌ها و دسته‌های وزنی بانوان را کمیسیون فنی GKB با رعایت منع تبعیض طبق اساسنامهٔ GKB و قوانین قابل اعمال تعیین می‌کند و ملاحظات عینی ایمنی و سلامت رقابت را در نظر می‌گیرد.

مادهٔ 10. (1) شرکت‌کننده‌ای از سبک یا سازمانی دیگر که به یکی از سازمان‌های عضو GKB تعلق ندارد، هرگاه در شیوه‌نامهٔ مسابقه پیش‌بینی شده باشد، می‌تواند به مسابقه راه یابد.

(2) شرکت‌کنندهٔ موضوع بند 1 سند هویت و اسناد ذکرشده در شیوه‌نامه را ارائه می‌کند. الزامات اجزای 3 تا 9 بند 1 مادهٔ 9 بی‌هیچ استثنایی دربارهٔ او نیز اعمال می‌شود.

(3) شرکت‌کننده و باشگاه او با تسلیم درخواست اعلام می‌کنند که از این آیین‌نامه و قواعد فنی-ورزشی سطح مربوط آگاه‌اند و می‌پذیرند که طبق آن‌ها مسابقه دهند.

(4) هرگاه برای مسابقه حداقل درجه‌ای مقرر شده باشد، برگزارکننده ارزیابی می‌کند که آیا درجهٔ شرکت‌کنندهٔ موضوع بند 1 با این الزام مطابقت دارد یا نه. رنگ و نام کمربند به‌طور خودکار میان نظام‌های گوناگون هم‌ارز پذیرفته نمی‌شود. برگزارکننده می‌تواند اطلاعات بیشتری دربارهٔ تجربه و آمادگی شرکت‌کننده درخواست کند و تصمیم خود را پیش از قرعه‌کشی اعلام می‌کند.

(5) شرکت‌کنندگان موضوع بند 1 نمی‌توانند در مسابقات قهرمانی ملی، قاره و جهان شرکت کنند و نمی‌توانند عنوان‌های موضوع اجزای 3 و 6 مادهٔ 39 را کسب کنند.

مادهٔ 10 مکرر. (1) ورزشکاران دارای معلولیت با شرایط برابر با دیگر ورزشکاران در مسابقات شرکت می‌کنند. شیوه‌نامه می‌تواند رده‌های جداگانه‌ای برای ورزشکاران دارای معلولیت با قواعد انطباق‌یافته‌ای پیش‌بینی کند که کمیسیون فنی GKB تأیید کرده باشد.

(2) پذیرش در رده‌های موضوع بند 1 بر پایهٔ گواهی پزشکی‌ای که معلولیت را در نظر می‌گیرد و بر پایهٔ طبقه‌بندی مصوب کمیسیون فنی GKB انجام می‌شود.

(3) برگزارکننده دسترس‌پذیری محل برگزاری و تسهیلات معقولی را فراهم می‌کند که به ایمنی و برابری رقابت لطمه نزند.

2.1.2. حقوق و تکالیف ورزشکاران

مادهٔ 11. ورزشکار حق دارد:

  1. از شرایط و ترتیب برگزاری مسابقه آگاه شود؛
  2. از رختکنی که برگزارکننده تعیین کرده است استفاده کند؛
  3. در دستهٔ وزنی‌ای که به‌طور رسمی در آن ثبت شده است مسابقه دهد؛
  4. به دلیل موجه، پیش از مبارزه یا در طول آن از مبارزه انصراف دهد، که در این صورت از مبارزه‌های بعدی مسابقه کنار گذاشته می‌شود؛
  5. در هر زمان در دورهٔ توزین، وزن‌کشی کنترلی غیررسمی انجام دهد؛
  6. در طول مبارزه – از طریق داور وسط – یا میان مبارزه‌ها از پزشک مسابقه کمک بخواهد؛
  7. درخواست‌ها و پرسش‌های خود را از طریق مربی‌اش به کمیسیون داوری عرضه کند؛
  8. مدال، لوح تقدیر، جایزهٔ غیرنقدی یا نقدی‌ای را که به او تعلق گرفته است، در مراسم رسمی اهدای جوایز دریافت کند.

مادهٔ 12. ورزشکار موظف است:

  1. هویت و حقوق مسابقه‌ای خود را به ترتیب مقرر در مادهٔ 9 احراز کند؛
  2. در دستهٔ وزنی ذکرشده در درخواست مسابقه دهد، مگر در صورت انتقال طبق مادهٔ 54؛
  3. در هر مسابقه فقط در یک دستهٔ وزنی شرکت کند؛
  4. با پوشاک و تجهیزات پاکیزه و مطابق با قواعد فنی-ورزشی مربوط حاضر شود؛
  5. در منطقه‌ای که برای ورزشکاران تعیین شده است بماند؛
  6. ظرف دو دقیقه پس از فراخوانده شدن، در محوطهٔ مبارزه حاضر شود، مگر آنکه شیوه‌نامه مهلت دیگری تعیین کرده باشد؛ در صورت حاضر نشدن، مبارزه را با KIKEN می‌بازد؛
  7. حتی هنگامی که به او اطلاع داده شده است که حریف انصراف داده، در محوطهٔ مبارزه حاضر شود، مگر آنکه رئیس کمیسیون داوری صریحاً او را معاف کند؛
  8. دستورهای داور وسط را در محوطهٔ مبارزه و دستورهای رئیس کمیسیون داوری و دبیر مسابقه را بیرون از آن اجرا کند؛
  9. در سراسر مسابقه آرام، محترمانه و مطابق با آداب بودو (budo) رفتار کند، ادای احترام‌های رسمی را به جا آورد و پس از اعلام نتیجه از واکنش‌های هیجانی، توهین‌آمیز یا اهانت‌آمیز خودداری کند.

2.2. سرپرستان تیم‌ها و مربیان

مادهٔ 13. (1) سرپرست تیم حق دارد:

  1. بی‌آنکه آیین‌نامه را نقض کند، به اعضای تیم یاری رساند؛
  2. تیم را در مراسم افتتاحیه و در سراسر مسابقه هدایت کند، مگر آنکه برگزارکننده ترتیب دیگری مقرر کرده باشد؛
  3. طبق ترتیب مقرر در مادهٔ 58 به رئیس کمیسیون داوری اعتراض کند.

(2) سرپرست تیم حق ندارد کار کمیسیون داوری را به‌طور علنی ارزیابی یا انتقاد کند یا در آن مداخله کند.

(3) سرپرست تیم موظف است نظم، انضباط و رفتار مطابق با آداب بودو را در میان اعضای تیم حفظ کند.

مادهٔ 14. (1) مربی پیش از مسابقه و در طول آن، ورزشکاران باشگاه خود را هماهنگ می‌کند و از آنان پشتیبانی می‌کند.

(2) مربی حق دارد:

  1. تا آغاز مبارزهٔ ورزشکاران همراه آنان باشد و گرم کردن آنان را هدایت کند؛
  2. با لباس ورزشی و کفش ورزشی، جای تعیین‌شده در کنار محوطهٔ مبارزه را با فاصلهٔ دست‌کم یک متر از آن در اختیار گیرد، مگر آنکه قواعد فنی-ورزشی ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشند؛
  3. بی‌آنکه نظم مسابقه را برهم زند و مزاحم ورزشکاران دیگر، داوران یا تماشاگران شود، به ورزشکار خود توصیه و رهنمود بدهد؛
  4. با کمیسیون داوری مشورت کند و طبق ترتیب مقرر اعتراض کند؛
  5. توزیع ورزشکاران در دسته‌های وزنی، ترکیب تیم و ذخیره‌ها را تعیین کند.

(3) مربی موظف است:

  1. نظم، انضباط و رفتار ورزشی را در میان ورزشکاران خود حفظ کند؛
  2. ترکیب رسمی تیم را به کمیسیون داوری ارائه کند.

(4) سخنان یا حرکات توهین‌آمیز یا بی‌احترامی از سوی مربی می‌تواند به جریمهٔ ورزشکار او طبق ترتیب مقرر در قواعد فنی-ورزشی مربوط بینجامد.

(5) کسی که در یک مسابقهٔ رسمی جای مربی را در کنار محوطهٔ مبارزه در اختیار می‌گیرد، باید صلاحیت مربیگری یا آموزشی مورد تأیید GKB یا سازمان ملی، و نیز صلاحیتی را که قوانین کشور محل برگزاری مسابقه الزامی می‌دانند، داشته باشد و نامش در درخواست باشگاه ذکر شده باشد.

(6) افزون بر مربی، یک دستیار مربی، و در کومیتهٔ درجهٔ II و III تا دو دستیار مربی، می‌توانند در کنار محوطهٔ مبارزه حضور داشته باشند. دستیاران مربی در طول مبارزه وارد محوطهٔ مبارزه نمی‌شوند. در استراحت میان راندها، و حسب مورد پیش از وقت اضافه، آنان تجهیزات را تمیز و مرتب می‌کنند، به ورزشکار آب می‌دهند و به او رهنمود می‌دهند.

(7) مربی می‌تواند با انداختن حوله به محوطهٔ مبارزه یا دادن علامتی روشن به داور وسط، از طرف ورزشکار از مبارزه انصراف دهد. این انصراف تسلیم (MAITTA) محسوب می‌شود.

2.3. کمیسیون داوری مسابقه

2.3.1. ترکیب و قواعد عمومی

مادهٔ 15. (1) برای هر مسابقهٔ رسمی کمیسیون داوری‌ای با ترکیب زیر منصوب می‌شود:

  1. رئیس کمیسیون داوری؛
  2. سرداور مسابقه؛
  3. یک ناظر برای هر تاتامی (tatami)؛
  4. دبیر مسابقه؛
  5. داوران وسط و داوران کناری؛
  6. داوران وقت‌نگه‌دار؛
  7. داوران اطلاع‌رسانی؛
  8. داوران ثبت؛
  9. داوران توزین.

(2) داور فقط در صورتی می‌تواند وظیفه‌ای انجام دهد که برای سطح مسابقهٔ مربوط صلاحیت داوری معتبری داشته باشد که هیئت داوری GKB، و برای مسابقات ملی سازمان ملی نیز طبق قواعد هیئت داوری GKB، اعطا کرده باشد.

(3) الزامات کسب صلاحیت داوری برای هر سطح، از جمله برای ارزیابی مبارزهٔ زمینی، قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن در کومیتهٔ درجهٔ II و III، را هیئت داوری GKB تعیین می‌کند.

مادهٔ 16. (1) کمیسیون داوری با اعمال بی‌طرفانه، عینی و پیوستهٔ قواعد، شرایط برابر، ایمن و منصفانه‌ای برای همهٔ شرکت‌کنندگان فراهم می‌کند.

(2) داور وسطی که شاگردش در مسابقه شرکت دارد، هدایت مبارزه را به داور دیگری که به‌درستی مجاز شده است واگذار می‌کند.

(3) داوران در طول مسابقه از تماس غیرضروری با ورزشکاران، مربیان و تماشاگران پرهیز می‌کنند، در منطقهٔ تعیین‌شده برای داوران می‌مانند و پیش از ترک جای خود، به سرداور یا ناظر اطلاع می‌دهند.

(4) داوری که جانبداری یا سهل‌انگاری نشان دهد، عمداً قواعد را نقض کند، بارها وظایف خود را نادرست انجام دهد یا به هر شکل دیگری به درستی و سلامت مسابقه آسیب برساند، می‌تواند بی‌درنگ از سوی سرداور برکنار شود. در موارد شدید می‌توان رسیدگی انضباطی آغاز کرد و حق‌الزحمهٔ داور را طبق شرایط قرارداد با او، کلاً یا جزئاً، نگه داشت.

(5) سرداور به مسائل رفتار نادرست در درون ساختار داوری رسیدگی می‌کند، و رئیس کمیسیون داوری به مسائل تخلف شدید در بیرون محوطهٔ مبارزه.

مادهٔ 17. (1) پوشش رسمی داوری از شلوار مشکی، پیراهن سرمه‌ای و پاپیون سفید تشکیل می‌شود و برای داوران هر دو جنس یکسان است.

(2) ناظر، داور وسط و داوران کناری وظایف خود را در کنار محوطهٔ مبارزه و در درون آن با پای برهنه انجام می‌دهند.

(3) داوران وقت‌نگه‌دار، داوران اطلاع‌رسانی و داوران توزین می‌توانند کفش به رنگی غیرچشمگیر بپوشند.

2.3.2. وظایف اعضای کمیسیون داوری

مادهٔ 18. (1) رئیس کمیسیون داوری مسابقه را هدایت می‌کند. او بالاترین صلاحیت داوری را دارد که هیئت داوری GKB برای نوع مسابقهٔ مربوط تعیین کرده است. دستورهای او در حدود اختیاراتش برای همهٔ داوران، باشگاه‌ها، ورزشکاران، مربیان و سرپرستان تیم‌ها لازم‌الاتباع است.

(2) رئیس کمیسیون داوری حق دارد:

  1. هرگاه محل، تجهیزات، تأسیسات یا کارکنان شرایط مناسب را فراهم نکنند، آغاز مسابقه را ممنوع کند، به تعویق اندازد یا تغییر دهد؛
  2. در غیاب پزشک مسابقه اجازهٔ آغاز مسابقه را ندهد؛
  3. با هماهنگی سرداور تصمیم بگیرد که آیا دسته‌ای وزنی با یک یا دو ورزشکار ثبت‌شده برگزار شود یا نه؛
  4. هرگاه لازم باشد، با اطلاع به‌موقع به شرکت‌کنندگان، برنامه یا ترتیب مسابقه را تغییر دهد؛
  5. ورزشکاری را که سن، صلاحیت، تجهیزات یا وزنش با قواعد یا شیوه‌نامه مطابقت ندارد، از شرکت باز دارد؛
  6. در صورت رفتار نامناسب تماشاگران مسابقه را متوقف کند و هرگاه نظم قابل بازگرداندن نباشد، آن را خاتمه دهد؛
  7. در صورت تخلف شدید، رفتار آشکارا خلاف انضباط یا خشونت بی‌رحمانه، ورزشکار را رد صلاحیت کند و نتیجه را باطل کند؛
  8. حضور عکاسان و گروه‌های فیلم‌برداری را مجاز کند و تعداد و مناطق تردد آنان را تعیین کند؛
  9. فهرست رسمی اعتباربخشی (اکردیتاسیون) را امضا کند.

(3) رئیس کمیسیون داوری موظف است:

  1. آماده‌سازی محل برگزاری، محوطه‌های مبارزه، تجهیزات و سازمان‌دهی کارکنان را بررسی کند؛
  2. بر برگزاری درست مسابقه نظارت کند و مسائل مورد اختلاف را حل کند؛
  3. طبق ترتیب مقرر در مادهٔ 58 به اعتراض‌ها رسیدگی کند؛
  4. ارائهٔ صورت‌جلسهٔ رسمی مسابقه به GKB را ظرف شش روز پس از مسابقه تضمین کند.

مادهٔ 19. (1) سرداور داوری مسابقه را هدایت می‌کند.

(2) سرداور حق دارد:

  1. با هماهنگی رئیس کمیسیون داوری، ناظران را متناسب با تعداد تاتامی‌ها منصوب کند؛
  2. در طول مسابقه داوران را برکنار کند و جابه‌جا کند؛
  3. هرگاه تصمیمی دربارهٔ یک مبارزه با قواعد مطابقت نداشته باشد، آن را بازبینی کند؛ بدین ترتیب که داوران شرکت‌کننده را گرد می‌آورد، دلیل را توضیح می‌دهد و تصمیم تازه‌ای می‌خواهد که داور وسط پس از بازگشت داوران به جای خود اعلام می‌کند.

(3) سرداور موظف است:

  1. پیش از مسابقه به ناظران و داوران توجیه لازم را بدهد و پس از آن کارشان را ارزیابی کند؛
  2. نام و تعداد داوران دعوت‌شده را با برگزارکننده هماهنگ کند؛
  3. اعتبار صلاحیت‌های داوری را در مسابقات ملی و بین‌المللی بررسی کند؛
  4. روند مبارزه‌ها و وضعیت هر تاتامی را پیوسته زیر نظر داشته باشد؛
  5. همراه با پزشک مسابقه، هر ناک‌اوت و هر توقف پزشکی مبارزه در پی ضربه به سر را در دفترچهٔ ورزشی درج کند؛
  6. فهرست رسمی نتایج را تأیید و امضا کند؛ در غیاب او، فهرست را رئیس کمیسیون داوری تأیید و امضا می‌کند.

مادهٔ 20. (1) برای هر تاتامی ناظری منصوب می‌شود که داوری آن تاتامی را هدایت می‌کند و بر آن نظارت دارد.

(2) ناظر پیش از مسابقه به داوران تاتامی توجیه لازم را می‌دهد و پس از آن کارشان را ارزیابی می‌کند، روند مبارزه‌ها و وضعیت تاتامی را زیر نظر دارد و می‌تواند طبق ترتیب مقرر در جزء 3 بند 2 مادهٔ 19 تصمیمی را بازبینی کند.

(3) ناظر بی‌درنگ به هر اعتراضی که به تاتامی سپرده‌شده به او مربوط باشد رسیدگی می‌کند و با هماهنگی رئیس کمیسیون داوری و سرداور دربارهٔ آن تصمیم می‌گیرد.

مادهٔ 21. (1) دبیر مسابقه مسئول برگزاری اداری مسابقه است. او:

  1. حضور و هویت ورزشکاران و وجود اسناد پزشکی را بر پایهٔ درخواست‌ها بررسی می‌کند؛
  2. فهرست‌ها، جدول‌ها و فرم‌های مبارزه‌ها را تهیه می‌کند؛
  3. نتایج و رده‌بندی‌ها را ثبت می‌کند، اعتراض‌ها را دریافت می‌کند و به رئیس کمیسیون داوری تحویل می‌دهد؛
  4. در تعیین رده‌بندی نهایی مشارکت می‌کند؛
  5. صورت‌جلسهٔ رسمی مسابقه را تهیه می‌کند و تحویل آن به GKB و برگزارکننده را تضمین می‌کند؛
  6. مسئول درستی و نگهداری اسناد مسابقه، از جمله درج‌ها در دفترچه‌های ورزشی، است؛
  7. دیگر وظایفی را نیز که رئیس کمیسیون داوری به او بسپارد انجام می‌دهد.

(2) داور ثبت به دبیر یاری می‌رساند، سابقهٔ رسمی نتایج تاتامی سپرده‌شده به خود را نگه می‌دارد، فهرست نتایج را برای تأیید به سرداور تحویل می‌دهد و درج‌ها در دفترچه‌های ورزشی را در صورت ناک‌اوت آماده می‌کند.

مادهٔ 22. (1) داور وسط مبارزه را هدایت می‌کند و مسئولیت کامل برگزاری آن را بر عهده دارد.

(2) داور وسط:

  1. پیش از مسابقه محوطهٔ مبارزه را بررسی می‌کند و دستور رفع نارسایی‌های مشاهده‌شده را می‌دهد؛ هرگاه این کار انجام نشود، به رئیس کمیسیون داوری اطلاع می‌دهد؛
  2. پیش از مبارزه پوشاک، تجهیزات و نشانه‌های شناسایی ورزشکاران را بررسی می‌کند؛
  3. مبارزه را آغاز، متوقف و خاتمه می‌دهد و امتیازها، اخطارها و جریمه‌ها را پس از تصمیم اکثریت طبق قواعد فنی-ورزشی مربوط اعلام می‌کند؛
  4. هرگاه لازم باشد، دستور توقف زمان (JIKAN) را می‌دهد؛
  5. در صورت آسیب‌دیدگی، پزشک مسابقه را فرا می‌خواند؛
  6. مراقب است که تماشاگران، هواداران و عکاسان مانع مبارزه نشوند و خطر آسیب‌دیدگی پدید نیاورند؛
  7. پس از پایان مبارزه، ادای احترام‌های رسمی را تکرار می‌کند و ورزشکاران را به ترک محوطهٔ مبارزه هدایت می‌کند؛
  8. رد صلاحیت قطعی ورزشکاری را که عمداً مرتکب تخلف شدید شده است، به رئیس کمیسیون داوری یا سرداور پیشنهاد می‌کند.

مادهٔ 23. (1) داوران کناری مبارزه را ارزیابی می‌کنند و با پرچم و سوت، طبق ترتیب مقرر در قواعد فنی-ورزشی مربوط، به داور وسط یاری می‌رسانند.

(2) داور کناری به درخواست داور وسط، نظر خود را کوتاه و روشن بیان می‌کند.

(3) تعداد و جایگاه داوران کناری را قواعد فنی-ورزشی سطح مربوط تعیین می‌کنند.

مادهٔ 24. (1) داور وقت‌نگه‌دار زمان مبارزه را طبق فرمان‌های داور وسط می‌سنجد و پایان آن را با گونگ یا علامت صوتی روشن دیگری اعلام می‌کند.

(2) داور وقت‌نگه‌دار می‌تواند به‌عنوان علامت تکمیلی پایان مبارزه، هم‌زمان با گونگ شیئی نرم را به سوی پاهای داور وسط بیندازد.

(3) در صورت امکان، این وظیفه را داوری دارای گواهی‌نامه انجام می‌دهد.

مادهٔ 25. داور اطلاع‌رسانی:

  1. با نرم‌افزار مدیریت مسابقه آشناست، تجهیزات اعلام و نمایشگرهای اطلاع‌رسانی را بررسی می‌کند و رفع نارسایی‌ها را سامان می‌دهد؛
  2. داوران و ورزشکاران را معرفی می‌کند و نام و باشگاه هر ورزشکار را اعلام می‌کند؛
  3. ورزشکاران بعدی را به‌قدر کافی زود فرا می‌خواند و نتایج را اعلام می‌کند؛
  4. در صورت لزوم، توضیحات کوتاهی دربارهٔ قواعد و دلایل تصمیم‌ها می‌دهد؛
  5. حامیان مالی را در فاصلهٔ استراحت‌ها اعلام می‌کند؛
  6. بر استفاده از میکروفون نظارت دارد – هیچ شخص دیگری بدون اجازه نمی‌تواند اعلامیه‌ای بدهد؛
  7. ورزشکاران رتبه‌آورده را در مراسم اهدای جوایز اعلام می‌کند.

مادهٔ 26. (1) داور توزین:

  1. دست‌کم پانزده دقیقه پیش از آغاز وزن‌کشی در محل توزین حاضر می‌شود و سالم بودن ترازو، فرم‌ها و حضور دستیاران را بررسی می‌کند؛
  2. هویت ورزشکاران و وجود اسناد موضوع مادهٔ 9 را بررسی می‌کند؛
  3. وزن اندازه‌گیری‌شده را در صورت‌جلسهٔ توزین ثبت می‌کند و در صورت مجاز بودن، ورزشکار را به دستهٔ وزنی مربوط منتقل می‌کند؛
  4. انطباق تجهیزات حفاظتی را بررسی می‌کند و آن را با مهر یا امضا علامت‌گذاری می‌کند؛
  5. ورزشکاری را که شرایط را برآورده نمی‌کند، از مسابقه کنار می‌گذارد؛
  6. صورت‌جلسهٔ توزین را امضا می‌کند و هر نارسایی را به سرداور اطلاع می‌دهد.

(2) وزن‌کشی ورزشکاران زن را داور توزین زن انجام می‌دهد.

مادهٔ 27. داور کارآموز می‌تواند در چارچوب آموزش عملی‌ای که سرداور یا ناظر سازمان می‌دهد، زیر نظارت مستقیم یک داور دارای صلاحیت در مسابقه مشارکت کند.

مادهٔ 28. رئیس مسابقه نمایندهٔ رسمی برگزارکننده است که برگزارکننده او را دعوت یا منصوب کرده است.

2.4. پوشش پزشکی و ایمنی

مادهٔ 29. (1) مسابقه فقط در حضور پزشک مسابقه می‌تواند برگزار شود. در صورت امکان، پزشک متخصص طب اورژانس، جراحی یا ارتوپدی و تروماتولوژی است.

(2) برگزارکننده پزشک مسابقه، کادر پزشکی و تجهیزات لازم، و نیز انتقال سریع و مناسب به یک مرکز درمانی را در صورت نیاز به درمان بیمارستانی فراهم می‌کند.

(3) اگر پزشک مسابقه محل برگزاری را ترک کند، مسابقه تا برقراری دوبارهٔ خدمات پزشکی متوقف می‌شود.

(4) پزشک مسابقه بررسی می‌کند که آیا محل برگزاری با الزامات بهداشتی مطابقت دارد یا نه، و دربارهٔ شرایط لازم برای برگزاری ایمن مسابقه به رئیس کمیسیون داوری گزارش می‌دهد. مسابقه پس از برآورده شدن این شرایط آغاز می‌شود.

(5) قواعد فنی-ورزشی کومیتهٔ درجهٔ II و III می‌توانند الزامات اضافی‌ای برای پوشش پزشکی تعیین کنند.

(6) در محل برگزاری هر مسابقهٔ رسمی، یک دستگاه دفیبریلاتور خارجی خودکار، وسایل بی‌حرکت‌سازی ستون فقرات و برنامهٔ اقدامی از پیش تهیه‌شده برای موارد اضطراری فراهم می‌شود که در آن مرکز درمانی، مسیر و شخص رابط با اورژانس تعیین شده است.

(7) در کومیتهٔ درجهٔ II و III، بر سر هر تاتامی یک پزشک حضور دارد.

(8) در مسابقاتی که کودکان در آن‌ها شرکت دارند، برگزارکننده تکالیف موضوع بند 3 مادهٔ 37 را نیز انجام می‌دهد.

مادهٔ 30. (1) ورزشکار فقط با گواهی پزشکی معتبر صلاحیت شرکت در فعالیت تمرینی و مسابقه‌ای به مسابقه راه می‌یابد که پس از معاینهٔ پزشکی طبق قوانین کشوری صادر شده باشد که ورزشکار در آن ثبت شده است.

(2) معاینهٔ پزشکی را پزشک یا مرکز درمانی‌ای انجام می‌دهد که طبق قوانین موضوع بند 1 حق انجام چنین معاینه‌هایی را دارد. هرگاه این قوانین چنین معاینه‌ای را تنظیم نکرده باشند، گواهی را پزشکی صادر می‌کند که حق طبابت در کشور مربوط را دارد.

(3) گواهی پزشکی برای مدتی که قوانین موضوع بند 1 تعیین کرده‌اند معتبر است، ولی نه بیش از 12 ماه از تاریخ صدور آن.

(4) تاریخ معاینه، مرکز درمانی‌ای که آن را انجام داده و مدت اعتبار گواهی در دفتر ثبت ورزشکاران GKB و در دفترچهٔ ورزشی (BUDO PASS) ورزشکار درج می‌شود. باشگاه مسئول درج به‌موقع است و نسخهٔ خود از گواهی را نگه می‌دارد.

(5) هنگام توزین، داور توزین اعتبار گواهی پزشکی را از روی درج آن در دفترچهٔ ورزشی یا سند ارائه‌شده بررسی می‌کند. ورزشکار بدون گواهی معتبر به مسابقه راه نمی‌یابد.

(6) در کومیتهٔ درجهٔ دوم و درجهٔ سوم، گواهی پزشکی شش ماه از تاریخ صدور معتبر است، صرف‌نظر از مدت طولانی‌تر موضوع بند 3.

(7) ورزشکار 40 ساله و بالاتر فقط در صورتی به کومیتهٔ درجهٔ دوم و درجهٔ سوم راه می‌یابد که در معاینهٔ موضوع بند 1 ارزیابی قلبی نیز انجام شده باشد.

(8) معاینه‌های پزشکی پس از رضایت آگاهانه طبق قوانین موضوع بند 1 انجام می‌شوند. افراد زیر 14 سال در حضور پدر یا مادر یا قیم معاینه می‌شوند.

مادهٔ 31. (1) شیوه‌نامهٔ یک مسابقهٔ مشخص می‌تواند معاینهٔ پزشکی پیش از مسابقهٔ الزامی را پیش‌بینی کند.

(2) معاینهٔ پزشکی پیش از مسابقه را پزشک یا مرکز درمانی موضوع بند 2 مادهٔ 30 انجام می‌دهد. این معاینه را نمی‌توان در روز مسابقه به دست کسانی انجام داد که خدمات پزشکی را در طول مسابقه تأمین می‌کنند.

مادهٔ 32. (1) در روز مسابقه، پزشک مسابقه می‌تواند ورزشکاری را که در او آسیب‌دیدگی، زخم باز، نشانه‌های بیماری یا وضعیت دیگری مشاهده کند که شرکت را خطرناک می‌سازد، به مبارزه راه ندهد یا از مسابقه کنار بگذارد.

(2) تصمیم موضوع بند 1 در صورت‌جلسهٔ توزین یا صورت‌جلسهٔ پزشکی ثبت می‌شود و با امضای پزشک تأیید می‌شود. رئیس کمیسیون داوری صورت‌جلسه را به گزارش رسمی مسابقه پیوست می‌کند.

(3) هنگام توزین، پزشک مسابقه یا یک متخصص پزشکی مجاز، پوست ورزشکاران کومیته و کاتا-بونکای را معاینه می‌کند. ورزشکار مبتلا به بیماری پوستی واگیردار، از جمله تبخال، عفونت قارچی یا زرد زخم، مبتلا به عفونت انگلی یا دارای زخم پوشانده‌نشده، پذیرفته نمی‌شود.

(4) ورزشکار دارای ضایعهٔ پوستی‌ای که پزشک در واگیردار بودن آن تردید دارد، فقط در صورتی پذیرفته می‌شود که سند پزشکی دال بر واگیردار نبودن بیماری ارائه کند و ضایعه را بتوان به‌طور مطمئن پوشاند.

مادهٔ 33. (1) در طول مبارزه، پزشک مسابقه به درخواست داور وسط ورزشکار را معاینه یا درمان می‌کند.

(2) تصمیم پزشکی دربارهٔ توانایی ورزشکار برای ادامه، برای داوران لازم‌الاتباع است. داوران مسئولیت آسیب‌دیدگی و نتیجه یا جریمهٔ مربوط را تعیین می‌کنند.

(3) ورزشکاری که پزشک او را ناتوان اعلام کرده است، نمی‌تواند مبارزه را ادامه دهد و در مبارزهٔ بعدی همان مسابقه شرکت کند، مگر آنکه پزشک پس از معاینهٔ دوباره صریحاً تصمیم خود را لغو کند.

(4) همهٔ آسیب‌دیدگی‌هایی که در طول مسابقه روی می‌دهند، در دفتر رسمی ثبت آسیب‌دیدگی‌ها درج می‌شوند.

مادهٔ 33 مکرر. (1) در صورت خونریزی، داور وسط مبارزه را متوقف می‌کند و پزشک مسابقه را فرا می‌خواند که خونریزی را بند می‌آورد و زخم را می‌پوشاند.

(2) دوگی (dogi) و تجهیزات خون‌آلود پیش از ادامهٔ مبارزه تمیز یا تعویض می‌شوند، و تاتامی تمیز و ضدعفونی می‌شود.

(3) داوران و کادر پزشکی‌ای که با خون تماس دارند، از دستکش یک‌بارمصرف استفاده می‌کنند.

(4) هرگاه خونریزی در محدودهٔ زمان کمک پزشکی موضوع بند 3 مادهٔ 98 بند نیاید، پزشک مسابقه ورزشکار را برای ادامه ناتوان اعلام می‌کند.

مادهٔ 34. (1) هرگاه ورزشکار ناک‌اوت شود یا پزشک مسابقه پس از ضربه به سر اجازهٔ ادامهٔ مبارزه را ندهد، این رویداد در اسناد پزشکی و مسابقه‌ای و در دفترچهٔ ورزشی ورزشکار درج می‌شود.

(2) پزشک مسابقه مدت محرومیت پزشکی را تعیین می‌کند که نمی‌تواند کوتاه‌تر از این مدت‌ها باشد:

  1. 30 روز – در صورت ناک‌اوت یا توقف فنی مبارزه به دلیل ضربه‌های سر بدون از دست دادن هوشیاری یا با از دست دادن هوشیاری تا یک دقیقه؛
  2. 45 روز – در صورت از دست دادن هوشیاری بیش از یک دقیقه؛
  3. 90 روز – در صورت تکرار مورد موضوع جزء 1 یا 2 برای دومین بار ظرف 90 روز؛
  4. 365 روز – در صورت تکرار مورد موضوع جزء 1 یا 2 برای سومین بار ظرف 12 ماه.

(3) این مدت در دفتر ثبت ورزشکاران GKB، در دفتر ثبت محرومیت‌های پزشکی و در دفترچهٔ ورزشی درج می‌شود. مدت‌های موضوع بند 2 در صورت ناک‌اوت یا از دست دادن هوشیاری در پی ضربه به سر در تمرین یا مبارزهٔ تمرینی (اسپارینگ) نیز اعمال می‌شوند؛ باشگاه چنین موردی را به GKB اطلاع می‌دهد.

(4) برای ورزشکاران زیر 18 سال، حداقل مدت‌های موضوع بند 2 پنجاه درصد افزایش می‌یابد.

(5) در صورت هرگونه تردید دربارهٔ ضربهٔ مغزی، ورزشکار بی‌درنگ و به‌طور قطعی از مسابقه کنار گذاشته می‌شود («در صورت تردید – بیرون»). ارزیابی در محل با ابزار استاندارد SCAT6، و برای کودکان 8 تا 12 ساله با Child SCAT6، انجام و مستند می‌شود. کودکان و نوجوانانی که چنین تردیدی دربارهٔ آنان وجود دارد، در همان روز به فعالیت تمرینی یا مسابقه‌ای بازنمی‌گردند. این مورد در صورت‌جلسه‌ای مطابق پیوست شمارهٔ 5 مستند می‌شود.

(6) ورزشکار نمی‌تواند پیش از پایان مدت موضوع بند 2 و بدون مجوز پزشکی کتبی از پزشکی با صلاحیت مناسب، که پس از گذراندن مراحل بازگشت تدریجی به ورزش توصیه‌شده در بیانیهٔ اجماع بین‌المللی دربارهٔ ضربهٔ مغزی در ورزش (آمستردام، 2022) صادر شده باشد، در مسابقه شرکت کند. این مجوز طبق نمونهٔ پیوست شمارهٔ 4 صادر می‌شود.

(7) سرداور و پزشک مسابقه محدودیت پزشکی را به باشگاه ورزشکار اطلاع می‌دهند. برگزارکنندهٔ مسابقهٔ بعدی پیش از پذیرش درخواست، مجوز پزشکی کتبی را مطالبه می‌کند. مدت‌های محرومیت پزشکی برای همهٔ برگزارکنندگان مسابقات GKB لازم‌الاتباع است. مدت‌هایی که یک سازمان ملی GKB یا سازمان ورزشی دیگری، از جمله در پی شرکت در مسابقه‌ای که شخص ثالثی برگزار کرده، تعیین کرده باشد، به رسمیت شناخته می‌شوند.

مادهٔ 35. (1) استفاده از مواد ممنوع و روش‌های ممنوع در همهٔ سطوح مسابقه پذیرفتنی نیست.

(2) ورزشکاران، مربیان و کادر همراه موظف‌اند قواعد ضددوپینگ قابل اعمال در کشور محل برگزاری مسابقه و در کشوری را که در آن ثبت شده‌اند رعایت کنند و در کنترل دوپینگی که مراجع صالح دستور داده‌اند همکاری کنند.

(3) در کومیتهٔ درجهٔ III، کنترل دوپینگ طبق مادهٔ 164 انجام می‌شود. این امر اختیارات مراجع صالح را برای انجام کنترل دوپینگ در همهٔ سطوح مسابقه محدود نمی‌کند.

(4) GKB کد جهانی ضددوپینگ را در ویرایش نافذ آن و فهرست ممنوعهٔ آژانس جهانی ضددوپینگ (WADA) را اعمال می‌کند. سازمان‌های ملی قواعد ضددوپینگ کشور خود را نیز اعمال می‌کنند.

مادهٔ 36. ورزشکار باید بیمه‌ای داشته باشد که قوانین کشوری که در آن ثبت شده است، قوانین کشور محل برگزاری مسابقه و شیوه‌نامهٔ مسابقه الزامی می‌دانند.

2.5. برگزارکننده و تماشاگران

مادهٔ 37. (1) برگزارکننده موظف است:

  1. برای مسابقاتی که در تقویم ورزشی بین‌المللی GKB گنجانده شده‌اند از GKB، و برای مسابقات ملی از سازمان ملی، مجوز بگیرد؛
  2. محل برگزاری را با رعایت الزامات ایمنی در برابر آتش‌سوزی، پیشگیری از حوادث و ایمنی آماده کند؛
  3. در صورتی که در شیوه‌نامه پیش‌بینی شده باشد، تجهیزات حفاظتی لازم و تجهیزات موضوع مادهٔ 50 را فراهم کند؛
  4. رختکن‌ها و دوش‌های مناسب برای ورزشکاران و رختکنی جداگانه، با نشانه‌گذاری روشن و دسترسی محدود، برای داوران فراهم کند؛
  5. تماشاگران را پذیرا شود، آنان را به مناطق تعیین‌شده راهنمایی کند و در سراسر مسابقه نظم را حفظ کند؛
  6. تضمین کند که در منطقهٔ بلافصل پیرامون محوطهٔ مبارزه فقط ورزشکاری که وارد مبارزه می‌شود یا برای آن آماده می‌شود، مربی یا سرپرست تیم او و حداکثر یک عکاس یا نمایندهٔ رسانه‌ای مجاز از هر باشگاه حضور داشته باشند؛
  7. کادر کمکی لازم را فراهم کند و تضمین کند که کارکنان میزهای مسابقه با مقررات مربوط آشنا باشند؛
  8. دستورهای رئیس مسابقه، رئیس کمیسیون داوری و سرداور را اجرا کند؛
  9. حق‌الزحمهٔ داوران را پس از پایان مسابقه و پس از ارزیابی سرداور بپردازد؛
  10. قوانین کشور محل برگزاری مسابقه را دربارهٔ نظم عمومی در رویدادهای ورزشی رعایت کند، از جمله حفاظتی متناسب با نوع مسابقه و تعداد تماشاگران فراهم کند.

(2) داوری که بدون اجازهٔ سرداور در ارزیابی پس از مسابقه حاضر نشود، طبق شرایط قرارداد با داور، یا حسب مورد مجوز برگزاری مسابقه، حقی بر حق‌الزحمهٔ داوری ندارد.

(3) در مسابقاتی که کودکان در آن‌ها شرکت دارند، برگزارکننده:

  1. هرگاه قوانین کشور محل برگزاری مسابقه چنین اطلاعی را الزامی کنند، در مهلت مقرر در این قوانین به پلیس یا مرجع صالح دیگری اطلاع می‌دهد؛
  2. حفاظت و خدمات پزشکی را فراهم می‌کند؛
  3. در صورت خطر مستقیم برای جان یا سلامت کودکان، رویداد را بی‌درنگ خاتمه می‌دهد؛
  4. در جابه‌جایی سازمان‌یافتهٔ گروهی از کودکان، سرپرست و همراهانی تعیین می‌کند.

(4) برگزارکننده شرکت‌کنندگان و تماشاگران را از فیلم‌برداری و عکاسی از مسابقه و اهداف آن آگاه می‌کند و در این کار مقررات (اتحادیهٔ اروپا) 2016/679 (مقررات عمومی حفاظت از داده‌ها) را، و بیرون از اتحادیهٔ اروپا قوانین قابل اعمال دربارهٔ حفاظت از داده‌های شخصی را، رعایت می‌کند. انتشار عکس‌ها و فیلم‌های کودکان، بیرون از پوشش خبری مسابقه، به رضایت پدر یا مادر نیاز دارد.

(5) برگزارکننده فهرست کنترل پیوست شمارهٔ 3 را تکمیل می‌کند و آن را پیش از آغاز مسابقه به رئیس کمیسیون داوری ارائه می‌کند.

مادهٔ 38. (1) تماشاگران فقط در مناطق تعیین‌شده برای آنان می‌مانند و ردیف نخست دست‌کم سه متر از محوطهٔ مبارزه فاصله دارد.

(2) تماشاگران با انضباط و روحیهٔ ورزشی رفتار می‌کنند. ابراز حمایت نباید بی‌نظمی پدید آورد، مزاحم ورزشکاران شود یا بر کمیسیون داوری اثر بگذارد.

(3) تماشاگری که با رفتار غیرورزشی، سخنان توهین‌آمیز یا هر عمل ناشایست دیگری نظم را برهم زند، می‌تواند به دستور رئیس کمیسیون داوری یا سرداور از محل برگزاری بیرون رانده شود.

(4) استعمال دخانیات و مصرف الکل در محل برگزاری ممنوع است.

بخش III. سازمان‌دهی مسابقات

3.1. انواع مسابقات و صدور مجوز

مادهٔ 39. مسابقات رسمی GKB عبارت‌اند از:

  1. درون‌باشگاهی – فقط با شرکت اعضای یک باشگاه؛ در تقویم داخلی باشگاه گنجانده می‌شوند؛
  2. منطقه‌ای – که باشگاه‌ها با توافق متقابل برگزار می‌کنند؛ در تقویم ورزشی بین‌المللی گنجانده نمی‌شوند؛
  3. مسابقات قهرمانی ملی – مسابقات تقویم ورزشی ملی که سازمان ملی GKB در کشور مربوط برگزار کرده یا مجوز آن را داده است و در آن‌ها عنوان «قهرمان ملی» به تفکیک سطوح مسابقه، رده‌ها و دسته‌های وزنی اعطا می‌شود؛
  4. بین‌المللی – با شرکت ورزشکارانی از دو کشور یا بیشتر؛
  5. میان‌کشوری – با شرکت تیم‌های ملی یا منتخبان رسمی دو کشور یا بیشتر؛
  6. مسابقات قهرمانی قاره و جهان – مسابقات تقویم ورزشی بین‌المللی GKB که در آن‌ها عنوان‌های «قهرمان اروپا» (یا حسب مورد قهرمان قارهٔ دیگر) و «قهرمان جهان» GKB به تفکیک سطوح مسابقه، رده‌ها و دسته‌های وزنی اعطا می‌شود.

مادهٔ 40. (1) GKB هر سال تقویم ورزشی بین‌المللی‌ای را تصویب می‌کند که مسابقات قهرمانی قاره و جهان موضوع جزء 6 مادهٔ 39، تورنمنت‌های بین‌المللی GKB و مسابقات گزینشی آن‌ها را در بر می‌گیرد. هر سازمان ملی هر سال تقویم ورزشی ملی‌ای را تصویب می‌کند که مسابقات قهرمانی ملی موضوع جزء 3 مادهٔ 39 و دیگر مسابقات رسمی آن کشور را در بر می‌گیرد و در آن تاریخ‌های تقویم ورزشی بین‌المللی در نظر گرفته می‌شود.

(2) سازمان‌های ملی و باشگاه‌هایی که مایل به میزبانی مسابقه‌اند، در مهلتی که GKB، یا حسب مورد سازمان ملی، تعیین می‌کند، پیشنهادی شامل تاریخ، نوع مسابقه و اطلاعات سازمانی ارائه می‌کنند. تقویم بر پایهٔ پیشنهادهای دریافت‌شده نهایی و به‌طور رسمی اعلام می‌شود.

(3) تقویم ورزشی ملی، به‌عنوان قاعده، مسابقات قهرمانی ملی را برای هر یک از سطوح مسابقهٔ موضوع مادهٔ 4، و نیز برای کاتا و تامه‌شی‌واری طبق قواعد موضوع مادهٔ 6، در بر می‌گیرد.

(4) تقویم ورزشی بین‌المللی در وب‌سایت GKB (globalkyokushin.com) اعلام می‌شود. تقویم‌های ملی را سازمان‌های ملی اعلام می‌کنند و به GKB اطلاع می‌دهند.

مادهٔ 41. (1) مسابقاتی که در تقویم ورزشی بین‌المللی GKB گنجانده شده‌اند، پس از صدور مجوز GKB برگزار می‌شوند.

(2) برگزارکننده پیش‌نویس کامل شیوه‌نامهٔ مسابقه را دست‌کم هفت هفته پیش از تاریخ مسابقه از طریق مجرای رسمی تعیین‌شده به GKB ارائه می‌کند.

(3) GKB ظرف پانزده روز از دریافت مجموعهٔ کامل اسناد، شیوه‌نامه را تأیید می‌کند، اصلاحاتی را درخواست می‌کند یا از تأیید آن خودداری می‌کند.

(4) فقط شیوه‌نامهٔ تأییدشده را می‌توان به‌عنوان شیوه‌نامهٔ رسمی منتشر کرد. شیوه‌نامه‌ای که پس از مهلت موضوع بند 2 ارائه شود، فقط در اوضاع و احوال استثنایی و به‌درستی مستدل می‌تواند تأیید شود.

مادهٔ 42. (1) شیوه‌نامهٔ تأییدشدهٔ مسابقه دست‌کم یک ماه پیش از تاریخ مسابقه میان شرکت‌کنندگان توزیع می‌شود.

(2) شیوه‌نامهٔ مسابقه باید شامل موارد زیر باشد:

  1. نام رسمی، هدف و جایگاه مسابقه؛
  2. تاریخ، محل و برنامه، از جمله ساعت مراسم افتتاحیه؛
  3. برگزارکننده، اشخاص مسئول، رئیس کمیسیون داوری و سرداور، هرگاه منصوب شده باشند؛
  4. سطوح مسابقه، رده‌ها، دسته‌های وزنی، گروه‌های سنی و درجه‌هایی که حق شرکت دارند، و قواعد هم‌ارزی درجه‌ها و پوشاک مجاز برای شرکت‌کنندگان موضوع مادهٔ 10؛
  5. نظام مسابقه و معیارهای حل تساوی، هرگاه قواعد فنی-ورزشی امکان انتخاب بدهند؛
  6. برنامهٔ زمانی توزین و – هرگاه پیش‌بینی شده باشد – معاینهٔ پزشکی پیش از مسابقه؛
  7. مهلت و ترتیب ثبت‌نام، اطلاعات تماس، و محل، تاریخ و اشخاص مسئول قرعه‌کشی؛
  8. هزینهٔ ثبت‌نام به یورو؛
  9. جوایز و ترتیب اهدای آن‌ها؛
  10. تقسیم هزینه‌های برگزاری، حمل‌ونقل و اقامت؛
  11. الزامات بیمه و اسناد پزشکی؛
  12. تدابیر ایمنی اضافی، هرگاه وضع شوند؛
  13. دیگر اطلاعات سازمانی.

(3) مگر آنکه شیوه‌نامه ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشد، تاریخ و ساعت دریافت درخواست کامل از طریق مجرای تعیین‌شده برای ثبت‌نام تعیین‌کننده است.

(4) شیوه‌نامه طبق نمونهٔ پیوست شمارهٔ 2 تهیه می‌شود.

مادهٔ 43. (1) برگزارکننده تعداد لازم از داوران دارای صلاحیت را به‌موقع، و به‌عنوان قاعده هم‌زمان با انتشار شیوه‌نامه، دعوت می‌کند.

(2) حق‌الزحمهٔ روزانهٔ داوران را GKB از پیش، یا شیوه‌نامهٔ تأییدشده، تعیین می‌کند و به یورو بیان می‌شود. حق‌الزحمه‌ها و هزینه‌های سفر در برابر سندی پرداخت می‌شوند که GKB و برگزارکننده پذیرفته باشند.

(3) داوری که نمی‌تواند مأموریت پذیرفته‌شده‌ای را انجام دهد، بی‌درنگ به برگزارکننده اطلاع می‌دهد. اطلاع‌رسانی دیرهنگام بدون دلیل موجه می‌تواند به رسیدگی انضباطی بینجامد.

(4) داوران دست‌کم یک ساعت پیش از آغاز مسابقه، و داوران توزین دست‌کم پانزده دقیقه پیش از آغاز توزین، در محل مسابقه حاضر می‌شوند، مگر آنکه شیوه‌نامه ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشد.

مادهٔ 44. برگزارکننده می‌تواند مسابقه را با همهٔ ابزارهای قانونی معرفی و تبلیغ کند. اطلاعات تبلیغاتی باید دقیق و مطابق با شیوه‌نامهٔ تأییدشده باشد.

3.2. ثبت‌نام، هزینه‌ها و اوضاع و احوال فوق‌العاده

مادهٔ 45. (1) باشگاه‌ها تیم‌ها و ورزشکاران خود را از طریق فرم رسمی یا سامانهٔ الکترونیکی مورد تأیید GKB ثبت‌نام می‌کنند.

(2) درخواست شامل موارد زیر است:

  1. نام کامل و نشانی باشگاه؛
  2. نام کامل و تاریخ تولد هر ورزشکار؛
  3. درجه (کیو (kyu) یا دان)، هرگاه لازم باشد، و شمارهٔ دفترچهٔ ورزشی یا سند شناسایی پذیرفته‌شدهٔ دیگر؛
  4. سطح مسابقه، رده، رشته و دستهٔ وزنی؛
  5. برای مسابقات تیمی – نام اعضای تیم و ذخیره‌ها.

(3) درخواست را مدیر مجاز باشگاه تاریخ‌گذاری و تأیید و امضا می‌کند. تسلیم الکترونیکی، هرگاه با رویهٔ GKB مطابقت داشته باشد، مجاز است.

(4) درخواست دیرهنگام فقط در صورتی پذیرفته می‌شود که باشگاه ثابت کند درخواست کامل پیش از پایان مهلت تسلیم شده و تأخیر ناشی از دلایل فنی بیرون از کنترل معقول آن بوده است.

مادهٔ 46. (1) هزینهٔ ثبت‌نام به یورو برای هر ورزشکار ثبت‌نام‌شده پرداخت می‌شود، مگر در صورت معافیت به دلیل گواهی پزشکی‌ای که به‌موقع ارائه شده یا به دلیل دیگری که برگزارکننده و GKB تأیید کرده باشند.

(2) مگر آنکه بودجهٔ تأییدشده ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشد، درآمد حاصل از هزینه‌های ثبت‌نام بخشی از بودجهٔ مسابقه است.

مادهٔ 47. (1) در صورت لغو مسابقه، برگزارکننده در صورت امکان معقول، دست‌کم یک هفته پیش از آغاز آن، به‌طور رسمی به GKB، باشگاه‌های ثبت‌نام‌شده و داوران منصوب اطلاع می‌دهد.

(2) برگزارکننده‌ای که بدون دلیل موجه به‌موقع اطلاع ندهد، می‌تواند طبق شرایط مجوز برگزاری مسابقه به جبران هزینه‌های معقول و مستند ورزشکاران، مسئولان رسمی و داوران ملزم شود. این تعهد در صورت قوهٔ قاهره ایجاد نمی‌شود.

(3) هرگاه در یک دستهٔ وزنی فقط دو ورزشکار از توزین بگذرند، آن دسته می‌تواند به‌صورت مبارزهٔ نمایشی یا – با تأیید کمیسیون داوری – به‌صورت دستهٔ وزنی رسمی با اعطای جوایز طبق شیوه‌نامه برگزار شود.

3.3. محل برگزاری و تجهیزات

مادهٔ 48. (1) محل برگزاری باید شرایطی ایمن، بهداشتی و مناسب برای ورزشکاران، داوران، مسئولان رسمی، کادر پزشکی و تماشاگران فراهم کند.

(2) موارد زیر الزامی است:

  1. گرمایش کافی در هوای سرد؛
  2. روشنایی یکنواختی که چشم ورزشکاران را خیره نکند و حواسشان را پرت نکند؛
  3. تأمین ایمن آب آشامیدنی، سرویس‌های بهداشتی کافی و آب لوله‌کشی؛
  4. تعداد کافی ظرف زباله و تمیز کردن و تخلیهٔ آن‌ها؛
  5. تهویهٔ مناسب؛
  6. رعایت الزامات ایمنی در برابر آتش‌سوزی، اقدام در موقعیت‌های اضطراری و نظم عمومی، از جمله طبق قوانین کشور محل برگزاری مسابقه؛
  7. منطقه‌ای جداگانه برای استراحت و گرم کردن ورزشکاران.

(3) در نزدیکی محوطهٔ مبارزه اشیایی که ممکن است ورزشکاری را که از آن بیرون رفته یا بیرون آن افتاده است به خطر اندازند، قرار داده نمی‌شوند.

(4) منطقهٔ ورزشکاران و منطقهٔ تماشاگران با مانع طنابی، پاراوان یا سامانهٔ دیگری به‌روشنی از هم جدا می‌شوند که محوطهٔ مبارزه را از گذرگاه‌های عمومی، مناطق آماده‌سازی و مناطق با دسترسی محدود نیز جدا کند.

(5) محوطهٔ مبارزه چنان قرار داده می‌شود که تماشاگران از همهٔ جایگاه‌ها دید روشنی داشته باشند. تماشاگرانی که دیر می‌رسند، به گونه‌ای جای داده می‌شوند که مزاحم ورزشکاران، داوران، مسئولان رسمی و دیگر تماشاگران نشوند.

مادهٔ 49. (1) مبارزه‌ها روی تاتامی با ضخامت دست‌کم 3 سانتی‌متر یا کف‌پوش ورزشی هموار و ایمن دیگری که سرداور تأیید کرده باشد، برگزار می‌شوند.

(2) مسابقات را نمی‌توان روی سنگ، بتن یا سطح سخت یا خطرناک دیگری برگزار کرد.

(3) ابعاد و خط‌کشی محوطهٔ مبارزه و منطقهٔ ایمنی را قواعد فنی-ورزشی سطح مربوط تعیین می‌کنند.

(4) هرگاه از دو محوطهٔ مبارزه یا بیشتر استفاده شود، میان آن‌ها فضای آزادی دست‌کم به اندازهٔ 2 متر فراهم می‌شود، مگر آنکه یک مانع ایمنی ثابت حفاظتی هم‌ارز فراهم کند.

(5) هرگاه محوطهٔ مبارزه روی سکویی برافراشته قرار داشته باشد، پیرامون آن منطقهٔ ایمنی‌ای دست‌کم به اندازهٔ 2 متر فراهم می‌شود. ارتفاع توصیه‌شدهٔ سکو حدود 60 سانتی‌متر، با پله‌های ایمن برای دسترسی، است.

(6) برای کومیتهٔ درجهٔ دوم و درجهٔ سوم و برای کاتا-بونکای، از تاتامی با ضخامت دست‌کم 4 سانتی‌متر استفاده می‌شود که با الزامات ایمنی استاندارد EN 12503-3 (تشک‌های ورزشی جودو) یا استانداردی هم‌ارز مطابقت داشته باشد.

(7) تاتامی پیش از آغاز هر روز مسابقه، و در صورت لزوم میان مبارزه‌ها، تمیز و ضدعفونی می‌شود.

مادهٔ 50. برگزارکننده برای هر محوطهٔ مبارزه موارد زیر را فراهم می‌کند:

  1. سامانهٔ صوتی؛
  2. زمان‌سنج قابل اعتماد یا سامانهٔ الکترونیکی زمان‌سنجی که امکان شروع، توقف، ازسرگیری و صفر کردن را بدهد و ثانیه‌ها را به‌روشنی نشان دهد؛
  3. گونگ یا وسیلهٔ صوتی دیگری که به‌روشنی قابل تشخیص باشد؛
  4. پرچم‌های قرمز و سفید و سوت برای داوران کناری؛
  5. شیء نرم علامت‌دهی برای داور وقت‌نگه‌دار؛
  6. دست‌کم دو نوار شناسایی قرمز؛
  7. تابلو یا نمایشگر اطلاع‌رسانی برای نتایج، و در کومیتهٔ درجهٔ II و III برای امتیازهای جریمه، و حسب مورد امتیازهای کنترل محوطهٔ مبارزه، نیز؛
  8. میزهایی برای کمیسیون داوری، بخش اداری، بخش پزشکی و جوایز؛
  9. منطقهٔ آماده‌سازی برای ورزشکاران منتظر در مسابقات تیمی؛
  10. سکوی افتخار یا منطقه‌ای مناسب برای اهدای جوایز.

مادهٔ 51. (1) ورزشکاران دوگی مسابقه‌ای می‌پوشند که الزامات زیر را برآورده کند:

  1. به‌عنوان قاعده از پارچهٔ ضخیم سفید است؛ دوگی با رنگ یا مدل متفاوت را می‌توان برای شرکت‌کننده‌ای از سبکی دیگر پذیرفت، هرگاه از پیش اعلام شده و به تأیید برگزارکننده رسیده باشد و حرکت، گرفتن یا شناسایی ورزشکاران را دشوار نکند؛
  2. بالاتنه با کمربند بسته می‌شود و یقه‌ای با پهنای حدود 4 سانتی‌متر دارد که با چند ردیف دوخت تقویت شده است؛
  3. آستین‌ها حدود 3 تا 5 سانتی‌متر فضای آزاد پیرامون ساعد باقی می‌گذارند و دست‌کم تا 4 سانتی‌متر پایین‌تر از آرنج می‌رسند؛
  4. جیب، دکمه، بست، قطعات فلزی یا اشیای خارجی دیگری ندارد؛
  5. شلوار به‌طور مطمئن در کمر بسته شده است؛
  6. کمربند حدود 4 سانتی‌متر پهنا دارد، دو بار دور بدن می‌پیچد و دو سر آن پس از گره دست‌کم 15 سانتی‌متر آویزان است؛ کمربندهای با روکش ابریشمی یا لغزندهٔ دیگر پذیرفته نمی‌شوند؛
  7. دوگی به‌قدر کافی محکم بسته شده است تا در طول مبارزه بیش از حد باز نشود.

(2) ورزشکار کمربندی را می‌بندد که باشگاه یا سبک او به رسمیت می‌شناسد. هنگامی که ورزشکارانی از نظام‌های گوناگون شرکت دارند، رنگ کمربند به‌تنهایی حق شرکت، حداقل درجه یا رده را تعیین نمی‌کند.

(3) ورزشکاران زن زیر بالاتنهٔ دوگی تی‌شرت سفید یک‌رنگ می‌پوشند.

(4) نشان‌ها و علامت‌های زیر مجازند:

  1. نشان سبک در سمت چپ سینه؛
  2. نشان باشگاه با قطر حداکثر 10 سانتی‌متر در بالای آستین چپ؛
  3. نشان ملی در بالای آستین چپ – فقط برای ورزشکاران رسماً برگزیدهٔ تیم ملی؛ در مسابقات بین‌المللی، دیگر ورزشکاران می‌توانند نواری به رنگ‌های ملی داشته باشند؛
  4. آگهی تبلیغاتی در پشت دوگی، مگر آنکه برگزارکننده ترتیب دیگری را مجاز کند؛ هرگاه شماره‌های مسابقه فراهم شده باشد، برگزارکننده در تعیین آگهی روی آن‌ها اولویت دارد.

(5) هرگاه دوگی الزامات را برآورده نکند، داور وسط دستور تعویض یا اصلاح آن را در کوتاه‌ترین مهلت معقول می‌دهد.

(6) تجهیزات حفاظتی الزامی و مجاز را قواعد فنی-ورزشی سطح مربوط تعیین می‌کنند.

مادهٔ 52. ورزشکاری که AKA تعیین شده است، نوار شناسایی قرمزی به طول حدود 70 سانتی‌متر و پهنای حدود 4 سانتی‌متر می‌بندد که از پشت روی کمربند چنان بسته شده است که مانع حرکات نشود. ورزشکار SHIRO بدون نوار قرمز، یا هرگاه نظام مسابقه اقتضا کند با علامت سفید، مسابقه می‌دهد.

3.4. توزین، قرعه‌کشی و نظام‌های مسابقه

مادهٔ 53. (1) توزین رسمی دقیقاً در ساعت مقرر در شیوه‌نامه آغاز می‌شود و دست‌کم یک ساعت پیش از آغاز مسابقه پایان می‌یابد.

(2) برگزارکننده ترازوی دیجیتال کالیبره‌شده یا ترازوی مکانیکی دارای گواهی و قابل اعتمادی فراهم می‌کند که پیش از استفاده بررسی می‌شود و فقط داور توزین یا دستیار مجاز او زیر نظارت مستقیم وی از آن استفاده می‌کند.

(3) در دورهٔ توزین، ورزشکار می‌تواند پیش از ثبت وزن نهایی‌اش بیش از یک بار روی ترازوی رسمی برود. وزن به کیلوگرم و با دقت 0.1 کیلوگرم ثبت می‌شود.

(4) در صورت وجود فضای کافی، می‌توان از هر باشگاه شرکت‌کننده یک ناظر مجاز را پذیرفت. ناظران حق مداخله در روند یا بررسی اسناد پزشکی را ندارند.

(5) ورزشکاری که پس از پایان دورهٔ توزین برسد، ممکن است حق شرکت خود را از دست بدهد.

(6) در مسابقهٔ چندروزه، وزن روز نخست معتبر می‌ماند، مگر آنکه شیوه‌نامه توزین اضافی یا کنترلی را الزامی کرده باشد.

(7) دسترسی به منطقهٔ گرم کردن ورزشکارانی که از توزین گذشته‌اند، به ورزشکاران، مربیان آنان و مسئولان رسمی مجاز محدود است.

(8) در کومیتهٔ درجهٔ دوم و درجهٔ سوم، توزین رسمی زودتر از 24 ساعت پیش از نخستین مبارزهٔ ورزشکار برگزار نمی‌شود. در روز مسابقه توزین کنترلی برگزار می‌شود؛ میزان مجاز فزونی بر حد بالای دستهٔ وزنی در شیوه‌نامه تعیین می‌شود.

(9) در رده‌های تا U14 (با احتساب خود آن)، توزین در روز مسابقه برگزار می‌شود.

(10) روش‌های کاهش سریع وزن از راه کم‌آب‌سازی بدن، از جمله استفاده از لباس سونا و پوشاک نفوذناپذیر، محدود کردن مایعات، استفراغ عمدی و استفاده از داروهای ادرارآور و ملین، ممنوع است. داروهای ادرارآور طبق فهرست ممنوعه نیز ممنوع‌اند. ورزشکاری که پزشک مسابقه در او نشانه‌های کم‌آبی بدن مشاهده کند، به مبارزه راه نمی‌یابد.

مادهٔ 54. (1) ورزشکاری که وزنش بیرون از دستهٔ وزنی ثبت‌شده باشد، هرگاه قالب مسابقه و شیوه‌نامه اجازه دهند، به دستهٔ وزنی مربوط منتقل می‌شود. در غیر این صورت، ورزشکار از رشتهٔ مربوط کنار گذاشته می‌شود.

(2) در مسابقه‌ای با مرحلهٔ گزینشی و مرحلهٔ نهایی، ورزشکار در دستهٔ وزنی‌ای که در آن رده‌بندی شده است می‌ماند. سرداور می‌تواند دستور توزین کنترلی بدهد. مگر آنکه شیوه‌نامه ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشد، ورزشکاری که در توزین کنترلی بیش از 3 کیلوگرم از حد بالای دستهٔ وزنی سنگین‌تر باشد، کنار گذاشته می‌شود.

مادهٔ 55. (1) فقط ورزشکارانی در قرعه‌کشی گنجانده می‌شوند که درخواستشان پذیرفته شده، حق شرکتشان تأیید شده و از توزین گذشته‌اند، و هرگاه پیش‌بینی شده باشد، معاینهٔ پزشکی پیش از مسابقه را نیز گذرانده‌اند.

(2) قرعه‌کشی برای هر دستهٔ وزنی جداگانه، پس از توزین یا در ساعت مقرر در شیوه‌نامه، به‌عنوان قاعده دست‌کم یک ساعت پیش از آغاز مسابقه، به‌صورت دستی یا با سامانهٔ رایانه‌ای تأییدشده، زیر نظر سرداور برگزار می‌شود.

(3) نمایندگان مجاز باشگاه‌ها می‌توانند در قرعه‌کشی حاضر باشند. باشگاهی که نماینده‌ای نفرستاده است، نمی‌تواند به قرعه‌کشی اعتراض کند، مگر در صورت خطای فنی قابل اثبات – گروه سنی یا دستهٔ وزنی نادرست تعیین‌شده یا جا افتادن ورزشکاری که حق شرکت دارد. یک شخص فقط با وکالت‌نامهٔ کتبی از هر یک از باشگاه‌ها می‌تواند نمایندهٔ بیش از یک باشگاه باشد.

(4) هرگاه تعداد شرکت‌کنندگان و نظام قرعه‌کشی اجازه دهد، ورزشکاران یک باشگاه در دور نخست با هم روبه‌رو نمی‌شوند.

(5) ورزشکاری که در یک دور حریفی ندارد، بی‌مبارزه به دور بعد می‌رود.

(6) رئیس کمیسیون داوری یا سرداور می‌تواند به دلایل سازمانی قرعه‌کشی مقدماتی را مجاز کند، اگر اطلاعات مربوط به حق شرکت پیش از مسابقه قابل بررسی باشد. در صورت خطای فنی اساسی، آنان می‌توانند دستور قرعه‌کشی دوباره برای دستهٔ وزنی ذی‌ربط را بدهند.

(7) تعداد ورزشکاران دسته‌های وزنی پس از پایان قرعه‌کشی اعلام می‌شود.

مادهٔ 56. (1) هر دستهٔ وزنی طبق یکی از نظام‌های زیر برگزار می‌شود:

  1. حذفی مستقیم – به‌عنوان قاعده با هفت ورزشکار یا بیشتر؛
  2. «دوره‌ای» (همه با همه) – به‌عنوان قاعده با سه تا پنج ورزشکار؛
  3. نظام ترکیبی (مرحلهٔ گروهی و به دنبال آن حذفی مستقیم) – به‌عنوان قاعده با شش ورزشکار.

(2) رئیس کمیسیون داوری و سرداور، پس از بحث در جلسهٔ فنی، می‌توانند پس از توزین، بر حسب تعداد ورزشکاران پذیرفته‌شده، نظام را انتخاب یا تغییر دهند. تغییر پیش از قرعه‌کشی یا پیش از آغاز دستهٔ وزنی ذی‌ربط اعلام می‌شود.

(3) در مسابقات قهرمانی چندمرحله‌ای، فینالیست غایب می‌تواند در جدول باقی بماند و حریف او با پیروزی بی‌مبارزه ادامه می‌دهد.

مادهٔ 57. (1) هر مسابقهٔ رسمی به‌طور رسمی و با تشریفات افتتاح می‌شود. محل متناسب با جایگاه مسابقه آماده می‌شود و در مسابقهٔ بین‌المللی، در صورت امکان، پرچم‌های کشورهای شرکت‌کننده نصب می‌شود.

(2) ورزشکاران، مسئولان رسمی تیم‌ها و کمیسیون داوری به ترتیبی که برگزارکننده تعیین کرده است صف می‌کشند و ورزشکاران پوشاک مقرر را بر تن دارند.

(3) مسابقه را رئیس مسابقه، رئیس کمیسیون داوری، سرداور یا شخص دیگری که رسماً دعوت شده است افتتاح می‌کند.

(4) برگزاری، مدت، ارزیابی و داوری مبارزه‌ها را قواعد فنی-ورزشی سطح مربوط تنظیم می‌کنند.

3.5. اعتراض‌ها

مادهٔ 58. (1) فقط سرپرست تیم ثبت‌شده یا مربی یک باشگاه شرکت‌کننده می‌تواند به رئیس کمیسیون داوری اعتراض کند.

(2) اعتراض دربارهٔ یک مبارزهٔ مشخص به‌صورت کتبی و از طرف باشگاه، ظرف ده دقیقه پس از پایان مبارزه تسلیم می‌شود.

(3) اعتراض دربارهٔ سازمان‌دهی یا حق شرکت را می‌توان از مرحلهٔ ثبت‌نام تا اعلام رسمی نتایج مربوط تسلیم کرد.

(4) اعتراض می‌تواند به سازمان‌دهی مسابقه، حق شرکت، روند جدول، بی‌قاعدگی رویه‌ای یا اعمال نادرست یک قاعدهٔ مکتوب مربوط باشد.

(5) ارزیابی موضوعی و صلاحدیدی داور در طول مبارزه قابل اعتراض نیست. خطای رویه‌ای قابل اثبات یا اعمال نادرست قواعد قابل بازبینی است.

(6) هزینهٔ اعتراض 30 یورو است و هنگام تسلیم آن پرداخت می‌شود. در صورت پذیرش اعتراض، هزینه بازگردانده می‌شود، و در صورت رد آن، جزء درآمد برگزارکننده می‌شود.

(7) تا زمان تصمیم‌گیری دربارهٔ اعتراض، بخش ذی‌ربط جدول ادامه نمی‌یابد، هرگاه ادامهٔ آن رفع تخلف را ناممکن سازد.

(8) رئیس کمیسیون داوری و سرداور، پس از مشورت با ناظر مربوط و مسئولان رسمی، به‌طور مشترک دربارهٔ اعتراض تصمیم می‌گیرند. فیلم ویدیویی را می‌توان به صلاحدید رئیس کمیسیون داوری، پس از مشورت با سرداور و ناظر، به‌عنوان دلیل پذیرفت.

(9) تصمیم به‌موقع به طرف‌های ذی‌ربط ابلاغ می‌شود و در چارچوب مسابقه قطعی است. این امر به حق دفاع در برابر نهادهای GKB طبق اساسنامهٔ GKB، و در مسابقهٔ ملی در برابر نهادهای سازمان ملی نیز، لطمه‌ای نمی‌زند.

3.6. رده‌بندی و اهدای جوایز

مادهٔ 59. (1) رده‌بندی بر اساس نظام مسابقه‌ای تعیین می‌شود که در شیوه‌نامه یا اسناد قرعه‌کشی ذکر شده است.

(2) در نظام حذفی مستقیم، برندهٔ فینال مقام نخست، بازندهٔ فینال مقام دوم، و بازندگان نیمه‌نهایی، با رعایت شرایط مادهٔ 60، مقام سوم را کسب می‌کنند.

(3) در نظام «دوره‌ای» (همه با همه)، ورزشکاران بر اساس تعداد پیروزی‌ها مرتب می‌شوند. در صورت برابری تعداد پیروزی‌ها، معیارهای زیر به ترتیب اعمال می‌شوند:

  1. در مورد دو ورزشکار – نتیجهٔ مبارزهٔ رودررو؛
  2. در مورد بیش از دو ورزشکار – تعداد پیروزی‌ها با IPPON؛
  3. تعداد امتیازهای WAZA-ARI، بدون آن‌هایی که به‌عنوان بخشی از IPPON محسوب شده‌اند، در صورت اقتضا؛
  4. تعداد کمتر جریمه‌های GENTEN، و در صورت برابری، تعداد کمتر CHUI؛
  5. معیار تکمیلی‌ای که پیش از مبارزهٔ مربوط طبق قواعد فنی-ورزشی اعلام شده است.

(4) معیارهای اجزای 2 و 3 بند 3 فقط در کومیتهٔ درجهٔ I اعمال می‌شوند. در کومیتهٔ درجهٔ II و III معیارهای اجزای 1، 4 و 5 بند 3 اعمال می‌شوند.

مادهٔ 60. (1) نوع و تعداد جوایز، و محل و ساعت اهدای جوایز در شیوه‌نامه ذکر می‌شوند.

(2) جوایز می‌توانند شامل مدال، جام، نشان، لوح تقدیر، جوایز یادبود و غیرنقدی و جوایز نقدی به یورو باشند.

(3) دست‌کم به سه مقام نخست جایزه داده می‌شود. در دسته‌های وزنی با هشت ورزشکار یا بیشتر، هرگاه نظام مسابقه پیش‌بینی کند، می‌توان دو مقام سوم اعطا کرد.

(4) هر عضو تیم رتبه‌آورده، از جمله ذخیره‌های رسماً ثبت‌شده، جایزهٔ تیمی دریافت می‌کند. جوایز ویژه نیز می‌توانند اعطا شوند.

(5) ورزشکاری که فقط از راه صعود بی‌مبارزه و بدون بردن هیچ مبارزه‌ای به رتبه می‌رسد، به‌طور خودکار مقام سوم را دریافت نمی‌کند، مگر آنکه نظام مسابقه ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشد.

(6) در مسابقهٔ یادبود، همهٔ ورزشکاران می‌توانند مدال یا لوح یادبود دریافت کنند.

مادهٔ 61. (1) مسابقه با مراسم رسمی اختتامیه و اهدای جوایز پایان می‌یابد که در آن گوینده نتایج رسمی را اعلام می‌کند و اشخاص تعیین‌شده جوایز را اهدا می‌کنند.

(2) هر ورزشکار رتبه‌آورده موظف است در مراسم حاضر باشد، مگر آنکه پزشک مسابقه یا رئیس کمیسیون داوری او را به دلیل موجه معاف کرده باشد.

بخش IV. کومیتهٔ GKB – درجهٔ اول

4.1. کلیات

مادهٔ 62. این بخش قواعد فنی-ورزشی برگزاری مبارزه‌های کومیتهٔ درجهٔ اول – نخستین سطح (پایهٔ) مسابقه در نظام مسابقاتی GKB – را تنظیم می‌کند.

مادهٔ 63. (1) کومیتهٔ درجهٔ اول پایهٔ نظام سطوح مسابقهٔ موضوع مادهٔ 4 است. در این سطح، ورزشکار تکنیک ضربه‌ای، کنترل، فاصله و انضباط مسابقه‌ای را می‌سازد که برای گذر به کومیتهٔ درجهٔ دوم لازم است.

(2) کومیتهٔ درجهٔ اول برای همهٔ گروه‌های سنی – از کودکان تا پیشکسوتان – برگزار می‌شود و هر ردهٔ سنی را می‌توان به ردهٔ 1 (ورزشکاران با تجربه) و ردهٔ 2 (ورزشکاران بی‌تجربه) تقسیم کرد.

مادهٔ 64. (1) سازمان‌دهی مسابقات، حق شرکت، حقوق و تکالیف شرکت‌کنندگان، کمیسیون داوری، پوشش پزشکی، محل برگزاری، توزین، قرعه‌کشی، اعتراض‌ها، رده‌بندی و اهدای جوایز را مقررات عمومی (بخش‌های I تا III) تنظیم می‌کنند.

(2) رفتار ورزشکاران، مربیان و مسئولان رسمی را مقررات عمومی (بخش‌های I تا III)، و جریمه‌های تخلفات در طول مبارزه را مادهٔ 89 و مواد پس از آن تنظیم می‌کنند.

4.2. ماهیت رشته

مادهٔ 65. (1) کومیتهٔ درجهٔ اول مبارزه‌ای تماس کامل در وضعیت ایستاده است که در آن:

  1. ضربه‌های دست فقط به بدن (تنه) مجازند؛
  2. لگدها و ضربه‌های زانو به بدن، پاها و سر مجازند؛
  3. ضربه‌های آرنج فقط به بدن و پاها و دست‌ها مجازند؛
  4. پرتاب‌ها و زیرپایی‌های کنترل‌شده، و نیز کلینچ، هل دادن و کشیدن کنترل‌شده، هرگاه بخشی از حملهٔ بی‌واسطه باشند، مجازند؛
  5. مبارزهٔ زمینی، قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن مجاز نیستند.

(2) پیروزی از راه ناک‌داون (IPPON یا WAZA-ARI)، با تصمیم داوران یا به شیوهٔ دیگری که در این بخش پیش‌بینی شده است، به دست می‌آید.

مادهٔ 66. مبارزه باید پیوسته، واقع‌گرایانه و از نظر فنی متنوع و با کمترین وقفه‌های غیرضروری جریان یابد. کلینچ مجاز، هل دادن‌ها و کشیدن‌های حمله‌ای، پرتاب‌ها و اقدامات کنترل‌شدهٔ بعدی، از جمله روی زمین، صرفاً به این دلیل که در قالب‌های سنتی ناک‌داون مرسوم نیستند، قطع نمی‌شوند. داور وسط فقط هنگامی مبارزه را متوقف می‌کند که برای اعطای امتیاز، به ملاحظات ایمنی، در صورت تخلف، در صورت خروج از محوطهٔ مبارزه، در صورت نبود چشم‌انداز کسب امتیاز، برای کمک پزشکی یا به دلیل اساسی دیگری لازم باشد.

4.3. ورزشکاران، گروه‌های سنی و رده‌ها

مادهٔ 67. (1) گروه‌های سنی عبارت‌اند از:

ردهسن
پسران / دختران U86 تا 7 سال
پسران / دختران U108 تا 9 سال
پسران / دختران U1210 تا 11 سال
نوجوانان پسر / دختر U1412 تا 13 سال
نوجوانان پسر / دختر U1614 تا 15 سال
نوجوانان پسر / دختر U1816 تا 17 سال
مردان / زنان18 سال و بالاتر
پیشکسوتان35 سال و بالاتر

(2) سن به تاریخی که در شیوه‌نامهٔ مسابقه ذکر شده است تعیین می‌شود. اگر شیوه‌نامه چنین تاریخی را ذکر نکند، ورزشکار بر اساس سنی که در سال تقویمی مسابقه به آن می‌رسد، رده‌بندی می‌شود.

(3) رده‌های U8 و U10 فقط هنگامی برگزار می‌شوند که صریحاً در شیوه‌نامهٔ مسابقه گنجانده شده باشند و شیوه‌نامه دسته‌های وزنی آن‌ها و تدابیر ایمنی اضافی را تعیین کند.

(4) GKB می‌تواند رده‌های توسعه‌ای یا دعوتی دیگری برای مبتدیان یا استادان ایجاد کند. این رده‌ها در شیوه‌نامه به‌روشنی توصیف می‌شوند و بدون تأیید سرداور و نمایندگان باشگاه‌های ذی‌ربط نمی‌توانند با رده‌های استاندارد ادغام شوند.

مادهٔ 68. (1) حداقل درجهٔ فنی فقط هنگامی الزامی است که صریحاً در شیوه‌نامهٔ یک تورنمنت بین‌المللی، مسابقات قهرمانی ملی، قاره یا جهان، ردهٔ نخبگان یا مسابقهٔ دیگری از سطح بالاتر پیش‌بینی شده باشد. در این موارد، حداقل درجه‌های زیر اعمال می‌شوند، مگر آنکه شیوه‌نامه معیاری سخت‌گیرانه‌تر تعیین کرده باشد:

ردهحداقل درجه
U8، U10، U12 و U14کیو دهم
U16کیو هشتم
U18کیو هفتم
پیشکسوتانکیو چهارم، مگر آنکه شیوه‌نامه ترتیب دیگری تعیین کرده باشد

(2) برای مردان و زنان حداقل درجه‌ای الزامی نیست، مگر آنکه شیوه‌نامه ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشد. رده‌بندی آنان بر اساس تجربه طبق مادهٔ 69 انجام می‌شود.

(3) برای مسابقات آزاد، باشگاهی و توسعه‌ای حداقل درجه‌ای الزامی نیست، مگر آنکه شیوه‌نامه ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشد. محدودیت‌های موضوع مادهٔ 69 صرف‌نظر از این امر اعمال می‌شوند.

(4) کمیسیون فنی GKB می‌تواند برای مسابقهٔ آزاد، دعوتی یا بین‌المللی الزام درجهٔ متفاوتی را تأیید کند.

مادهٔ 69. (1) هر ردهٔ سنی را می‌توان، هرگاه در شیوه‌نامه پیش‌بینی شده باشد، بر حسب تجربهٔ ورزشکاران تقسیم کرد:

ردهٔ تجربهورزشکارانمحدودیت
ردهٔ 1ورزشکاران با تجربه – که در یک مسابقهٔ رسمی کومیته شرکت کرده‌اندآزاد برای همهٔ ورزشکاران ردهٔ سنی مربوط
ردهٔ 2ورزشکاران کاملاً بی‌تجربه – که در هیچ مسابقهٔ رسمی کومیته شرکت نکرده‌اندورزشکاری که پیش‌تر در یک مسابقهٔ رسمی کومیته شرکت کرده است، نمی‌تواند شرکت کند

(2) تجربهٔ ورزشکار بر اساس شرکت‌هایی تعیین می‌شود که در دفتر ثبت ورزشکاران GKB و در دفترچهٔ ورزشی درج شده‌اند. مدیر باشگاه ردهٔ تجربه را در درخواست ذکر می‌کند و مسئول درستی اطلاعات است.

(3) ورزشکار نمی‌تواند در ردهٔ 2 شرکت کند، هرگاه بند 1 یا شیوه‌نامه آن را ممنوع کرده باشد.

(4) به‌جز مدت مبارزه و تجهیزات مردان و زنان، در ردهٔ 1 و ردهٔ 2 قواعد یکسانی برای تکنیک‌ها، ارزیابی، جریمه‌ها و پیروزی اعمال می‌شود.

(5) هرگاه شیوه‌نامه تقسیم بر حسب تجربه را پیش‌بینی نکرده باشد، ردهٔ سنی طبق قواعد ردهٔ 1 برگزار می‌شود.

4.4. دسته‌های وزنی

مادهٔ 70. (1) دسته‌های وزنی استاندارد عبارت‌اند از:

ردهٔ مردانسندسته‌های وزنی
پسران U86–7در شیوه‌نامه تعیین می‌شوند
پسران U108–9در شیوه‌نامه تعیین می‌شوند
پسران U1210–11تا 30، تا 35، تا 40، تا 45 کیلوگرم، بالای 45 کیلوگرم
نوجوانان پسر U1412–13تا 35، تا 40، تا 45، تا 50 کیلوگرم، بالای 50 کیلوگرم
نوجوانان پسر U1614–15تا 40، تا 45، تا 50، تا 55، تا 60 کیلوگرم، بالای 60 کیلوگرم
نوجوانان پسر U1816–17تا 55، تا 60، تا 65، تا 70 کیلوگرم، بالای 70 کیلوگرم
مردان18+تا 70، تا 80 کیلوگرم، بالای 80 کیلوگرم
پیشکسوتان35+بدون محدودیت وزنی یا طبق شیوه‌نامه

(2) دسته‌های وزنی زنان عبارت‌اند از:

ردهٔ زنانسندسته‌های وزنی
دختران U86–7در شیوه‌نامه تعیین می‌شوند
دختران U108–9در شیوه‌نامه تعیین می‌شوند
دختران U1210–11تا 25، تا 30، تا 35، تا 40 کیلوگرم، بالای 40 کیلوگرم
نوجوانان دختر U1412–13تا 30، تا 35، تا 40، تا 45، تا 50 کیلوگرم، بالای 50 کیلوگرم
نوجوانان دختر U1614–15تا 40، تا 45، تا 50، تا 55 کیلوگرم، بالای 55 کیلوگرم
نوجوانان دختر U1816–17تا 55، تا 60، تا 65 کیلوگرم، بالای 65 کیلوگرم
زنان18+تا 60 کیلوگرم، بالای 60 کیلوگرم
پیشکسوتان35+بدون محدودیت وزنی یا طبق شیوه‌نامه

(3) کمیسیون فنی GKB می‌تواند هرگاه تعداد ورزشکاران، ایمنی یا ماهیت مسابقه اقتضا کند، دسته‌ای وزنی را ادغام یا تقسیم کند. این تغییر پیش از قرعه‌کشی اعلام می‌شود.

4.5. محوطهٔ مبارزه

مادهٔ 71. (1) محوطهٔ مبارزهٔ استاندارد مربعی به ضلع 8 متر است.

(2) برای رده‌های U8، U10، U12 و U14، هرگاه سرداور تأیید کند، می‌توان از محوطهٔ مبارزه‌ای به ضلع 6 متر استفاده کرد.

(3) مرز محوطهٔ مبارزه با رنگی مشخص می‌شود که به‌روشنی از بخش مرکزی متمایز باشد. در مورد تاتامی، نوار ایمنی متضادی به پهنای 1 متر توصیه می‌شود.

(4) خطوط شروع ورزشکاران به‌طور متقارن، در فاصلهٔ حدود 1.5 متر از مرکز، قرار می‌گیرند و به‌روشنی دیده می‌شوند.

(5) داور وسط، داوران کناری، داور وقت‌نگه‌دار، تیم پزشکی و میز مسابقه چنان قرار می‌گیرند که بتوانند وظایف خود را بی‌آنکه مانع مبارزه شوند انجام دهند.

4.6. پوشاک و تجهیزات حفاظتی

مادهٔ 72. ورزشکاران دوگی موضوع مادهٔ 51 و علامت شناسایی موضوع مادهٔ 52 را بر تن دارند.

مادهٔ 73. (1) تجهیزات حفاظتی الزامی و مجاز عبارت‌اند از:

ردهتجهیزات الزامیاختیاری یا هرگاه اعلام شده باشد
U8، U10، U12 و U14ساق‌بند و روپایی؛ کلاه محافظ با شبکهٔ محافظ صورت؛ دستکش سه‌انگشتی؛ کاپ محافظ (پسران)؛ محافظ لگن و سینه (دختران)محافظ دهان؛ زانوبند
U16 و U18ساق‌بند و روپایی؛ کلاه محافظ با شبکهٔ محافظ صورت؛ کاپ محافظ (نوجوانان پسر)؛ محافظ لگن و سینه (نوجوانان دختر)؛ دستکش سه‌انگشتی، هرگاه در شیوه‌نامه اعلام شده باشدمحافظ دهان؛ زانوبند
مردان – ردهٔ 1کاپ محافظمحافظ دهان؛ ساق‌بند؛ زانوبند
زنان – ردهٔ 1محافظ لگن و سینهمحافظ دهان؛ ساق‌بند؛ زانوبند
مردان و زنان – ردهٔ 2ساق‌بند و روپایی؛ کاپ محافظ، یا حسب مورد محافظ لگن؛ محافظ سینه (زنان)؛ کلاه محافظ، هرگاه اعلام شده باشدمحافظ دهان؛ زانوبند
پیشکسوتانساق‌بند و روپایی؛ کاپ محافظ، یا حسب مورد محافظ لگن؛ کلاه محافظ با شبکهٔ محافظ صورت؛ محافظ سینه (زنان)محافظ دهان؛ آرنج‌بند؛ زانوبند؛ دستکش سه‌انگشتی

(2) همهٔ تجهیزات حفاظتی باید پاکیزه، سالم و با اندازهٔ مناسب باشند و در بازرسی تجهیزات تأیید شده باشند. شیوه‌نامه می‌تواند برای رده‌ای معین حفاظت اضافی را الزامی کند.

(3) کلاه محافظ با شبکهٔ محافظ صورت از جمجمه و صورت محافظت می‌کند و دید پیرامونی کافی فراهم می‌آورد. این کلاه می‌تواند از پلاستیک قالب‌گیری‌شده، فوم با چگالی بالا و روکش مصنوعی تأییدشده ساخته شده باشد. علامت‌های شناسایی قرمز و سفید مجازند.

(4) دستکش‌های سه‌انگشتی هیچ لایهٔ سخت چوبی، فلزی یا پلاستیکی سختی ندارند.

(5) ساق‌بندها از مادهٔ ضربه‌گیر ساخته شده‌اند و ساق پا و بخش بالایی پا (روی پا) را می‌پوشانند.

(6) کاپ محافظ مردان از مادهٔ حفاظتی سخت است و زیر شلوار دوگی پوشیده می‌شود. محافظ‌های لگن و سینهٔ زنان زیر دوگی پوشیده می‌شوند و سطح ضربهٔ سختی روی شکم یا شبکهٔ خورشیدی پدید نمی‌آورند.

(7) آرنج‌بندها و زانوبندها از مادهٔ نرم ضربه‌گیر ساخته شده‌اند.

(8) باند، گاز، آتل و ارتز فقط با تأیید پزشک مسابقه به کار می‌روند.

(9) جواهرات، ساعت، زنجیر، پیرسینگ و دیگر اشیای سخت ممنوع‌اند. هدبند فقط به دلیل موجه دینی، پزشکی یا مرتبط با ایمنی که کمیسیون داوری تأیید کرده باشد، قابل استفاده است.

(10) ناخن‌های دست و پا باید کوتاه گرفته شده باشند.

(11) فقط تجهیزات حفاظتی دارای نشان «CE» پذیرفته می‌شوند که با بخش مربوط از مجموعه استانداردهای EN 13277 «تجهیزات حفاظتی برای هنرهای رزمی» مطابقت داشته باشند. کمیسیون فنی GKB فهرست مدل‌های تأییدشده را نگه می‌دارد و اعلام می‌کند.

(12) موی بلند با کش نرم بدون قطعات فلزی جمع می‌شود. گیره، سنجاق سر و دیگر اشیای سخت مجاز نیستند.

4.7. مدت مبارزه

مادهٔ 74. (1) مدت مبارزه عبارت است از:

ردهدورهای مقدماتینیمه‌نهایی و فینالاختلاف وزن تعیین‌کننده
U8، U10، U12 و U141.5 دقیقه1.5 + 1 دقیقه2 کیلوگرم
U162 + 1 دقیقه2 + 1 + 1 دقیقه3 کیلوگرم
U182 + 2 دقیقه2 + 2 + 1 دقیقه3 کیلوگرم
مردان – ردهٔ 13 + 2 دقیقه3 + 2 + 2 دقیقه5 کیلوگرم
زنان – ردهٔ 12 + 2 دقیقه2 + 2 + 1 دقیقه3 کیلوگرم
مردان و زنان – ردهٔ 22 + 1 دقیقه2 + 1 دقیقه5 کیلوگرم (مردان)، 3 کیلوگرم (زنان)
پیشکسوتان2 + 2 دقیقه2 + 2 + 1 دقیقه5 کیلوگرم

(2) برای رده‌های سنی U8 تا U18 و برای پیشکسوتان، مدت مبارزه و تجهیزات در ردهٔ 1 و ردهٔ 2 یکسان است.

(3) نماد «3 + 2 + 2» به معنای مبارزهٔ عادی به مدت 3 دقیقه است که در صورت لزوم وقت اضافهٔ 2 دقیقه‌ای و وقت اضافهٔ دوم 2 دقیقه‌ای به دنبال آن می‌آید.

(4) شیوه‌نامه می‌تواند مبارزه‌های مقدماتی را کوتاه کند یا تصمیم الزامی داوران را در مرحله‌ای معین پیش‌بینی کند.

(5) زمان پیوسته جریان دارد، از جمله در توقف‌های معمول با YAME و HAJIME. ساعت فقط با فرمان JIKAN داور وسط متوقف می‌شود.

(6) مبارزه فقط با فرمان YAME یا SOREMADE داور وسط پایان می‌یابد. تکنیک معتبری که پیش از فرمان کامل شده باشد، پس از علامت پایان زمان نیز قابل ارزیابی است.

(7) امتیازها و جریمه‌ها به وقت اضافهٔ تازه منتقل نمی‌شوند، مگر آنکه شیوه‌نامه یا حکم صریحی از این بخش ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشد.

(8) ورزشکاری که بی‌درنگ برای مبارزهٔ بعدی در نظام «دوره‌ای» (همه با همه) یا برای مبارزهٔ تعیین‌کننده فرا خوانده می‌شود، حق استراحتی دارد که کوتاه‌تر از مدت عادی مبارزه نباشد، مگر آنکه پزشک مسابقه زمان بیشتری بخواهد.

4.8. برگزاری مبارزه

مادهٔ 75. (1) داور اطلاع‌رسانی ورزشکاران و جفت بعدی را اعلام می‌کند؛ نخست AKA و سپس SHIRO اعلام می‌شود.

(2) ورزشکاری که در مهلت موضوع جزء 6 مادهٔ 12 حاضر نشود، مبارزه را با KIKEN می‌بازد. داور وسط پیش از اعلام نتیجه، غیبت را از طریق میز مسابقه تأیید می‌کند.

(3) پیش از مبارزه، داور وسط یا دستیار مجاز او علامت شناسایی، دوگی، تجهیزات حفاظتی الزامی و پانسمان‌های پزشکی تأییدشده را بررسی می‌کند.

مادهٔ 76. (1) مبارزه با فرمان‌های زیر برگزار می‌شود:

فرمانمعنا و اقدام
NAKA Eورزشکاران وارد محوطهٔ مبارزه می‌شوند و در جایگاه‌های شروع خود قرار می‌گیرند؛ AKA در سمت راست و SHIRO در سمت چپ داور وسط می‌ایستد.
SHOMEN NI REIادای احترام به سوی جایگاه اصلی یا میز رسمی.
SHUSHIN NI REIادای احترام به داور وسط.
OTAGAI NI REIادای احترام به یکدیگر.
KAMAETEگرفتن گارد مبارزه.
HAJIMEآغاز مبارزه، همراه با علامت روشن دست به جلو.
YAMEتوقف فوری و انتظار برای دستور.
ZOKKOادامهٔ مبارزه، بدون بازگشت به خطوط شروع، مگر آنکه دستور داده شود.
SOREMADEپایان مبارزه یا وقت اضافه.
HANTEI O ONEGAI SHIMASUداور وسط تصمیم داوران را می‌خواهد.
HANTEIداوران تصمیم خود را نشان می‌دهند.
AKUSHUدست دادن پیش از ترک محوطهٔ مبارزه.

(2) در آغاز نوبت داوری، داور وسط و داوران کناری به‌طور منظم وارد می‌شوند، به سوی جایگاه اصلی و در صورت لزوم به سوی مهمانان افتخاری ادای احترام می‌کنند، به یکدیگر ادای احترام می‌کنند و در جای خود قرار می‌گیرند.

(3) برای ورزشکاران کم‌سن‌تر، ترتیب تشریفات را می‌توان ساده کرد، اما ادای احترام OTAGAI NI REI در آغاز و پایان و AKUSHU حفظ می‌شوند، مگر آنکه ملاحظات ایمنی یا اوضاع و احوال پزشکی ترتیب دیگری را ایجاب کنند.

(4) ورزشکاران بی‌درنگ به هر فرمان واکنش نشان می‌دهند. ادامهٔ حمله پس از YAME تخلف شدید است.

مادهٔ 77. (1) داور وسط پیوسته حرکت می‌کند تا دید روشنی داشته باشد، بی‌آنکه مانع ورزشکاران شود.

(2) مبارزه با YAME متوقف می‌شود: در صورت امتیاز، آسیب‌دیدگی، اقدام ممنوع، خروج، مشکل تجهیزات، مداخلهٔ پزشکی یا وضعیت دیگری که مستلزم تصمیم‌گیری باشد.

(3) هرگاه اقدام مجاز بتواند به‌طور ایمن ادامه یابد، داور وسط به جای قطع مبارزه از ZOKKO استفاده می‌کند. به کلینچ مجاز، هل دادن یا کشیدن حمله‌ای، ورود برای پرتاب و اقدام کنترل‌شدهٔ فوری بعدی باید فرصت گسترش داده شود.

مادهٔ 78. (1) با علامت داور وقت‌نگه‌دار، داور وسط مبارزه را با YAME، SOREMADE متوقف می‌کند و ورزشکاران را به خطوط شروعشان بازمی‌گرداند.

(2) داور وسط همهٔ امتیازها و جریمه‌ها را اعلام می‌کند و در صورت لزوم با HANTEI O ONEGAI SHIMASU تصمیم را می‌خواهد. داوران کناری AKA، SHIRO یا HIKIWAKE را نشان می‌دهند. داور وسط نخست آرای اقلیت و سپس آرای اکثریت را می‌شمارد، رأی خود را نیز در شمار می‌آورد و نتیجه را اعلام می‌کند.

(3) پس از اعلام نتیجه، ورزشکاران ادای احترام‌ها را تکرار می‌کنند، با AKUSHU با هم دست می‌دهند و به‌طور منظم محوطهٔ مبارزه را ترک می‌کنند.

4.9. تکنیک‌ها و اقدامات مجاز

مادهٔ 79. تکنیک‌ها و اقدامات زیر، هرگاه با کنترل و به سوی هدف مجاز اجرا شوند، مجازند:

  1. ضربه‌های دست (مشت) در مسیر مستقیم، دایره‌ای و رو به بالا به بدن (تنه)، به استثنای گلو، گردن، ستون فقرات، کشالهٔ ران و مفصل زانو؛
  2. لگدهای مستقیم، دایره‌ای، جانبی، از پشت، در حال افتادن، چرخشی و غلتشی به بدن، پاها و سر، به استثنای کشالهٔ ران، مفصل زانو و ستون فقرات، از جمله DOMAWASHI KAITEN GERI و دیگر حمله‌های غلتشی یا چرخشی؛
  3. ضربه‌های زانو به بدن، پاها و سر؛
  4. ضربه‌های آرنج به بدن و پاها و دست‌ها؛
  5. پرتاب‌ها و زیرپایی‌ها، به شرط آنکه حریف عمداً به سوی افتادن روی سر یا گردن هدایت نشود و قفل، خفه‌کردن، پرتاب فداکارانهٔ کنترل‌نشده یا پرتاب از نوع «سوپلکس» به کار نرود؛
  6. کنترل در کلینچ با ساعدها، مچ‌ها، کف دست‌ها، وضعیت بدن و کنترل بسته بدون استفاده از انگشتان؛
  7. گرفتن با یک دست، هرگاه مستقیماً به یک ضربهٔ مجاز فوری کمک کند – بدن حریف را، و سر را فقط به‌طور کوتاه‌مدت؛
  8. کشیدن حریف، هرگاه مستقیماً ضربه، ضربهٔ زانو، زیرپایی یا پرتابی فوری را پدید آورد یا به آن کمک کند؛
  9. هل دادن، هرگاه حمله‌ای به دنبال آن بیاید، از کلینچ جلوگیری کند یا به حملهٔ مجاز فوری کمک کند؛
  10. ضربهٔ کاملاً کنترل‌شده به هدف مجاز روی حریف افتاده، بلافاصله پس از پرتاب قانونی یا پس از افتادن او؛ این اقدام باید کنترل را نشان دهد و نمی‌تواند با نیروی آسیب‌زا اجرا شود؛
  11. دفاع و ضدحمله از وضعیت افتاده، که ضدحمله از روی زمین از نظر نیرو محدود نیست.

مادهٔ 80. معیار اصلی در کلینچ، گرفتن، هل دادن و کشیدن این است که آیا اقدام بخشی از حملهٔ بی‌واسطه است یا نه. هل دادن مستقل، نگه داشتن طولانی یا کشیدن منفعلانه صرفاً به این دلیل که تماس در آغاز به‌طور قانونی برقرار شده است، مجاز نمی‌شوند.

مادهٔ 81. از نظر این بخش، «پرتاب از نوع "سوپلکس"» پرتابی است که در آن حریف بلند می‌شود و از روی بدن یا شانهٔ حمله‌کننده به عقب پرتاب می‌شود.

4.10. تکنیک‌ها و اقدامات ممنوع

مادهٔ 82. موارد زیر ممنوع‌اند:

  1. ضربه با کف دست، مشت، ساعد یا آرنج به سر، صورت، گلو یا گردن، و نیز به ستون فقرات؛
  2. حمله به کشالهٔ ران، ستون فقرات، مفصل زانو، و در مسابقات بانوان به سینه؛
  3. ضربه با تمام قدرت یا حملهٔ کنترل‌نشده علیه ورزشکاری که افتاده، روی زانو است یا به هر شکل دیگری نمی‌تواند به‌طور عادی از خود دفاع کند؛
  4. ضربهٔ سر، برخورد عمدی سرها یا استفاده از سر برای هل دادن حریف؛
  5. گرفتن، قلاب کردن، پیچاندن یا فشردن با انگشتان، از جمله گرفتن دوگی با انگشتان خمیده، به استثنای گرفتن موضوع جزء 7 مادهٔ 79؛
  6. گرفتن سر یا گردن با دو دست؛
  7. دست‌کاری انگشتان یا مفاصل کوچک، قفل دست یا پا، پیچاندن گردن، خفه‌کردن یا خفگی؛
  8. پرتابی که عمداً حریف را به سوی افتادن روی سر یا گردن هدایت کند، پرتاب از نوع «سوپلکس» و پرتابی که پس از YAME اجرا شود؛
  9. کلینچ طولانی، نگه داشتن منفعلانه یا بی‌حرکت کردن /تثبیت/ حریف بدون تلاش فوری برای حمله؛
  10. هل دادن، تنه زدن یا کشیدن مکرر که مستقیماً با تکنیکی مجاز مرتبط نباشد، از جمله هنگامی که فقط برای جابه‌جا کردن حریف، جلوگیری از حمله‌هایش یا راندن او به بیرون از محوطهٔ مبارزه به کار رود؛
  11. هل دادن یا پرتاب عمدی حریف به بیرون از منطقهٔ ایمنی؛
  12. خروج عمدی یا مکرر از محوطهٔ مبارزه، افتادن به قصد پرهیز از درگیری یا خودداری از مبارزه؛
  13. ورود به فاصلهٔ نزدیک بدون تلاش برای تکنیک مجاز و استفادهٔ صرف از بدن برای ممانعت از حریف؛
  14. ادامهٔ حمله پس از YAME یا نادیده گرفتن دستورهای داور وسط؛
  15. هر اقدام کنترل‌نشده، بی‌پروا یا غیرورزشی که خطر ناموجه آسیب‌دیدگی پدید آورد؛
  16. سخنان یا حرکات توهین‌آمیز یا بی‌احترامی از سوی ورزشکار، مربی یا دستیار.

مادهٔ 83. گرفتن و کشیدن دوگی تخلف است. هرگاه تخلف کوتاه‌مدت باشد و برتری‌ای پدید نیاورد، داور وسط موظف به توقف مبارزه نیست؛ او در نخستین توقف آن را جریمه می‌کند، و تخلف تکراری یا پایدار طبق مادهٔ 91 جریمه می‌شود.

4.11. نظام ارزیابی

مادهٔ 84. (1) IPPON (امتیاز کامل) هنگامی اعطا می‌شود که ورزشکار در نتیجهٔ یک یا چند تکنیک مؤثر مجاز به زمین بیفتد یا آشکارا توانایی مبارزه را از دست بدهد و نتواند ظرف 5 (پنج) ثانیه مبارزه را از سر گیرد.

(2) IPPON همچنین هنگامی اعطا می‌شود که ورزشکار تسلیم شود، انصراف دهد یا به دلیل آسیب‌دیدگی‌ای که اقدام یا دفاع مجاز خود او پدید آورده است نتواند ادامه دهد، مگر آنکه قاعدهٔ دیگری نتیجهٔ متفاوتی تعیین کرده باشد.

(3) دو WAZA-ARI در یک مبارزه AWASETE IPPON را تشکیل می‌دهند.

(4) مبارزه بلافاصله پس از تأیید IPPON پایان می‌یابد.

مادهٔ 85. (1) WAZA-ARI (نیم امتیاز) هنگامی اعطا می‌شود که ورزشکار در نتیجهٔ یک تکنیک مجاز:

  1. به زمین بیفتد، اما ظرف 5 (پنج) ثانیه بهبود یابد؛
  2. سرپا بماند، اما آشکارا تضعیف شده یا موقتاً از دفاع از خود ناتوان شده باشد؛
  3. اثر آشکار دیگری را متحمل شود که به حد IPPON نرسد.

(2) سه پرتاب معتبر که یک ورزشکار در یک مبارزه اجرا کند، «برتری پرتاب» را تشکیل می‌دهد. این برتری را می‌توان در ارزیابی در نظر گرفت، اما برای امتیاز دادن الزامی نیست.

(3) پرتاب هنگامی معتبر است که ورزشکار آن را آغاز کرده باشد، با کنترل قابل تشخیص به پایین آمدن حریف روی تاتامی بینجامد و اساساً ناشی از لغزیدن، تکنیک ناموفق یا افتادن داوطلبانهٔ حریف نباشد. داور وسط پرتاب معتبر را به‌روشنی اعلام می‌کند.

(4) اقدام کنترل‌شدهٔ بعدی پس از پرتاب، کنترل را نشان می‌دهد، اما به‌تنهایی جای الزام سه پرتاب معتبر برای کسب برتری را نمی‌گیرد.

(5) هرگاه جلسهٔ فنی برای مسابقهٔ مشخصی تأیید کند، WAZA-ARI را می‌توان در صورت زیرپایی یا پرتاب مجازی نیز اعطا کرد که بلافاصله تکنیک مجاز کنترل‌شده‌ای به دنبال آن بیاید، هرگاه این اقدام ترکیبی برتری فنی آشکاری را نشان دهد.

4.12. تعیین برنده

مادهٔ 86. پیروزی از این راه‌ها اعطا می‌شود:

  1. IPPON یا AWASETE IPPON؛
  2. تصمیم داوران (HANTEI)؛
  3. انصراف حریف (MAITTA) یا حاضر نشدن او (KIKEN)؛
  4. رد صلاحیت حریف (SHIKKAKU)؛
  5. توقف پزشکی، هرگاه حریف به دلایلی که مسئولیت آن‌ها با برنده نیست نتواند ادامه دهد؛
  6. معیارهای حل تساوی موضوع مادهٔ 88.

مادهٔ 87. (1) هرگاه مبارزه بدون IPPON پایان یابد، داوران برنده را به ترتیب زیر تعیین می‌کنند:

  1. امتیازهای WAZA-ARI؛
  2. موازنهٔ جریمه‌ها؛
  3. آسیب وارده و اثر آشکار تکنیک‌های مجاز؛
  4. تعداد و کیفیت تکنیک‌های مؤثر، از جمله پرتاب‌ها؛
  5. کنترل فنی، ابتکار عمل و روحیهٔ مبارزه.

(2) یک WAZA-ARI به‌عنوان قاعده وزن بیشتری از حداکثر دو CHUI دارد. اختلاف سه CHUI به‌عنوان قاعده، صرف‌نظر از WAZA-ARI کسب‌شده، به باخت ورزشکار جریمه‌شده می‌انجامد.

(3) تصمیم با اکثریت موضوع مادهٔ 96 گرفته می‌شود.

مادهٔ 88. (1) هرگاه پس از وقت عادی و وقت‌های اضافه نتیجه مساوی بماند، داوران معیارهای زیر را به ترتیب و متناسب با قالب تأییدشدهٔ مسابقه اعمال می‌کنند:

  1. امتیازهای موجود WAZA-ARI یا IPPON و موازنهٔ جریمه‌ها،
  2. اثر آشکار و کارایی تکنیک‌های مجاز، از جمله اقدامات نزدیک به امتیاز، برتری پرتاب؛
  3. برتری فنی، تنوع، زمان‌بندی اجرا و دقت ضربه‌ها، پرتاب‌ها و اقدامات دفاعی؛
  4. ابتکار عمل، روحیهٔ مبارزه و کنترل بر آهنگ و فضای مبارزه؛
  5. اختلاف وزن تأییدشده، هرگاه وزن به‌عنوان معیار تعیین شده باشد؛
  6. نتیجهٔ آزمون شکستن، هرگاه چنین آزمونی بخشی از مسابقه باشد؛
  7. وقت اضافهٔ بیشتر یا تصمیم الزامی داوران.

(2) هرگاه از وزن استفاده شود، ورزشکاران با تجهیزات مسابقه‌ای که سرداور تعیین می‌کند وزن‌کشی می‌شوند. ورزشکار سبک‌تر فقط هنگامی برنده می‌شود که اختلاف موضوع مادهٔ 74 حاصل شده باشد. هرگاه اختلاف کمتر باشد، معیار بعدی اعمال می‌شود.

4.13. اخطارها، جریمه‌ها و رد صلاحیت

مادهٔ 89. (1) جریمه‌ها بر حسب شدت، پیامدها و تکرار تخلف اعمال می‌شوند.

(2) برای CHUI، GENTEN و SHIKKAKU تصمیم اکثریت داوران لازم است. داور وسط می‌تواند KEIKOKU شفاهی را بدون پشتیبانی داوران کناری نیز بدهد.

(3) داور وسط پیش از اعلام GENTEN یا SHIKKAKU نظر داوران کناری را می‌شنود.

(4) مجازات را می‌توان برای تخلف مربی یا دستیار ورزشکار موضوع جزء 16 مادهٔ 82 نیز بر ورزشکار اعمال کرد.

مادهٔ 90. KEIKOKU (اخطار شفاهی) را می‌توان برای نخستین تخلف جزئی، تخلف فنی بدون پیامد اساسی یا رفتاری که اصلاح فوری لازم دارد، داد. KEIKOKU در تصمیم‌گیری به حساب نمی‌آید، اما در صورت تکرار، این رفتار می‌تواند با CHUI مجازات شود.

مادهٔ 91. CHUI (توبیخ) را می‌توان برای موارد زیر داد:

  1. تخلف سبک تکراری یا قابل توجه؛
  2. گرفتن غیرمجاز با انگشتان یا گرفتن و کشیدن دوگی؛
  3. کلینچ طولانی بدون حملهٔ فوری؛
  4. هل دادن یا کشیدن بدون تکنیک مجاز فوری؛
  5. انفعال، فرار یا خودداری از درگیری؛
  6. خروج‌های مکرر – به‌عنوان قاعده پس از سه JOGAI احرازشده؛
  7. حرف زدن، اعتراض کردن یا رفتار بی‌احترامانه در محوطهٔ مبارزه؛
  8. هر رفتاری که اکثریت داوران آن را از نظر شدت هم‌ارز بدانند.

مادهٔ 92. (1) GENTEN (جریمه) را می‌توان برای موارد زیر داد:

  1. نقض شدید قواعد؛
  2. وارد کردن آسیب با تکنیک غیرمجاز، هرگاه حریف بتواند ادامه دهد؛
  3. تخلفات تکراری در سطح CHUI؛
  4. ضربهٔ غیرمجاز دست یا آرنج به سر یا گردن؛
  5. حمله به کشالهٔ ران، ستون فقرات، مفصل زانو یا سینه؛
  6. پرتاب خطرناک یا ممنوع؛
  7. حمله با تمام قدرت علیه حریف افتاده؛
  8. رفتار غیرورزشی فاحش؛
  9. هر اقدامی که اکثریت داوران آن را از نظر شدت هم‌ارز بدانند.

(2) دو CHUI هم‌ارز یک GENTEN است. داور وسط هم CHUI‌های انباشته و هم GENTEN مربوط را به‌روشنی اعلام می‌کند.

مادهٔ 93. (1) SHIKKAKU (رد صلاحیت) را می‌توان برای موارد زیر اعمال کرد:

  1. تخلف شدید عمدی؛
  2. اقدام غیرمجازی که آسیبی وارد کرده باشد که به حریف اجازهٔ ادامه ندهد؛
  3. خودداری از اجرای دستورهای داور وسط یا کمیسیون داوری؛
  4. دو GENTEN، از جمله چهار CHUI؛
  5. رفتار مغایر با روح بودو؛
  6. از دست دادن خویشتن‌داری، رفتار اهانت‌آمیز یا بی‌احترامی عمدی؛
  7. خودداری از اجرای یک الزام اجباری مسابقه که در شیوه‌نامه ذکر شده است؛
  8. هر اقدامی که اکثریت داوران آن را مبنای کنار گذاشتن فوری بدانند.

(2) SHIKKAKU ورزشکار را از جدول، گروه یا رویارویی تیمی مربوط کنار می‌گذارد و حریف برنده اعلام می‌شود. این مورد را می‌توان برای رسیدگی انضباطی به GKB ارجاع داد.

(3) هرگاه آسیب‌دیدگی ناشی از اقدامی غیرمجاز باشد، تصمیم پزشکی تعیین می‌کند که آیا ورزشکار آسیب‌دیده می‌تواند ادامه دهد یا نه، و داوران جداگانه مجازات متخلف را تعیین می‌کنند. واقعیت آسیب‌دیدگی به‌تنهایی ضرورت احراز تقصیر و قانونی بودن اقدام را از میان نمی‌برد.

مادهٔ 94. (1) JOGAI (خروج) هنگامی محقق می‌شود که ورزشکار با هر دو پا محوطهٔ مبارزه را ترک کند. امتیاز تکنیکی که پیش از YAME کامل شده باشد، حتی در صورت وقوع خروج نیز قابل پذیرش است.

(2) ورزشکاری که با هل دادن غیرمجاز به بیرون رانده شود، JOGAI نمی‌گیرد، و ورزشکار هل‌دهنده اخطار یا جریمه می‌گیرد.

(3) گام گذاشتن تصادفی بیرون از محوطهٔ مبارزه در حرکت پیوسته، هرگاه ورزشکار بی‌درنگ بازگردد و قصد پرهیز از مبارزه نداشته باشد، الزاماً JOGAI تلقی نمی‌شود.

(4) خروج‌های مکرر یا عمدی که نشان‌دهندهٔ انفعال، طفره یا تاکتیک نادرست باشند، جریمه می‌شوند. داور وسط این قاعده را دربارهٔ هر دو ورزشکار یکسان اعمال می‌کند و یکی را با JOGAI جریمه نمی‌کند، اگر هم‌زمان دیگری را برای همان هل دادن جریمه کند.

4.14. ترکیب داوری و تصمیم‌گیری

مادهٔ 95. (1) مبارزه با نظام پنج داور داوری می‌شود – یک داور وسط و چهار داور کناری که روی صندلی‌هایی در گوشه‌های محوطهٔ مبارزه قرار می‌گیرند. هر داور کناری یک پرچم قرمز و یک پرچم سفید در دست دارد و سوت دارد.

(2) در صورت لزوم، سرداور یا ناظر می‌تواند دستور نظام سه داور را بدهد – یک داور وسط و دو داور کناری، که یکی از آنان در جلو و سمت راست داور وسط، و دیگری در سمت چپ و اندکی عقب‌تر قرار می‌گیرد. داوران کناری با پرچم و سوت علامت می‌دهند.

(3) با فرمان FUKUSHIN SHUGO، داوران کناری پرچم‌های خود را روی صندلی‌ها می‌گذارند و برای مشورتی کوتاه نزدیک مرز محوطه نزد داور وسط گرد می‌آیند، به گونه‌ای که گفت‌وگو را ورزشکاران و تماشاگران نشنوند. داور وسط هر لغو امتیاز ظاهری یا هر جریمهٔ قابل توجهی را به‌روشنی توضیح می‌دهد.

مادهٔ 96. (1) در نظام پنج داور، هر داور یک رأی دارد و برای تصمیم دست‌کم سه رأی هم‌سو لازم است. در نظام سه داور دست‌کم دو رأی هم‌سو لازم است.

(2) تصمیم‌ها در نظام پنج داور به شرح زیر تعیین می‌شوند:

آرانتیجه
4 به سود AKAپیروزی AKA
3 به سود AKA + 1 به سود SHIRO یا HIKIWAKEپیروزی AKA
2 به سود AKA + 2 HIKIWAKE، در حالی که داور وسط به سود AKA استپیروزی AKA
4 به سود SHIROپیروزی SHIRO
3 به سود SHIRO + 1 به سود AKA یا HIKIWAKEپیروزی SHIRO
2 به سود SHIRO + 2 HIKIWAKE، در حالی که داور وسط به سود SHIRO استپیروزی SHIRO
4 HIKIWAKEتساوی
1 به سود AKA + 1 به سود SHIRO + 2 HIKIWAKE، در حالی که داور وسط به سود HIKIWAKE استتساوی
هر رأی‌گیری تقسیم‌شدهٔ دیگربا رأی داور وسط هنگام شمارش اکثریت، یا پس از مشورتی کوتاه اگر علامت‌ها ناسازگار باشند، تصمیم گرفته می‌شود

(3) هرگاه دربارهٔ علامت اکثریت تردید موجهی وجود داشته باشد، داور وسط می‌تواند پیش از تأیید نهایی امتیاز یا جریمه، FUKUSHIN SHUGO اعلام کند.

(4) داوران فقط تصمیمی را نشان می‌دهند که با حسن نیت بر آنچه دیده‌اند استوار باشد. MIEZU هنگامی به کار می‌رود که داور اقدام تعیین‌کننده را به‌روشنی ندیده باشد، و نمی‌توان از آن برای طفره رفتن از تصمیمی دشوار استفاده کرد.

مادهٔ 97. داور وسط از علامت‌های زیر استفاده می‌کند:

اصطلاحاقدام داور
IPPONپس از تأیید اکثریت، دست به سوی ورزشکار امتیازگرفته به‌طور مورب و رو به بالا با زاویهٔ حدود 45° بالا برده می‌شود.
WAZA-ARIدست به سوی ورزشکار امتیازگرفته به‌طور افقی کشیده می‌شود.
AWASETE IPPONدو WAZA-ARI اعلام می‌شود و به دنبال آن AWASETE IPPON.
HIKIWAKEدست‌ها جلوی بدن ضربدری می‌شوند.
KEIKOKUتخلف نام برده می‌شود و اخطار شفاهی اعلام می‌شود.
CHUIورزشکار در ارتفاع بدن نشان داده می‌شود و شمارهٔ ترتیبی توبیخ اعلام می‌شود.
GENTENورزشکار در ارتفاع صورت نشان داده می‌شود و شمارهٔ ترتیبی جریمه اعلام می‌شود.
SHIKKAKUبه ورزشکار رد صلاحیت‌شده جهت بیرون نشان داده می‌شود و حریف برنده اعلام می‌شود.
JOGAIمرز نشان داده می‌شود و خروج اعلام می‌شود.
MIEZUداور نشان می‌دهد که اقدام را به‌روشنی ندیده است.
TORIMASEN / MITOMEZUاقدام امتیاز نمی‌گیرد یا پذیرفته نمی‌شود.
KIKENباخت به دلیل حاضر نشدن یا انصراف پیش از مبارزه.
MAITTAتسلیم یا انصراف در طول مبارزه.
JIKANبا دست‌ها حرف «T» ساخته می‌شود و دستور توقف ساعت داده می‌شود.
FUKUSHIN SHUGOداوران کناری برای مشورت فرا خوانده می‌شوند.

4.15. توقف موقت و خاتمهٔ مبارزه

مادهٔ 98. (1) در صورت آسیب‌دیدگی، داور وسط YAME و JIKAN اعلام می‌کند، پزشک مسابقه را فرا می‌خواند و ورزشکار آسیب‌ندیده را به انتظار در جای تعیین‌شده هدایت می‌کند.

(2) پزشک آسیب‌دیدگی را ارزیابی می‌کند و نظر می‌دهد که آیا ورزشکار می‌تواند ادامه دهد یا نه. تصمیم پزشکی لازم‌الاتباع است.

(3) خدمات پزشکی در یک مبارزه نمی‌تواند از مدت عادی مبارزه بیشتر شود، مگر آنکه سرداور در موردی استثنایی زمان اضافی مجاز کند. در صورت فزونی، سرداور پس از مشورت با پزشک و داوران تصمیم می‌گیرد که مبارزه از سر گرفته شود، موقتاً معلق شود یا خاتمه یابد.

مادهٔ 99. داور وسط مبارزه را خاتمه می‌دهد، هرگاه:

  1. IPPON یا AWASETE IPPON اعطا شده باشد؛
  2. پزشک مسابقه ورزشکاری را برای ادامه ناتوان اعلام کند؛
  3. ورزشکاری تسلیم شود یا انصراف دهد (MAITTA)؛
  4. SHIKKAKU اعمال شده باشد؛
  5. ادامهٔ مبارزه خطر آشکاری برای سلامت ورزشکار پدید آورد.

4.16. الزامات پزشکی و ایمنی

مادهٔ 100. (1) الزامات پزشکی مقررات عمومی (بخش‌های I تا III)، از جمله قواعد مربوط به ناک‌اوت موضوع مادهٔ 34، اعمال می‌شوند.

(2) هرگاه ضربه به سر باعث شود ورزشکار بیفتد، جهت‌یابی خود را از دست بدهد یا به ارزیابی پزشکی نیاز پیدا کند، داور وسط بی‌درنگ مبارزه را متوقف می‌کند و پزشک مسابقه را فرا می‌خواند.

(3) در ردهٔ پیشکسوتان، داور وسط با دقتی ویژه مراقب ایمنی پزشکی، شدت بیش از حد تماس و ضربه‌های کنترل‌نشده به سر است.

4.17. مقررات ویژه

4.17.1. رده‌های U16 و U18

مادهٔ 101. برای U16 و U18 قواعد بزرگسالان با تغییرات زیر اعمال می‌شود:

  1. مدت مبارزه و اختلاف وزن تعیین‌کننده طبق مادهٔ 74 تعیین می‌شوند؛
  2. لگدها و ضربه‌های زانو به سر با کنترل کافی اجرا می‌شوند؛ تکنیک کنترل‌نشده با تمام قدرت به سر که هدفش ناک‌اوت باشد ممنوع است؛
  3. پرتاب‌ها، کلینچ، هل دادن‌ها و کشیدن‌های حمله‌ای طبق مادهٔ 79 مجازند، اما پرتاب‌های خطرناک با سر به جلو و تکنیک‌های فداکارانهٔ کنترل‌نشده ممنوع‌اند؛
  4. فقط اقدام بعدی سبک و کنترل‌شده علیه حریف افتاده مجاز است؛ تماس آسیب‌زا ممنوع است؛
  5. تجهیزات حفاظتی طبق مادهٔ 73 و شیوه‌نامه است.

4.17.2. رده‌های U8، U10، U12 و U14

مادهٔ 102. (1) برای U8، U10، U12 و U14 قواعد این بخش با تغییرات زیر که سن و ایمنی ایجاب می‌کنند اعمال می‌شوند. شیوه‌نامه فقط می‌تواند محدودیت‌های اضافی وضع کند، اما نمی‌تواند تکنیکی را که این ماده ممنوع کرده است مجاز کند.

(2) مدت مبارزه و اختلاف وزن تعیین‌کننده طبق مادهٔ 74 تعیین می‌شوند.

(3) برای U8 و U10 هرگونه تماس با سر ممنوع است. برای U12 و U14 لگد به سر فقط هنگامی مجاز است که صریحاً در شیوه‌نامه اعلام شده باشد و با پوشیدن کلاه محافظ دارای محافظ صورت؛ این لگدها سبک، از نظر فنی کنترل‌شده و متناسب با گروه سنی‌اند. تماس کنترل‌نشده یا تماس با تمام قدرت با سر ممنوع است.

(4) برای U12 و U14 تکنیک‌های USHIRO MAWASHI GERI، DOMAWASHI KAITEN GERI و OROSHI KAKATO GERI به سر را می‌توان با شیوه‌نامه یا با تصمیم جلسهٔ فنی ممنوع کرد.

(5) ضربه‌های آرنج و ضربه‌های زانو به سر ممنوع‌اند. ضربه‌های کنترل‌شدهٔ زانو به بدن را می‌توان برای U14، هرگاه در شیوه‌نامه اعلام شده باشد، مجاز کرد.

(6) حمله به مفصل زانو و ضربه‌های کنترل‌نشدهٔ پاشنه به ران ممنوع‌اند.

(7) پرتاب‌ها متناسب با سن، کنترل‌شده و بدون فداکاری، بلند کردن یا چرخش خطرناک‌اند. داور وسط می‌تواند هرگاه ایمنی ایجاب کند، ورود برای پرتاب را از همان آغاز متوقف کند.

(8) پس از پرتاب فقط می‌توان لمس کنترل‌شده و بدون نیرو را نشان داد. تماس آسیب‌زا با ورزشکار افتاده مجاز نیست.

(9) تجهیزات حفاظتی موضوع مادهٔ 73 الزامی است.

(10) هرگاه ورزشکار خردسال آشکارا آشفته باشد، مدت طولانی گریه کند، نتواند از خود دفاع کند یا پس از دستورهای روشن نخواهد ادامه دهد، داور وسط مبارزه را متوقف می‌کند و از پزشک یا مربی کمک می‌خواهد. نتیجه بر حسب ایمنی، توانایی مبارزه و اوضاع و احوال تعیین می‌شود و وضعیت عاطفی به‌طور خودکار تخلف تلقی نمی‌شود.

4.17.3. ردهٔ پیشکسوتان

مادهٔ 103. (1) ردهٔ پیشکسوتان برای ورزشکاران 35 ساله و بالاتر آزاد است. شیوه‌نامه می‌تواند هرگاه تعداد شرکت‌کنندگان اجازه دهد، زیرگروه‌های سنی اضافی ایجاد کند.

(2) مدت مبارزه و اختلاف وزن تعیین‌کننده طبق مادهٔ 74، و تجهیزات طبق مادهٔ 73 تعیین می‌شوند.

(3) قواعد فنی بزرگسالان با رعایت بند 3 مادهٔ 100 اعمال می‌شوند.

4.17.4. مسابقات تیمی

مادهٔ 104. (1) ترکیب تیم در شیوه‌نامه تعیین می‌شود. ترکیب توصیه‌شده عبارت است از:

  1. مردان – سه ورزشکار و یک ذخیره؛
  2. زنان – دو ورزشکار و یک ذخیره.

(2) ترتیب تیم پیش از رویارویی تیمی تسلیم می‌شود و پس از آغاز نخستین مبارزه قابل تغییر نیست، مگر در صورت تعویض مجاز با ذخیره. ورزشکاری که به دلیل آسیب‌دیدگی تعویض شده است، نمی‌تواند به همان مسابقهٔ تیمی بازگردد.

(3) هر پیروزی انفرادی یک امتیاز تیمی دارد، و تساوی یا باخت صفر امتیاز. تیمی که پیروزی‌های بیشتری دارد برنده می‌شود. در صورت برابری تعداد پیروزی‌ها، تعداد پیروزی‌ها با IPPON و سپس تعداد امتیازهای WAZA-ARI مقایسه می‌شود.

(4) مبارزهٔ تیمی می‌تواند با تساوی پایان یابد. اگر نتیجهٔ تیمی مساوی بماند، یک مبارزهٔ تعیین‌کننده طبق قواعد انفرادی برگزار می‌شود که نمی‌تواند با تساوی پایان یابد. شیوهٔ انتخاب ورزشکار تعیین‌کننده پیش از مسابقهٔ تیمی اعلام می‌شود.

4.17.5. آزمون شکستن

مادهٔ 105. (1) آزمون شکستن (TAMESHIWARI) الزامی نیست و فقط هنگامی برگزار می‌شود که از پیش در شیوه‌نامه اعلام شده باشد – به‌عنوان معیار حل تساوی یا به‌عنوان نمایش فنی.

(2) مادهٔ استاندارد، بررسی آن و تکیه‌گاه‌ها طبق مواد 66 تا 73 «قواعد برگزاری مسابقات کاتا و تامه‌شی‌واری» است – تخته‌هایی از سرو ژاپنی، کاج یا صنوبر با ابعاد 33 × 21 × 2.4 سانتی‌متر.

(3) شیوه‌نامه تکنیک‌های لازم را ذکر می‌کند. توالی سنتی می‌تواند شامل SEIKEN (مشت)، SHUTO (لبهٔ کف دست)، HIJI (آرنج) و، هرگاه اعلام شده باشد، SOKUTO یا KAKATO (لبهٔ پا یا پاشنه) باشد.

(4) حداقل تعداد تخته‌ها برای مردان دو و برای زنان یک است، مگر آنکه شیوه‌نامه ترتیب دیگری تعیین کرده باشد. ورزشکار می‌تواند بیش از حداقل را اعلام کند. پس از ناکامی در تلاش نخست، در تلاش دوم فقط حداقل تعداد را می‌توان اعلام کرد و فقط از تخته‌های نو استفاده می‌شود.

(5) ورزشکاری که در تلاش‌های مجاز حداقل تعداد را نشکند، برای آن تکنیک صفر می‌گیرد. مجموع تخته‌های شکسته با همهٔ تکنیک‌های لازم، نتیجهٔ او را تشکیل می‌دهد.

(6) هر تلاش پس از HAJIME آغاز می‌شود و ظرف دو دقیقه پایان می‌یابد. شکستن پیش از HAJIME نامعتبر است. تخته‌ای که آشکارا خم شده یا جزئاً جدا شده است، فقط هنگامی به حساب می‌آید که داوران تأیید کنند کاملاً شکسته است.

(7) ورزشکاری که از آزمون شکستن الزامی خودداری کند، ممکن است از رشته یا روند تعیین‌کنندهٔ مربوط کنار گذاشته شود.

(8) افراد زیر 16 سال در آزمون شکستن شرکت نمی‌کنند. برای آنان شیوه‌نامه فقط می‌تواند نمایشی با تخته‌های پلاستیکی چندبارمصرف تأییدشده پیش‌بینی کند.

مادهٔ 106. (1) آزمون شکستن را داور وسط تعیین‌شده‌ای هدایت می‌کند که ورزشکاران، داوران، ثبت‌کنندگان صورت‌جلسه و دستیاران ایستگاه‌های شکستن را راهبری می‌کند.

(2) داوران ابعاد، خشکی و وضعیت ماده و تکیه‌گاه‌ها را بررسی می‌کنند. تعداد لازم تخته‌ها را دستیاران مجاز قرار می‌دهند. ورزشکاران حق ندارند تخته‌ها را لمس یا جابه‌جا کنند، اما می‌توانند از یک مسئول رسمی بخواهند آن‌ها را جابه‌جا کند. با تأیید مسئول رسمی، می‌توان پارچهٔ نرمی قرار داد.

(3) داور وسط هر تلاش را با KAMAETE و HAJIME آغاز می‌کند. تلاش موفق با KANSUI اعلام می‌شود و تعداد تخته‌های شکسته به ثبت‌کنندهٔ صورت‌جلسه نشان داده می‌شود. تلاش ناموفق با SHIPPAI اعلام می‌شود.

(4) پس از اجرای همهٔ تکنیک‌ها، ورزشکاران ادای احترام می‌کنند و به دستور داور وسط محوطه را ترک می‌کنند.

4.17.6. مسابقات مدارس و جوانان

مادهٔ 107. (1) GKB و سازمان‌های ملی آن می‌توانند با همکاری مؤسسات آموزشی، باشگاه‌های ورزشی یا نهادهای عمومی، مسابقات توسعه‌ای مدارس، شهرداری‌ها و جوانان را برگزار کنند. شرکت در آن‌ها می‌تواند برای دانش‌آموزانی آزاد باشد که هم‌زمان نمایندهٔ مدرسه و باشگاه ثبت‌شدهٔ خود هستند.

(2) شیوه‌نامه برگزارکننده، مدارس یا باشگاه‌های پذیرفته‌شده، الزامات سن و درجه، اسناد پزشکی، بیمه، دسته‌های وزنی، تجهیزات و قواعد ساده‌شده را ذکر می‌کند.

(3) کمیسیون فنی GKB اختیارات خود را بر قواعدی که در چنین مسابقاتی اعمال می‌شوند حفظ می‌کند. تغییراتی که به سود ایمنی کودکان و ورزشکاران بی‌تجربه است، پیش از پایان مهلت ثبت‌نام اعلام می‌شوند.

(4) در مسابقات موضوع این ماده، برگزارکننده تکالیف موضوع بند 3 مادهٔ 37 را انجام می‌دهد.

بخش V. کومیتهٔ GKB – درجهٔ دوم

5.1. کلیات

مادهٔ 108. این بخش قواعد فنی-ورزشی برگزاری مبارزه‌های کومیتهٔ درجهٔ دوم – دومین سطح مسابقه در نظام مسابقاتی GKB – را تنظیم می‌کند.

مادهٔ 109. (1) کومیتهٔ درجهٔ دوم بر پایهٔ کومیتهٔ درجهٔ اول بنا می‌شود. به تکنیک ضربه‌ای در وضعیت ایستاده، ضربه‌های دست به سر، گرفتن دوگی، به زمین زدن‌ها، مبارزهٔ زمینی، قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن افزوده می‌شود، و سر و دست‌های ورزشکاران با کلاه محافظ و دستکش محافظت می‌شوند.

(2) کومیتهٔ درجهٔ دوم سطح آماده‌سازی برای کومیتهٔ درجهٔ سوم است.

مادهٔ 110. (1) سازمان‌دهی مسابقات، حق شرکت، کمیسیون داوری، پوشش پزشکی، اعتراض‌ها، رده‌بندی و رفتار شرکت‌کنندگان را مقررات عمومی (بخش‌های I تا III) تنظیم می‌کنند.

(2) در مسائل برگزاری مبارزه که در این بخش تنظیم نشده‌اند، مقررات زیر از بخش IV با رعایت تناسب اعمال می‌شوند:

  1. آماده‌سازی مبارزه، فرمان‌ها و آداب – مواد 75 و 76؛
  2. علامت‌های داور وسط – مادهٔ 97؛
  3. نظام اخطارها، جریمه‌ها و رد صلاحیت – مواد 89 تا 93، تا جایی که این بخش ترتیب دیگری پیش‌بینی نکرده باشد؛
  4. کمک پزشکی در صورت آسیب‌دیدگی در طول مبارزه – مادهٔ 98.

(3) قواعد بخش 4 دربارهٔ تکنیک‌های مجاز و ممنوع، ارزیابی با IPPON و WAZA-ARI، مدت مبارزه، محوطهٔ مبارزه، خروج (JOGAI) و تجهیزات اعمال نمی‌شوند.

5.2. ماهیت رشته

مادهٔ 111. (1) کومیتهٔ درجهٔ دوم مبارزه‌ای تماس کامل برای ورزشکاران بزرگسال است که تکنیک ضربه‌ای در وضعیت ایستاده، کلینچ، گرفتن دوگی، زیرپایی‌ها، پرتاب‌ها، به زمین زدن‌ها، مبارزهٔ زمینی، قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن را با هم ترکیب می‌کند.

(2) در وضعیت ایستاده، ضربه‌های دست به سر و بدن مجازند. در وضعیت زمینی، ضربه‌ها فقط به بدن مجازند – حملهٔ ضربه‌ای به سر ورزشکاری که در وضعیت زمینی است ممنوع است.

(3) مبارزه در چند راند، با شمارش رسمی داور پس از ناک‌داون، جریان می‌یابد، و در صورت نبود پیروزی پیش از موعد، برنده با تصمیم داوران تعیین می‌شود و ورزشکاری که امتیاز منفی خروج کمتری دارد برتری دارد.

5.3. حق شرکت

مادهٔ 112. (1) در کومیتهٔ درجهٔ دوم فقط ورزشکارانی می‌توانند شرکت کنند که 18 سال تمام دارند و شرایط عمومی شرکت موضوع مادهٔ 9 را برآورده می‌کنند.

(2) پذیرش در کومیتهٔ درجهٔ دوم بر حسب تجربهٔ ورزشکار مشخص ارزیابی می‌شود. مدیر باشگاه تجربهٔ ورزشکار را در درخواست ذکر می‌کند و برگزارکننده می‌تواند آن را از روی دفتر ثبت ورزشکاران GKB و دفترچهٔ ورزشی بررسی کند.

(3) شیوه‌نامهٔ مسابقه می‌تواند الزامات عینی اضافی وضع کند – حداقل درجهٔ فنی یا تجربهٔ مسابقه‌ای پیشین.

(4) ورزشکار زن به پزشک مسابقه اظهارنامهٔ کتبی‌ای ارائه می‌کند مبنی بر اینکه باردار نیست. این اظهارنامه فقط به دست پزشک مسابقه و با رعایت مادهٔ 9 مقررات (اتحادیهٔ اروپا) 2016/679 پردازش می‌شود و پس از پایان مسابقه از بین برده می‌شود.

5.4. دسته‌های وزنی

مادهٔ 113. (1) دسته‌های وزنی عبارت‌اند از:

ردهسندسته‌های وزنی
مردان18+تا 70 کیلوگرم؛ بالای 70 تا 80 کیلوگرم؛ بالای 80 تا 90 کیلوگرم؛ بالای 90 کیلوگرم
زنان18+تا 60 کیلوگرم؛ بالای 60 کیلوگرم

(2) ورزشکار در هر مسابقه فقط در یک دستهٔ وزنی شرکت می‌کند. ادغام دسته‌های وزنی فقط به ترتیب مقرر در بند 4 مادهٔ 70 و شیوه‌نامه مجاز است.

5.5. محوطهٔ مبارزه

مادهٔ 114. (1) مبارزه‌ها روی تاتامی تأییدشده برگزار می‌شوند. محوطهٔ مبارزه مربعی به ضلع 10 متر است که پیرامون آن منطقهٔ ایمنی‌ای به پهنای دست‌کم 2 متر فراهم می‌شود.

(2) خط مرزی متضاد بخشی از منطقهٔ ایمنی است.

مادهٔ 115. خروج هنگامی محقق می‌شود که بخشی از بدن به‌روشنی خط مرزی یا منطقهٔ پشت آن را لمس کند. لمس فقط با دوگی، کمربند، مو یا بخش دیگری از پوشاک خروج نیست.

5.6. پوشاک و تجهیزات حفاظتی

مادهٔ 116. (1) تجهیزات الزامی عبارت‌اند از:

  1. دوگی موضوع مادهٔ 51؛
  2. کلاه محافظ تأییدشده بدون شبکهٔ محافظ صورت؛
  3. دستکش مسابقه با انگشتان باز و وزن 4 تا 6 اونس (oz)؛
  4. آرنج‌بند نرم؛
  5. محافظ دهان؛
  6. کاپ محافظ (مردان)؛
  7. محافظ لگن و سینه (زنان).

(2) دستکش‌ها امکان گرفتن و مبارزهٔ ایمن را می‌دهند، سطح ضربهٔ مشت را نرم می‌کنند و هیچ قطعهٔ سخت، فلزی یا تیز بیرون‌زده‌ای ندارند.

(3) کلاه محافظ به‌طور پایدار روی سر می‌نشیند، میدان دید را بیش از حد محدود نمی‌کند و به‌طور مطمئن بسته شده است. هرگاه کلاه جابه‌جا شود، داور وسط می‌تواند مبارزه را متوقف کند. شخص مجازی از گوشهٔ ورزشکار کلاه را مرتب و محکم می‌کند و سپس مبارزه با فرمان داور وسط از سر گرفته می‌شود.

(4) الزامات مربوط به باند، ارتز، جواهرات و ناخن موضوع بندهای 8 تا 10 مادهٔ 73 اعمال می‌شوند.

(5) تجهیزات حفاظتی با بند 11 مادهٔ 73، و محافظ‌های سینهٔ زنان با استاندارد EN 13277-6، مطابقت دارند.

5.7. مدت مبارزه

مادهٔ 117. (1) مبارزه از پنج راند دو دقیقه‌ای با یک دقیقه استراحت میان راندها تشکیل می‌شود.

(2) زمان فقط با فرمان JIKAN داور وسط متوقف می‌شود، از جمله در شمارش رسمی موضوع مادهٔ 130.

(3) وقت اضافه برگزار نمی‌شود. در صورت نبود پیروزی پیش از موعد، برنده با تصمیم داوران طبق مادهٔ 134 تعیین می‌شود.

5.8. مفاهیم اساسی

مادهٔ 118. (1) ورزشکار هنگامی در وضعیت زمینی است که واقعاً به زمین زده شده، پایین کشیده شده، افتاده یا در وضعیتی روی زمین قرار گرفته باشد و بخش اصلی وزن بدنش را دو پایش تحمل نکنند.

(2) وضعیت زمینی هنگامی محقق می‌شود که ورزشکار روی یک یا دو زانو باشد، روی تاتامی نشسته یا دراز کشیده باشد، بیرون از وضعیت عادی ایستاده به آرنج یا ساعد تکیه کرده باشد یا دست‌هایش تکیه‌گاه اصلی وزن بدن باشند.

(3) ورزشکاری که به‌طور پایدار روی پاهایش ایستاده می‌ماند و داوطلبانه با یک دست تاتامی را لمس می‌کند، در وضعیت زمینی نیست. لمس کوتاه‌مدت با دست هنگام حرکت، بازیابی تعادل، دفاع در برابر پرتاب یا اجرای تکنیک، به‌طور خودکار وضعیت زمینی تلقی نمی‌شود.

(4) ورزشکار نمی‌تواند تاتامی را عمداً با دست لمس کند فقط برای اینکه از حمایت قواعد وضعیت زمینی برخوردار شود.

(5) در صورت تردید، داور وسط وضعیت را بر حسب توزیع وزن بدن، پایداری، وجود به زمین زدن یا کنترل، و امکان ادامهٔ فوری در وضعیت عادی ایستاده تعیین می‌کند.

مادهٔ 119. از نظر این بخش، «بدن» بخش جلویی و جانبی تنه است، بدون گلو، گردن، ستون فقرات و کشالهٔ ران.

مادهٔ 120. به زمین زدن (TAKEDOWN) هنگامی محقق می‌شود که اقدام را ورزشکار آغاز کرده باشد، به پایین آمدن آشکار حریف روی تاتامی بینجامد و برقراری یا حفظ کنترلی قابل تشخیص به دنبال آن بیاید. ورزشکاری که حریف یا وضعیت را کنترل می‌کند، طرف فعال است.

مادهٔ 121. (1) طرف فعال ورزشکاری است که حمله می‌کند، به زمین زدن یا پرتاب را اجرا می‌کند، وضعیت را کنترل می‌کند یا جهت حرکت را تعیین می‌کند.

(2) طرف منفعل ورزشکاری است که کنترل می‌شود، به بیرون رانده می‌شود، به زمین زده می‌شود یا ناچار به رسیدن به مرز می‌شود.

5.9. تکنیک‌ها و اقدامات مجاز

مادهٔ 122. (1) در وضعیت ایستاده موارد زیر مجازند:

  1. ضربه‌های مشت و دست باز به سر و بدن؛
  2. لگد به پاها، بدن و سر؛
  3. ضربه‌های زانو به بدن و سر؛
  4. ضربه‌های آرنج به بدن؛
  5. کلینچ فعال، هل دادن و کشیدن؛
  6. گرفتن دوگی؛
  7. زیرپایی‌ها، پرتاب‌ها و به زمین زدن‌ها؛
  8. گذر از وضعیت ایستاده به وضعیت زمینی.

(2) ضربه‌های آرنج به سر ممنوع‌اند.

مادهٔ 123. در وضعیت زمینی موارد زیر مجازند:

  1. ضربه‌های مشت، دست باز، ساعد و آرنج به بدن؛
  2. ضربه‌های زانو و لگد به بدن؛
  3. کنترل وضعیت و نگه‌داشتن‌ها؛
  4. گذر میان وضعیت‌ها؛
  5. قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن موضوع مادهٔ 124.

مادهٔ 124. (1) قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن کنترل‌شده با اثر تدریجی مجازند که به ورزشکار زمان کافی بدهند تا خطر را تشخیص دهد و تسلیم خود را اعلام کند:

  1. قفل مستقیم آرنج؛
  2. قفل‌های شانهٔ AMERICANA و KIMURA؛
  3. OMOPLATA و دیگر قفل‌های کنترل‌شدهٔ شانه؛
  4. قفل مستقیم مچ پا؛
  5. تکنیک‌های خفه‌کردن خونی و تنفسی؛
  6. تکنیک‌های خفه‌کردن با دست، پا یا با استفاده از دوگی.

(2) هر قفل به‌تدریج اعمال می‌شود. داور وسط هرگاه مفصل به وضعیتی آشکارا خطرناک رسیده باشد یا ورزشکار نتواند به‌طور ایمن تسلیم خود را اعلام کند، تکنیک را خاتمه می‌دهد.

5.10. تکنیک‌ها و اقدامات ممنوع

مادهٔ 125. در همهٔ وضعیت‌ها موارد زیر ممنوع‌اند:

  1. فرو بردن انگشت در چشم یا فشار بر چشم‌ها؛
  2. ضربهٔ سر؛
  3. گاز گرفتن؛
  4. کشیدن مو؛
  5. فرو بردن انگشت در دهان، بینی، گوش یا هر حفرهٔ دیگر بدن؛
  6. فشردن، گرفتن یا کشیدن نای؛
  7. ضربه به کشالهٔ ران؛
  8. ضربه به پشت سر؛
  9. ضربه به ستون فقرات؛
  10. گرفتن، پیچاندن یا شکستن یک انگشت به‌تنهایی؛
  11. خراشیدن، نیشگون گرفتن یا پیچاندن پوست؛
  12. پرتاب عمدی روی سر یا گردن؛
  13. ادامه پس از فرمان توقف یا پس از تسلیم؛
  14. حمله به ورزشکاری که تحت مراقبت داور یا پزشک است؛
  15. استفاده از شیء سخت، پنهان یا غیرمجاز؛
  16. رفتار غیرورزشی فاحش یا خودداری از اجرای فرمان‌های داور وسط؛
  17. ضربه‌های آرنج به سر.

مادهٔ 126. در وضعیت زمینی موارد زیر ممنوع‌اند:

  1. همهٔ ضربه‌ها به سر؛
  2. پا گذاشتن روی حریف؛
  3. پریدن با وزن بدن روی حریف افتاده؛
  4. ضربه به پشت سر یا ستون فقرات.

مادهٔ 127. قفل‌ها و تکنیک‌های زیر ممنوع‌اند:

  1. قفل‌های داخلی و خارجی پاشنه؛
  2. TOE HOLD و دیگر قفل‌های پیچشی کف پا؛
  3. قفل مستقیم زانو و دیگر اقداماتی که در آن‌ها بار اصلی بر مفصل زانو وارد می‌شود؛
  4. قفل‌های فشاری روی عضلهٔ ساق پا یا عضلهٔ دوسر بازو؛
  5. قفل‌های مچ دست؛
  6. قفل‌ها و پیچاندن‌های مستقیم گردن؛
  7. تکنیک‌هایی که از ستون فقرات به‌عنوان اهرم اصلی استفاده می‌کنند؛
  8. دست‌کاری تک‌تک انگشتان؛
  9. هر تکنیکی که امکان واقعی تسلیم به‌موقع را ندهد.

5.11. فعالیت و کنترل در وضعیت زمینی

مادهٔ 128. (1) مبارزه در وضعیت زمینی تا زمانی ادامه می‌یابد که فعالیت فنی واقعی وجود داشته باشد – حملهٔ ضربه‌ای، بهبود وضعیت، تلاش برای قفل یا تکنیک خفه‌کردن، دفاع فعال، رها شدن یا گذر به وضعیت دیگر.

(2) هرگاه وضعیت قفل شده باشد و هیچ‌یک از ورزشکاران اقدام فنی معناداری انجام ندهد، داور وسط وضعیت زمینی را خاتمه می‌دهد و مبارزه را در وضعیت ایستاده از مرکز از سر می‌گیرد.

(3) نگه‌داشتن صرف بدون پیشرفت فنی، حملهٔ ضربه‌ای، تلاش برای قفل، خفه‌کردن یا بهبود وضعیت، فعالیت کافی نیست.

5.12. خروج و امتیازهای منفی

مادهٔ 129. (1) هر ورزشکار مبارزه را با صفر امتیاز منفی خروج آغاز می‌کند. با هر خروج تأییدشده طبق مادهٔ 115، یک امتیاز منفی برای او منظور می‌شود.

(2) امتیاز منفی همچنین هنگامی منظور می‌شود که ورزشکار با اقدامی مجاز هل داده شود، پرتاب شود، به زمین زده شود یا به بیرون رانده شود.

(3) هرگاه هر دو ورزشکار در یک اقدام به منطقهٔ بیرونی برسند، امتیاز را طرف منفعل می‌گیرد.

(4) هرگاه خروج مستقیماً ناشی از تکنیک ممنوع، اقدام پس از فرمان توقف، مداخلهٔ داور یا کادر پزشکی، آسیب تاتامی یا دلیل دیگری باشد که ورزشکار مسئول آن نیست، امتیاز منفی منظور نمی‌شود.

(5) هرگاه در حین قفل یا تکنیک خفه‌کردن، حمله‌کننده نخست منطقهٔ بیرونی را لمس کند، اقدام خاتمه می‌یابد و یک امتیاز منفی برای حمله‌کننده منظور می‌شود و برای مدافع خروج به حساب نمی‌آید. هرگاه نخست مدافع لمس کند، امتیاز منفی برای او منظور می‌شود.

(6) پس از خروج، مبارزه در وضعیت ایستاده از مرکز از سر گرفته می‌شود.

(7) امتیازهای منفی جدا از جریمه‌های موضوع مادهٔ 89 ثبت می‌شوند و الزاماً در تصمیم داوران در نظر گرفته می‌شوند.

5.13. شمارش، ناک‌اوت و ناک‌اوت فنی

مادهٔ 130. (1) داور وسط هنگامی شمارش رسمی از یک تا ده را انجام می‌دهد که ورزشکار در نتیجهٔ تکنیک ضربه‌ای مجاز به زمین افتاده باشد، جهت‌یابی یا پایداری خود را از دست داده باشد یا موقتاً نتواند ادامه دهد و به‌طور عادی از خود دفاع کند.

(2) با آغاز شمارش، داور وسط JIKAN اعلام می‌کند. ورزشکار دیگر بی‌درنگ حمله را قطع می‌کند و به جایی که داور وسط نشان می‌دهد عقب می‌رود. هرگاه مبارزه بتواند ادامه یابد، زمان با فرمان ZOKKO یا HAJIME از سر گرفته می‌شود.

(3) ورزشکار فقط در صورتی می‌تواند ادامه دهد که پیش از «ده» گارد مبارزهٔ پایدار، جهت‌یابی روشن، توانایی اجرای فرمان‌ها و توانایی دفاع از خود را بازیافته باشد.

(4) داور وسط می‌تواند هرگاه آشکار باشد که ورزشکار نمی‌تواند به‌طور ایمن ادامه دهد، مبارزه را پیش از «ده» خاتمه دهد.

مادهٔ 131. (1) ناک‌اوت هنگامی اعلام می‌شود که ورزشکار تا «ده» بهبود نیابد یا نتواند به‌طور ایمن ادامه دهد.

(2) ناک‌اوت فنی هنگامی اعلام می‌شود که ورزشکار در یک رشته ضربه پاسخ فنی مؤثری ندهد، به‌طور معقول از خود دفاع نکند و ضربه‌های تمیز پیاپی را بدون دفاع مؤثر دریافت کند. برای ناک‌اوت فنی لازم نیست ورزشکار هوشیاری خود را از دست داده باشد.

5.14. تسلیم

مادهٔ 132. (1) تسلیم با ضربه زدن مکرر با دست یا پا، اعلام شفاهی روشن یا علامت بی‌ابهام دیگری اعلام می‌شود. فریادی که ناشی از قفلی باشد که به‌درستی اعمال شده است، می‌تواند از سوی داور وسط به‌عنوان تسلیم شفاهی پذیرفته شود.

(2) در صورت تسلیم، مبارزه بی‌درنگ پایان می‌یابد و حریف برنده اعلام می‌شود. قفل یا تکنیک خفه‌کردن بی‌درنگ پس از تسلیم یا فرمان توقف رها می‌شود.

(3) داور وسط می‌تواند بدون علامت دادن ورزشکار، مبارزه را خاتمه دهد، هرگاه ورزشکار هوشیاری خود را از دست داده باشد، از نظر جسمی نتواند علامت بدهد یا ادامهٔ مبارزه خطر فوری آسیب شدید پدید آورد. در این موارد حریف از راه تسلیمی که داور وسط اعلام کرده است، برنده اعلام می‌شود.

5.15. راه‌های پیروزی و تصمیم داوران

مادهٔ 133. پیروزی از راه ناک‌اوت، ناک‌اوت فنی، تسلیم، توقف به دستور پزشک، انصراف، تصمیم داوران، رد صلاحیت یا حاضر نشدن اعطا می‌شود.

مادهٔ 134. (1) در کومیتهٔ درجهٔ دوم، نظام ده‌امتیازی، IPPON و WAZA-ARI به کار نمی‌روند. در صورت نبود پیروزی پیش از موعد، هر یک از پنج داور موظف است برنده‌ای تعیین کند و به AKA یا SHIRO رأی دهد. رأی مساوی و HIKIWAKE مجاز نیستند.

(2) برنده با دست‌کم سه رأی هم‌سو تعیین می‌شود.

(3) داوران به ترتیب موارد زیر را در نظر می‌گیرند:

  1. تعداد امتیازهای منفی خروج، که ورزشکار دارای امتیاز کمتر برتری دارد؛
  2. ناک‌داون‌ها و شمارش‌های رسمی؛
  3. کارایی و اثر ضربه‌های مجاز؛
  4. تلاش‌های واقعی برای پایان دادن به مبارزه با قفل یا تکنیک خفه‌کردن؛
  5. به زمین زدن‌ها و پرتاب‌ها، به‌ویژه هنگامی که کنترل به دنبال آن‌ها بیاید؛
  6. کنترل بر حریف و وضعیت‌های برتر؛
  7. تهاجم مؤثر، دفاع، ابتکار عمل و روحیهٔ مبارزه.

5.16. تخلفات، جریمه‌ها و رد صلاحیت

مادهٔ 135. (1) دربارهٔ تخلفات، نظام اخطارها، جریمه‌ها و رد صلاحیت موضوع مواد 89 تا 93 اعمال می‌شود، مگر هنگامی که این بخش امتیاز منفی یا نتیجهٔ ویژهٔ دیگری پیش‌بینی کرده باشد.

(2) رد صلاحیت فوری را می‌توان برای موارد زیر اعمال کرد:

  1. تکنیک ممنوع عمدی که آسیب شدیدی وارد کرده باشد؛
  2. ادامهٔ قفل پس از تسلیم؛
  3. ادامهٔ حمله پس از فرمان توقف؛
  4. حملهٔ عمدی به چشم‌ها، گلو، پشت سر یا ستون فقرات؛
  5. پرتاب عمدی روی سر یا گردن؛
  6. پرخاشگری فیزیکی علیه داور.

5.17. ترکیب داوری

مادهٔ 136. (1) هر مبارزه الزاماً با نظام پنج داور داوری می‌شود – یک داور وسط و چهار داور کناری. نظام سه داور به کار نمی‌رود.

(2) هر یک از پنج داور یک رأی دارد. داور وسط مبارزه را هدایت و ارزیابی می‌کند.

(3) داوران صلاحیت کومیتهٔ درجهٔ دوم موضوع بند 3 مادهٔ 15 را دارند.

5.18. خاتمه و توقف موقت مبارزه

مادهٔ 137. (1) داور وسط مبارزه را متوقف می‌کند: در صورت خروج، در صورت قفل شدن وضعیت زمینی موضوع بند 2 مادهٔ 128، در صورت جابه‌جا شدن تجهیزات، در صورت تخلف و در صورت نیاز به کمک پزشکی.

(2) داور وسط مبارزه را خاتمه می‌دهد: در صورت از دست دادن هوشیاری، ناتوانی از دفاع معقول، گیجی آشکار، اختلال هماهنگی، آسیب‌دیدگی شدید یا تصمیم پزشک به خاتمهٔ مبارزه.

5.19. الزامات پزشکی و ایمنی

مادهٔ 138. (1) الزامات پزشکی مقررات عمومی (بخش‌های I تا III)، از جمله قواعد مربوط به ناک‌اوت موضوع مادهٔ 34، اعمال می‌شوند.

(2) الزامات ضددوپینگ طبق مادهٔ 35 اعمال می‌شوند.

(3) در تمام مدت برگزاری مبارزه‌های کومیتهٔ درجهٔ دوم، یک آمبولانس با تیم پزشکی در محل برگزاری حاضر است. در غیاب آمبولانس، مبارزه نمی‌تواند آغاز شود یا ادامه یابد.

بخش VI. کومیتهٔ GKB – درجهٔ سوم

6.1. کلیات

مادهٔ 139. این بخش قواعد فنی-ورزشی برگزاری مبارزه‌های کومیتهٔ درجهٔ سوم – سومین و بالاترین سطح مسابقه در نظام مسابقاتی GKB – را تنظیم می‌کند.

مادهٔ 140. کومیتهٔ درجهٔ III بر پایهٔ کومیتهٔ درجهٔ دوم بنا می‌شود. مبارزه بدون کلاه محافظ و دستکش، در یک راند، با مجموعهٔ گسترده‌تری از قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن و با نظام امتیاز برای کنترل محوطهٔ مبارزه برگزار می‌شود که اهمیت تاکتیکی مرز را تعیین می‌کند.

مادهٔ 141. (1) سازمان‌دهی مسابقات، حق شرکت، کمیسیون داوری، پوشش پزشکی، اعتراض‌ها، رده‌بندی و رفتار شرکت‌کنندگان را مقررات عمومی (بخش‌های I تا III) تنظیم می‌کنند.

(2) در مسائل برگزاری مبارزه که در این بخش تنظیم نشده‌اند، مقررات زیر از بخش V با رعایت تناسب اعمال می‌شوند:

  1. مفاهیم وضعیت زمینی، بدن، به زمین زدن، طرف فعال و طرف منفعل – مواد 118 تا 121؛
  2. تسلیم – مادهٔ 132؛
  3. اقدامات ممنوع عمومی – اجزای 1 تا 16 مادهٔ 125؛
  4. فعالیت در وضعیت زمینی – مادهٔ 128؛
  5. ترکیب داوری – بندهای 1 و 2 مادهٔ 136.

(3) در مسائل فرمان‌ها، آداب، علامت‌ها، نظام اخطارها، جریمه‌ها و رد صلاحیت، و کمک پزشکی در صورت آسیب‌دیدگی، مقررات موضوع بند 2 مادهٔ 110 با رعایت تناسب اعمال می‌شوند.

6.2. ماهیت رشته

مادهٔ 142. کومیتهٔ درجهٔ سوم قالبی تماس کامل برای ورزشکاران بزرگسال است که تکنیک ضربه‌ای، کلینچ، گرفتن دوگی، هل دادن و کشیدن، زیرپایی‌ها، پرتاب‌ها، به زمین زدن‌ها، مبارزهٔ زمینی ادامه‌دار، قفل‌ها، تکنیک‌های خفه‌کردن و استفادهٔ تاکتیکی از مرز محوطهٔ مبارزه را در بر می‌گیرد.

6.3. حق شرکت

مادهٔ 143. (1) در کومیتهٔ درجهٔ سوم فقط ورزشکارانی می‌توانند شرکت کنند که 18 سال تمام دارند و شرایط عمومی شرکت موضوع مادهٔ 9 را برآورده می‌کنند.

(2) در کومیتهٔ درجهٔ سوم ورزشکاری پذیرفته می‌شود که دست‌کم در سه مسابقهٔ رسمی کومیتهٔ درجهٔ دوم شرکت کرده باشد که در دفتر ثبت ورزشکاران GKB و در دفترچهٔ ورزشی او درج شده باشند.

(3) شیوه‌نامهٔ مسابقه می‌تواند الزامات عینی اضافی وضع کند، بی‌آنکه الزامات بندهای 1 و 2 را کاهش دهد.

(4) ورزشکار موظف است هرگاه در کنترل موضوع مادهٔ 164 برای کنترل دوپینگ انتخاب شود، به آن تن دهد.

(5) بند 4 مادهٔ 112 اعمال می‌شود.

6.4. دسته‌های وزنی

مادهٔ 144. دسته‌های وزنی و قواعد شرکت در دستهٔ وزنی همانند کومیتهٔ درجهٔ دوم موضوع مادهٔ 113 است.

6.5. محوطهٔ مبارزه

مادهٔ 145. محوطهٔ مبارزه، منطقهٔ ایمنی و تعریف خروج همانند کومیتهٔ درجهٔ دوم موضوع مواد 114 و 115 است.

6.6. پوشاک و تجهیزات حفاظتی

مادهٔ 146. (1) تجهیزات عبارت‌اند از:

  1. دوگی موضوع مادهٔ 51؛
  2. بدون کلاه محافظ؛
  3. بدون دستکش؛
  4. محافظ دهان الزامی؛
  5. کاپ محافظ الزامی (مردان)؛
  6. محافظ لگن و سینه (زنان).

(2) ناخن‌های دست و پا کوتاه گرفته شده‌اند. جواهرات، پیرسینگ، اجزای فلزی، ارتزهای سخت و دیگر اشیای خطرناک ممنوع‌اند.

(3) باند و ارتزهای نرم فقط با تأیید پزشک مسابقه به کار می‌روند.

(4) تجهیزات حفاظتی با بند 11 مادهٔ 73، و محافظ‌های سینهٔ زنان با استاندارد EN 13277-6، مطابقت دارند.

6.7. مدت مبارزه

مادهٔ 147. (1) مبارزه از یک راند به مدت 10 دقیقه تشکیل می‌شود.

(2) زمان فقط در صورت معاینهٔ پزشکی، تخلف، خروج، مشکل تاتامی، آسیب تجهیزات یا ضرورت عینی دیگری که داور وسط تعیین کند، متوقف می‌شود.

(3) وقت اضافه برگزار نمی‌شود. در صورت نبود پیروزی پیش از موعد، برنده با تصمیم داوران طبق مادهٔ 159 تعیین می‌شود.

6.8. تکنیک‌ها و اقدامات مجاز

مادهٔ 148. (1) ضربه با مشت بسته به سر در همهٔ وضعیت‌ها ممنوع است. ضربه با مشت بسته به بدن مجاز است.

(2) ضربه با پاشنه یا بخش تخت کف دست، و نیز با سمت درونی یا بیرونی دست باز، به سر و بدن مجاز است. انگشتان به هم چسبیده و به دور از چشم‌ها نگه داشته می‌شوند.

(3) ضربه با نوک انگشتان، حمله‌های از نوع «نیزه» به صورت، خراشیدن، فرو بردن انگشت در چشم‌ها و ضربه به سر که با مشت بسته پایان یابد، ممنوع‌اند.

مادهٔ 149. (1) در وضعیت ایستاده موارد زیر مجازند:

  1. ضربه با مشت بسته به بدن؛
  2. ضربه با دست باز به سر و بدن؛
  3. لگد به پاها، بدن و سر؛
  4. ضربه‌های زانو به بدن و سر؛
  5. ضربه‌های آرنج به بدن؛
  6. کلینچ، هل دادن و کشیدن؛
  7. گرفتن دوگی؛
  8. زیرپایی‌ها، پرتاب‌ها و به زمین زدن‌ها؛
  9. گذر به وضعیت زمینی.

(2) ضربه‌های آرنج به سر در وضعیت ایستاده و در کلینچ ایستاده ممنوع‌اند.

مادهٔ 150. (1) در وضعیت زمینی موارد زیر مجازند:

  1. ضربه با مشت بسته به بدن؛
  2. ضربه با دست باز به سر و بدن؛
  3. ضربه‌های آرنج به سر و بدن؛
  4. ضربه‌های زانو فقط به بدن؛
  5. لگد فقط به بدن؛
  6. کنترل وضعیت، نگه‌داشتن‌ها و گذر میان وضعیت‌ها؛
  7. قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن موضوع مادهٔ 151.

(2) ضربهٔ آرنج به سر فقط هنگامی مجاز است که هر دو ورزشکار در وضعیت زمینی باشند.

مادهٔ 151. (1) قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن زیر مجازند:

  1. قفل مستقیم آرنج؛
  2. AMERICANA، KIMURA، OMOPLATA و دیگر قفل‌های آرنج و شانه؛
  3. قفل‌های مچ دست؛
  4. قفل مستقیم زانو؛
  5. قفل مستقیم مچ پا؛
  6. قفل داخلی و خارجی پاشنه؛
  7. TOE HOLD و دیگر قفل‌های کف پا؛
  8. قفل‌های فشاری روی عضلهٔ ساق پا و عضلهٔ دوسر بازو؛
  9. قفل‌های مفصل ران؛
  10. قفل‌های کنترل‌شدهٔ گردن و تکنیک‌های خم کردن بدن که مستقیماً ستون فقرات را نمی‌شکنند؛
  11. تکنیک‌های خفه‌کردن خونی و تنفسی؛
  12. تکنیک‌های خفه‌کردن با دست، پا یا با استفاده از دوگی.

(2) قفل کنترل‌شدهٔ گردن تکنیکی است با کنترل یا فشار بر گردن که در چارچوب قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن مجاز اعمال می‌شود و در آن گردن به قصد شکستن یا آسیب زدن خم یا پیچانده نمی‌شود. خم کردن یا پیچاندن گردن با چنین قصدی ممنوع است.

(3) تکنیک‌های مجاز به گونه‌ای اعمال می‌شوند که امکان رها کردن فوری آن‌ها پس از تسلیم یا فرمان داور وجود داشته باشد.

6.9. تکنیک‌ها و اقدامات ممنوع

مادهٔ 152. (1) اقدامات ممنوع عمومی موضوع اجزای 1 تا 16 مادهٔ 125 ممنوع‌اند.

(2) در وضعیت زمینی موارد زیر ممنوع‌اند:

  1. ضربه با مشت بسته به سر؛
  2. ضربه‌های زانو به سر؛
  3. لگد به سر؛
  4. پا گذاشتن روی سر یا بدن؛
  5. پریدن با وزن بدن روی حریف افتاده؛
  6. ضربه به پشت سر یا ستون فقرات؛
  7. ادامه پس از فرمان توقف.

(3) در قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن موارد زیر ممنوع‌اند:

  1. گرفتن، پیچاندن یا شکستن یک انگشت به‌تنهایی؛
  2. استفاده از یک انگشت به‌عنوان اهرم اصلی؛
  3. فرو بردن انگشت در چشم‌ها یا در حفرهٔ دیگری از بدن؛
  4. فشردن، گرفتن یا کشیدن مستقیم نای؛
  5. شکستن ناگهانی یا کنترل‌نشدهٔ گردن یا ستون فقرات؛
  6. تکنیکی که نتوان آن را بی‌درنگ رها کرد؛
  7. ادامه پس از تسلیم یا فرمان توقف.

6.10. فعالیت، به زمین زدن‌ها و کنترل

مادهٔ 153. (1) به زمین زدن طبق مادهٔ 120 به حساب می‌آید.

(2) به زمین زدن صرف بدون برقراری کنترل، پایین‌تر از به زمین زدنی ارزیابی می‌شود که وضعیت کنترلی پایداری به دنبال آن بیاید. نگه‌داشتن صرف بدون پیشرفت فنی، فعالیت کافی نیست.

6.11. نظام امتیاز کنترل محوطهٔ مبارزه

مادهٔ 154. (1) در آغاز مبارزه، هر ورزشکار پنج امتیاز کنترل محوطهٔ مبارزه در اختیار دارد. این امتیازها نظامی جداگانه‌اند و ارزیابی فنی ضربه‌ها، پرتاب‌ها یا وضعیت‌ها به شمار نمی‌آیند.

(2) با هر خروج معتبر، یک امتیاز از ورزشکار کسر می‌شود – هنگامی که داوطلبانه خارج شود، با اقدامی مجاز هل داده شود، پرتاب شود، به زمین زده شود یا به بیرون رانده شود، یا برای رهایی از قفل یا تکنیک خفه‌کردن به منطقهٔ بیرونی برسد.

(3) تعداد امتیازهای آغازین و باقی‌مانده را داور ثبت درج می‌کند و به‌روشنی روی تابلو نشان داده می‌شود: 5 → 4 → 3 → 2 → 1 → 0. امتیازها در طول مبارزه بازگردانده نمی‌شوند.

(4) خروج‌ها پس از رسیدن به صفر امتیاز نیز همچنان ممکن‌اند. هر خروج بعدی جداگانه ثبت می‌شود و در تصمیم داوران وزن اضافی دارد، اما به‌طور خودکار مبارزه را خاتمه نمی‌دهد.

مادهٔ 155. (1) در اقدام نزدیک مرز، داور وسط طرف فعال و طرف منفعل را طبق مادهٔ 121 تعیین می‌کند. طرفی که کلینچ، کنترل وضعیت، قفل یا تکنیک خفه‌کردن را اعمال می‌کند، هل می‌دهد یا می‌کشد نیز طرف فعال است.

(2) هرگاه هر دو ورزشکار در یک اقدام به منطقهٔ بیرونی برسند، طرف منفعل امتیاز را از دست می‌دهد. از دست رفتن امتیاز هر دو طرف برای یک اقدام واحد مجاز نیست.

مادهٔ 156. (1) ورزشکار حق دارد برای پایان دادن به قفل یا تکنیک خفه‌کردنی که علیه او اعمال می‌شود، به منطقهٔ بیرونی برسد. رهایی از راه خروج، تا زمانی که ورزشکار امتیاز باقی‌مانده دارد، تسلیم تلقی نمی‌شود.

(2) با لمس منطقهٔ بیرونی، داور وسط اقدام را خاتمه می‌دهد، حمله‌کننده تکنیک را رها می‌کند، یک امتیاز از مدافع کسر می‌شود و مبارزه در وضعیت ایستاده از مرکز از سر گرفته می‌شود.

(3) هرگاه در حین قفل یا تکنیک خفه‌کردن، حمله‌کننده نخست منطقهٔ بیرونی را لمس کند، اقدام خاتمه می‌یابد، یک امتیاز از حمله‌کننده کسر می‌شود و برای مدافع رهایی به‌کاررفته‌ای به حساب نمی‌آید.

(4) تکنیک قطع‌شده دوباره برقرار نمی‌شود.

(5) رهایی هنگامی به حساب می‌آید که طرف فعال حریف را کنترل کند و تلاشی واقعی برای قفل یا تکنیک خفه‌کردن آغاز کرده باشد که بتوان بی‌درنگ آن را کامل کرد. نگه داشتن یک عضو بدن بدون کنترل و بدون امکان واقعی اعمال فوری قفل، رهایی نیست، بلکه خروجی عادی است.

(6) پس از رسیدن به صفر امتیاز، ورزشکار حق ندارد برای پایان دادن به قفل یا تکنیک خفه‌کردن از مرز استفاده کند. در صورت چنین اقدامی در دفعهٔ بعد، حریف به دلیل تمام شدن رهایی‌های مجاز برنده می‌شود.

6.12. ناک‌اوت و خاتمهٔ حملهٔ ضربه‌ای

مادهٔ 157. (1) در کومیتهٔ درجهٔ سوم، شمارش داور انجام نمی‌شود. پس از به زمین زدن یا اثر شدید، مبارزه تا زمانی ادامه می‌یابد که ورزشکار به‌طور مؤثر از خود دفاع کند، یا تا زمانی که داور وسط، پزشک یا وقوع ناک‌اوت خاتمهٔ مبارزه را ایجاب کند.

(2) ناک‌اوت در صورت از دست دادن هوشیاری یا ناتوانی آشکار از ادامه در نتیجهٔ تکنیک ضربه‌ای مجاز محقق می‌شود.

(3) ناک‌اوت فنی هنگامی اعلام می‌شود که ورزشکار در وضعیت ایستاده یا زمینی پاسخ مؤثری ندهد، به‌طور معقول از خود دفاع نکند یا ضربه‌های تمیز پیاپی را بدون دفاع مؤثر دریافت کند.

(4) ناک‌اوت ایستاده هنگامی محقق می‌شود که ورزشکار روی پاهایش بماند، اما آشکارا گیج باشد، بدنش را به‌طور پایدار کنترل نکند، به حمله‌ها واکنش معناداری نشان ندهد یا نتواند از خود دفاع کند. لازم نیست هوشیاری خود را کاملاً از دست داده باشد.

6.13. راه‌های پیروزی و تصمیم داوران

مادهٔ 158. پیروزی از راه ناک‌اوت، ناک‌اوت فنی، تسلیم، توقف به دستور پزشک، انصراف، تصمیم داوران، رد صلاحیت، حاضر نشدن یا تمام شدن رهایی‌های مجاز از قفل یا تکنیک خفه‌کردن اعطا می‌شود.

مادهٔ 159. (1) در کومیتهٔ درجهٔ سوم، نظام ده‌امتیازی، IPPON و WAZA-ARI به کار نمی‌روند. در صورت نبود پیروزی پیش از موعد، هر یک از پنج داور موظف است برنده‌ای تعیین کند و به AKA یا SHIRO رأی دهد. رأی مساوی و HIKIWAKE مجاز نیستند.

(2) برنده با دست‌کم سه رأی هم‌سو تعیین می‌شود.

(3) داوران به ترتیب موارد زیر را در نظر می‌گیرند:

  1. تعداد باقی‌ماندهٔ امتیازهای کنترل محوطهٔ مبارزه؛
  2. خروج‌های اضافی پس از رسیدن به صفر امتیاز؛
  3. اهمیت فنی خروج‌ها، از جمله استفاده از مرز برای رهایی از قفل یا تکنیک خفه‌کردن؛
  4. تلاش‌های واقعی برای پایان دادن به مبارزه؛
  5. کارایی و اثر ضربه‌های مجاز؛
  6. قفل‌ها و تکنیک‌های خفه‌کردن؛
  7. به زمین زدن‌ها و پرتاب‌ها، به‌ویژه هنگامی که کنترل به دنبال آن‌ها بیاید؛
  8. کنترل بر حریف و وضعیت‌های برتر؛
  9. تهاجم مؤثر، دفاع، ابتکار عمل و روحیهٔ مبارزه.

6.14. تخلفات، جریمه‌ها و رد صلاحیت

مادهٔ 160. (1) دربارهٔ تخلفات، نظام اخطارها، جریمه‌ها و رد صلاحیت موضوع مواد 89 تا 93 اعمال می‌شود، مگر هنگامی که این بخش کسر امتیاز یا نتیجهٔ ویژهٔ دیگری پیش‌بینی کرده باشد.

(2) رد صلاحیت فوری را می‌توان برای موارد زیر اعمال کرد:

  1. تکنیک ممنوع عمدی که آسیب شدیدی وارد کرده باشد؛
  2. ادامهٔ قفل پس از تسلیم؛
  3. ادامهٔ حمله پس از فرمان توقف؛
  4. حملهٔ عمدی به چشم‌ها، گلو، پشت سر یا ستون فقرات؛
  5. پرتاب عمدی روی سر یا گردن؛
  6. پرخاشگری فیزیکی علیه داور؛
  7. نقض قواعد ضددوپینگ که مرجع صالح احراز کرده باشد.

6.15. ترکیب داوری

مادهٔ 161. (1) هر مبارزه الزاماً با نظام پنج داور موضوع بندهای 1 و 2 مادهٔ 136 داوری می‌شود.

(2) داوران صلاحیت کومیتهٔ درجهٔ سوم موضوع بند 3 مادهٔ 15 را دارند.

6.16. خاتمه و توقف موقت مبارزه

مادهٔ 162. داور وسط مبارزه را خاتمه می‌دهد: در صورت از دست دادن هوشیاری، ناتوانی از دفاع معقول، گیجی آشکار، اختلال هماهنگی، آسیب‌دیدگی شدید یا تصمیم پزشک به خاتمهٔ مبارزه.

6.17. الزامات پزشکی و ایمنی

مادهٔ 163. (1) الزامات پزشکی مقررات عمومی (بخش‌های I تا III)، از جمله قواعد مربوط به ناک‌اوت موضوع مادهٔ 34، اعمال می‌شوند.

(2) در تمام مدت برگزاری مبارزه‌های کومیتهٔ درجهٔ سوم، یک آمبولانس با تیم پزشکی الزاماً در محل برگزاری حاضر است. در غیاب آمبولانس، مبارزه نمی‌تواند آغاز شود یا ادامه یابد.

مادهٔ 164. (1) GKB، و در مسابقهٔ ملی سازمان ملی، از سازمان ملی ضددوپینگ کشور محل برگزاری مسابقه درخواست می‌کند که در مسابقات کومیتهٔ درجهٔ سوم کنترل دوپینگ انجام دهد و هزینه‌های آن را بر عهده می‌گیرد، مگر آنکه قوانین آن کشور ترتیب دیگری پیش‌بینی کرده باشند. این سازمان شرایط لازم برای کنترل را فراهم می‌کند.

(2) انتخاب ورزشکاران، نمونه‌گیری و مدیریت نتایج را سازمان ملی ضددوپینگ یا سازمان ضددوپینگ صالح دیگری طبق قواعد ضددوپینگ قابل اعمال انجام می‌دهد.

(3) ورزشکار موظف است در کنترلی که به‌درستی دستور آن داده شده است حاضر شود و در انجام آن همکاری کند.

(4) خودداری از کنترل، طفره رفتن از آن یا دست‌کاری در آن را مراجع صالح ضددوپینگ طبق کد جهانی ضددوپینگ و قوانین کشور محل برگزاری مسابقه احراز و مجازات می‌کنند. GKB و سازمان‌های ملی آن مجازات‌های اعمال‌شده را به اجرا درمی‌آورند و در مواردی که کد جهانی ضددوپینگ پیش‌بینی کرده است، تعلیق موقت اعمال می‌کنند.

مقررات پایانی

§ 1. این آیین‌نامه را رئیس GKB – کایچو، هانشی دکتر ایشتوان آدامی، دان نهم – بر اساس اساسنامهٔ GKB تصویب کرده است.

§ 2. این آیین‌نامه همراه با اساسنامهٔ GKB و «قواعد برگزاری مسابقات کاتا و تامه‌شی‌واری GKB»، و در مسابقات ملی همراه با مقررات سازمان ملی که ثبت ورزشکاران، انتقال، بیمه، دادرسی ورزشی و وضعیت ورزشکاران را تنظیم می‌کنند نیز، اعمال می‌شود.

§ 3. مسائلی که در این آیین‌نامه تنظیم نشده‌اند، با در نظر گرفتن ایمنی، برابری و ماهیت سطح مسابقهٔ مربوط، به تصمیم سرداور پس از مشورت با رئیس کمیسیون داوری و ناظر تاتامی مربوط حل می‌شوند.

§ 4. اصلاحات و الحاقات این آیین‌نامه را رئیس GKB – کایچو – طبق اساسنامهٔ GKB، به پیشنهاد کمیسیون فنی GKB یا به ابتکار خود، تصویب می‌کند. آیین‌نامه و اصلاحات آن در وب‌سایت GKB (globalkyokushin.com) منتشر می‌شوند و از تاریخی که در آن‌ها ذکر شده است لازم‌الاجرا می‌شوند. سازمان‌های ملی آن‌ها را از همان تاریخ اعمال می‌کنند، و هرگاه قوانین کشورشان اقتضا کند، پس از تصویب آن‌ها به ترتیب مقرر در همان قوانین.

§ 5. تا تشکیل کمیسیون فنی و هیئت داوری GKB، وظایف آن‌ها را رئیس GKB – کایچو – یا اشخاصی که او تعیین می‌کند انجام می‌دهند.

پیوست شمارهٔ 1. اصطلاحات ژاپنی مسابقه

اصطلاحات و فرمان‌های ژاپنی در رویه‌های مسابقاتی GKB به کار می‌روند. معانی به زبان فارسی جنبهٔ مرجع دارند. در اعمال هر فرمان، علامت داور وسط و حکم مربوط در قواعد فنی-ورزشی تعیین‌کننده است.

اصطلاح / فرمانمعنا
Aka / Shiroقرمز / سفید – نام‌های ورزشکاران
Aka no kachi / Shiro no kachiپیروزی قرمز / سفید
Akushuدست دادن
Ashi baraiزیرپایی
Awasete ipponدو WAZA-ARI که با هم پیروزی با IPPON را تشکیل می‌دهند
Chudan / Gedan / Jodanسطح میانی (تنه) / سطح پایین (زیر کمربند) / سطح بالا (سر)
Chuiتوبیخ
Domawashi kaiten geriلگد غلتشی با چرخش حول محور افقی
Encho-senوقت اضافهٔ مبارزه
Fukushin / Fukushin shugoداور کناری / گرد آمدن داوران کناری برای مشورت
Ganmen kogekiحمله به صورت
Gentenجریمه
Geri / Tsuki / Uchiلگد / ضربهٔ مشت / ضربه
Hajimeشروع کنید
Hansoku / Hansoku wazaتخلف / تکنیک ممنوع
Hantei / Hantei o onegai shimasuتصمیم داوران / درخواست تصمیم داوران
Hikiwakeتساوی
Ipponامتیاز کامل
Jikanتوقف زمان
Jogaiخروج از محوطهٔ مبارزه
Kamaeteگارد مبارزه بگیرید
Kansui / Shippaiتلاش موفق / ناموفق شکستن
Keikokuاخطار شفاهی
Kikenباخت به دلیل حاضر نشدن یا انصراف پیش از مبارزه
Kinteki kogekiحمله به کشالهٔ ران
Maittaتسلیم
Miezuداور اقدام را ندیده است
Naka eوارد محوطهٔ مبارزه شوید
Oshiهل دادن
Otagai ni rei / Shomen ni rei / Shushin ni reiادای احترام به یکدیگر / به سوی جایگاه اصلی / به داور وسط
Sai-shiaiمبارزهٔ دوباره
Shikkakuرد صلاحیت
Shushinداور وسط
Soremadeپایان مبارزه
Tameshiwariآزمون شکستن
Torimasen / Mitomezuتکنیک پذیرفته نمی‌شود
Tsukami / Kakeگرفتن / قلاب کردن
Waza-ariنیم امتیاز
Yameایست
Yasumeاستراحت
Zokkoادامه دهید
Zutsukiضربهٔ سر

پیوست شمارهٔ 2. نمونهٔ شیوه‌نامهٔ مسابقه

شیوه‌نامهٔ ______________________________ (نام مسابقه)

مورد الزامی (بند 2 مادهٔ 42)محتوا
1. نام، هدف و جایگاه – مسابقات قهرمانی جهان، قاره یا ملی، تورنمنت بین‌المللی، مسابقهٔ آزاد، توسعه‌ای یا مدارس
2. تاریخ، محل، برنامه و ساعت افتتاحیه
3. برگزارکننده، اشخاص مسئول، رئیس کمیسیون داوری و سرداور
4. سطوح مسابقه، رشته‌ها، رده‌ها، دسته‌های وزنی، گروه‌های سنی و درجه‌ها؛ شرایط شرکت‌کنندگان موضوع مادهٔ 10
5. نظام مسابقه و معیارهای حل تساوی
6. برنامهٔ زمانی توزین – در کومیتهٔ درجهٔ II و III نه زودتر از 24 ساعت پیش از نخستین مبارزه (بند 8 مادهٔ 53) – و معاینهٔ پیش از مسابقه
7. مهلت و ترتیب ثبت‌نام؛ اطلاعات تماس؛ محل، تاریخ و اشخاص مسئول قرعه‌کشی
8. هزینهٔ ثبت‌نام به یورو
9. جوایز و ترتیب اهدای آن‌ها
10. تقسیم هزینه‌ها
11. بیمه و اسناد پزشکی، از جمله طبق بندهای 6 و 7 مادهٔ 30
12. تدابیر ایمنی اضافی – آمبولانس، پزشک برای هر تاتامی، دفیبریلاتور
13. دیگر اطلاعات – فیلم‌برداری و داده‌های شخصی (بند 4 مادهٔ 37)، حمایت از کودکان (بند 3 مادهٔ 37)، کنترل دوپینگ طبق مادهٔ 164

تأییدشده از سوی GKB (یا حسب مورد سازمان ملی) در تاریخ ______________، شمارهٔ ________ (بند 3 مادهٔ 41).

پیوست شمارهٔ 3. فهرست کنترل برگزارکننده

مسابقه: ______________________________، تاریخ: ______________، محل: ______________________________

ردیفالزامحکمانجام شد
1مجوز GKB یا سازمان ملی و شیوه‌نامهٔ تأییدشدهمادهٔ 41□
2پزشک مسابقه؛ در کومیتهٔ درجهٔ II و III – پزشک برای هر تاتامیبندهای 1 و 7 مادهٔ 29□
3آمبولانس با تیم پزشکی در کومیتهٔ درجهٔ II و IIIبند 3 مادهٔ 138 و بند 2 مادهٔ 163□
4دفیبریلاتور، وسایل بی‌حرکت‌سازی، برنامهٔ موارد اضطراریبند 6 مادهٔ 29□
5تاتامی با ضخامت لازم، تمیزشده و ضدعفونی‌شدهمادهٔ 49□
6منطقهٔ ایمنی و فاصله تا تماشاگرانبند 1 مادهٔ 38 و مادهٔ 49□
7تجهیزات هر محوطهٔ مبارزهمادهٔ 50□
8ترازوی کالیبره‌شده؛ داور توزین؛ داور زن برای ورزشکاران زنمواد 26 و 53□
9معاینهٔ پوست هنگام توزینبند 3 مادهٔ 32□
10اطلاع به مراجع صالح (هرگاه لازم باشد)، حفاظت و همراهان در صورت شرکت کودکانبند 3 مادهٔ 37□
11تدابیر نظم عمومیجزء 10 بند 1 مادهٔ 37 و مادهٔ 48□
12بیمه‌هایی که قوانین قابل اعمال و شیوه‌نامه الزامی می‌دانند، از جمله برای داورانمادهٔ 36 و جزء 11 بند 2 مادهٔ 42□
13اطلاع‌رسانی دربارهٔ فیلم‌برداری و داده‌های شخصیبند 4 مادهٔ 37□
14داوران دارای صلاحیت معتبر و قرارداد با آنانمواد 15 و 43□
15رختکن برای ورزشکاران و برای داورانجزء 4 بند 1 مادهٔ 37□
16دفتر ثبت آسیب‌دیدگی‌ها و صورت‌جلسه‌هابند 4 مادهٔ 33 و بند 3 مادهٔ 18□

برگزارکننده: ______________________ رئیس کمیسیون داوری: ______________________

پیوست شمارهٔ 4. مجوز پزشکی بازگشت

مجوز پزشکی بازگشت به فعالیت تمرینی و مسابقه‌ای (بند 6 مادهٔ 34)

ورزشکار: ______________________________، تاریخ تولد: ______________، باشگاه: ______________________________، شمارهٔ دفترچهٔ ورزشی: ________

رویداد در تاریخ ______________ در □ مسابقه □ تمرین: □ ناک‌اوت □ توقف فنی به دلیل ضربه‌های سر □ از دست دادن هوشیاری تا 1 دقیقه □ از دست دادن هوشیاری بیش از 1 دقیقه □ تردید دربارهٔ ضربهٔ مغزی

حداقل مدت محرومیت طبق بندهای 2 تا 4 مادهٔ 34 تا تاریخ: ______________

مرحلهبازگشت تدریجی (آمستردام، 2022)تاریخ گذراندن
1فعالیت در محدودهٔ علائم
2فعالیت هوازی سبک، سپس متوسط
3تمرین‌های انفرادی ویژهٔ ورزش، بدون تماس
4تمرین بدون تماس با شدت بیشتر
5تمرین با تماس کامل پس از مجوز پزشکی
6بازگشت به مسابقات

نتیجه: ورزشکار از تاریخ ______________ به □ تمرین‌های با تماس □ مسابقات راه می‌یابد.

پزشک: ______________________________، تخصص: ______________، شمارهٔ نظام پزشکی: ______________، امضا و مهر: ______________

پیوست شمارهٔ 5. صورت‌جلسه در صورت تردید دربارهٔ ضربهٔ مغزی

صورت‌جلسه در صورت تردید دربارهٔ ضربهٔ مغزی (بند 5 مادهٔ 34)

مسابقه: ______________________________، تاریخ: ______________، تاتامی: ____، شمارهٔ مبارزه: ____

ورزشکار: ______________________________، تاریخ تولد: ______________، باشگاه: ______________________________

نشانه‌ها: □ از دست دادن هوشیاری – مدت ______ □ اختلال تعادل یا هماهنگی □ گیجی یا سردرگمی □ نگاه خیره و تهی □ برخاستن کُند □ آسیب‌دیدگی صورت □ تشنج □ استفراغ

نشانه‌های هشداری که با بروز آن‌ها ورزشکار بی‌درنگ به مرکز درمانی فرستاده می‌شود: □ درد یا خشکی گردن □ دوبینی □ ضعف یا بی‌حسی در اندام‌ها □ سردرد شدید یا فزاینده □ تشنج □ کاهش سطح هوشیاری □ استفراغ مکرر □ بی‌قراری یا پرخاشگری فزاینده

ارزیابی: □ SCAT6 □ Child SCAT6 (پیوست صورت‌جلسه)

تصمیم: □ از مسابقه کنار گذاشته شد □ به مرکز درمانی فرستاده شد؛ حداقل مدت محرومیت تا تاریخ ______________ (بندهای 2 تا 4 مادهٔ 34)؛ اطلاع داده شد به □ باشگاه □ پدر یا مادر

پزشک مسابقه: ______________________ سرداور: ______________________