Regulamin zawodów

Jednolity Regulamin zawodów Global Kyokushin Budokai (GKB): postanowienia ogólne, organizacja zawodów oraz przepisy sportowo-techniczne dla GKB Kumite – Pierwszy, Drugi i Trzeci Stopień. Organizacje krajowe GKB stosują go także w swoich zawodach krajowych.

Jednolity Regulamin zawodów Global Kyokushin Budokai (GKB), obowiązujący od 18 października 2026 r. Jest to tłumaczenie bułgarskiego oryginału GKB; w razie rozbieżności między tekstami rozstrzyga tekst bułgarski.

Spis treści

Część I. Postanowienia ogólne

1.1. Przedmiot, cel i zakres

Art. 1. (1) Niniejszy regulamin określa organizację i przebieg oficjalnych zawodów Global Kyokushin Budokai (GKB), organizowanych lub dopuszczonych przez GKB albo przez jej organizację krajową.

(2) Regulamin określa ogólne warunki uczestnictwa, prawa i obowiązki uczestników, skład i uprawnienia komisji sędziowskiej, zabezpieczenie medyczne, wymagania dotyczące miejsca zawodów, tryb rejestracji, ważenia i losowania, protesty, klasyfikację i nagradzanie.

(3) Przepisy sportowo-techniczne dotyczące przebiegu walk zawierają części 4, 5 i 6 dla trzech poziomów zawodów określonych w art. 4.

Art. 1a. (1) Niniejszy regulamin jest jednolitym regulaminem zawodów Global Kyokushin Budokai (GKB) – organizacji międzynarodowej z siedzibą w Budapeszcie na Węgrzech. Stosuje się go do wszystkich zawodów GKB – mistrzostw świata i mistrzostw kontynentalnych, turniejów międzynarodowych i innych zawodów organizowanych lub dopuszczonych przez GKB.

(2) Organizacje krajowe GKB stosują niniejszy regulamin także w swoich zawodach krajowych. Mogą go przyjąć jako własny akt w trybie przewidzianym prawem swojego państwa i uzupełnić wymaganiami tego prawa – w zakresie badań lekarskich, ubezpieczenia, kwalifikacji trenerów, kontroli antydopingowej, ochrony dzieci, porządku publicznego oraz wpisu do rejestrów i kalendarzy krajowych – bez zmiany przepisów sportowo-technicznych (części IV–VI).

(3) Organizacja krajowa może wprowadzić dla swoich zawodów krajowych surowsze wymagania w zakresie bezpieczeństwa. Nie może dopuścić techniki ani działania zakazanych niniejszym regulaminem ani zmniejszyć obowiązkowego sprzętu ochronnego.

(4) Jeżeli prawo państwa, w którym odbywają się zawody, zawiera wymagania surowsze niż niniejszy regulamin, stosuje się wymagania tego prawa.

(5) W zawodach krajowych uprawnienia, które niniejszy regulamin przyznaje GKB w zakresie dopuszczania zawodów, zatwierdzania regulaminów szczegółowych, przyjmowania protokołów, prowadzenia kartoteki i dokonywania wpisów do książeczki zawodnika, wykonuje organizacja krajowa, chyba że regulamin stanowi inaczej. Kwoty wskazane w niniejszym regulaminie w euro mogą być w zawodach krajowych określane w walucie lokalnej w równowartości.

Art. 2. Celem regulaminu jest zapewnienie bezpiecznego, równego, sprawiedliwego i jednolitego przebiegu zawodów GKB z poszanowaniem prawa państwa, w którym odbywają się zawody.

Art. 3. Przepisy regulaminu są obowiązkowe dla organizacji członkowskich GKB i ich członków, zawodników, trenerów, kierowników drużyn, sędziów, funkcjonariuszy zawodów, organizatorów i widzów, którzy uczestniczą w oficjalnych zawodach GKB lub są na nich obecni.

1.1.1. System poziomów zawodów

Art. 4. (1) Działalność zawodnicza GKB odbywa się na trzech kolejnych poziomach zawodów:

  1. GKB Kumite – Pierwszy Stopień – pierwszy (podstawowy) poziom; techniki uderzeń w pozycji stojącej z ograniczonymi celami, kontrolowane rzuty, bez walki w parterze, dźwigni i duszeń; rozgrywany we wszystkich grupach wiekowych;
  2. GKB Kumite – Drugi Stopień – drugi poziom; formuła pełnokontaktowa dla pełnoletnich zawodników w kasku ochronnym i rękawicach, łącząca techniki uderzeń w pozycji stojącej, rzuty, obalenia, walkę w parterze, dźwignie i duszenia;
  3. GKB Kumite – Trzeci Stopień – trzeci (najwyższy) poziom; formuła pełnokontaktowa dla pełnoletnich zawodników bez kasku i rękawic, z rozszerzonym zestawem dozwolonych technik, jedną rundą i systemem punktów kontroli na polu walki.

(2) Przepisy sportowo-techniczne dla każdego poziomu zawiera odrębna część niniejszego regulaminu:

  1. część IV – kumite Pierwszy Stopień;
  2. część V – kumite Drugi Stopień;
  3. część VI – kumite Trzeci Stopień.

(3) Poziomy tworzą system progresywnego rozwoju zawodnika. Przejście z niższego na wyższy poziom wiąże się ze wzrostem poziomu kontaktu, rozszerzeniem dozwolonych technik i zmniejszeniem sprzętu ochronnego, dlatego z każdym kolejnym poziomem rosną wymagania dotyczące wieku, przygotowania i zabezpieczenia medycznego.

(4) Stopień kumite oznacza poziom zawodów i obowiązujące przepisy sportowo-techniczne. Nie określa statusu prawnego sportowca jako sportowca amatora lub zawodowego. Status sportowców regulują przepisy odpowiedniego państwa i akty organizacji krajowej.

(5) System zawodów GKB jest zintegrowanym systemem szkolenia i zawodów w trzech kolejnych stopniach, który łączy pełnokontaktowe techniki uderzeń w pozycji stojącej z klinczem, chwytaniem, rzutami i podcięciami, z działaniami przeciwko przewróconemu przeciwnikowi i z leżenia przeciwko stojącemu, a na drugim i trzecim poziomie – także z walką w parterze, dźwigniami i duszeniami. Jego cechami charakterystycznymi są:

  1. jednolity system trzech poziomów zawodów z rosnącym zakresem dozwolonych technik i malejącym sprzętem ochronnym (ust. 1 i 3);
  2. w kumite Pierwszy Stopień – połączenie nokdaunu jako kryterium oceny z kontrolowanym klinczem, chwytaniem, spychaniem i przyciąganiem jako elementem bezpośredniego ataku, z rzutami i podcięciami, z w pełni kontrolowanym uderzeniem w przewróconego przeciwnika oraz z obroną i kontratakiem z leżenia, bez uderzeń ręką w głowę i bez dźwigni i duszeń (art. 65 i art. 79);
  3. w kumite Drugi Stopień – połączenie technik uderzeń w pozycji stojącej, w tym uderzeń ręką w głowę w kasku i rękawicach, z walką w parterze, dźwigniami i duszeniami, bez uderzeń w głowę zawodnika leżącego w parterze (art. 111);
  4. w kumite Trzeci Stopień – walka bez kasku i rękawic w jednej rundzie, bez uderzeń zaciśniętą pięścią w głowę, z uderzeniami otwartą dłonią, z uderzeniami łokciem w głowę wyłącznie wtedy, gdy obaj zawodnicy są w parterze, oraz z systemem punktów kontroli na polu walki (art. 140 i art. 148–150);
  5. kata i kata-bunkai ze stosowaniem techniki wobec partnera, w tym rzutami i kontrolą w parterze, oraz tameshiwari według przepisów art. 6;
  6. własny system stopni technicznych i własne sędziowanie.

Art. 5. (1) Części I–III (postanowienia ogólne) stosuje się do wszystkich poziomów zawodów.

(2) W razie sprzeczności między postanowieniami ogólnymi a przepisami sportowo-technicznymi danego poziomu w sprawach przebiegu walki, oceniania, technik dozwolonych i zakazanych, sprzętu i czasu trwania stosuje się przepisy sportowo-techniczne. We wszystkich pozostałych sprawach stosuje się postanowienia ogólne.

(3) Regulamin szczegółowy konkretnych zawodów może wprowadzać wyłącznie dodatkowe ograniczenia na rzecz bezpieczeństwa. Nie może dopuszczać techniki ani działania zakazanych przepisami sportowo-technicznymi ani zmniejszać obowiązkowego sprzętu ochronnego.

Art. 6. Zawody w kata, kata-bunkai i tameshiwari jako samodzielnych konkurencjach odbywają się według Przepisów prowadzenia zawodów w kata i tameshiwari GKB.

Art. 7. Mistrzostwa świata i mistrzostwa kontynentalne GKB odbywają się wyłącznie według niniejszego regulaminu. Zawody otwarte i zawody organizowane wspólnie z innymi organizacjami mogą odbywać się także według regulaminu innej organizacji, jeżeli wskazano to w regulaminie szczegółowym zawodów i uprzednio zatwierdziła to GKB.

1.2. Pojęcia i definicje

Art. 8. (1) W rozumieniu niniejszego regulaminu:

  1. „Global Kyokushin Budokai” (GKB) to organizacja międzynarodowa, o której mowa w art. 1a ust. 1, a „system zawodów GKB” – system poziomów i konkurencji zawodów uregulowany niniejszym regulaminem.
  2. „Kumite” to walka zawodnicza między dwoma zawodnikami według przepisów danego poziomu zawodów.
  3. „Walka” to pojedyncze spotkanie dwóch zawodników, które rozpoczyna się komendą HAJIME, a kończy ogłoszeniem wyniku.
  4. „Poziom zawodów” to każdy z poziomów określonych w art. 4 ust. 1.
  5. „Dywizja” to grupa zawodników określona według wieku, płci oraz, gdy ma to zastosowanie, stopnia lub doświadczenia.
  6. „Kategoria” to grupa wagowa w ramach dywizji.
  7. „Regulamin szczegółowy zawodów” to dokument, którym organizator ogłasza warunki konkretnych zawodów zgodnie z art. 42.
  8. „Komisja Sędziowska zawodów” to zespół sędziów i funkcjonariuszy, o którym mowa w art. 15, powołany do konkretnych zawodów.
  9. „Kolegium Sędziów GKB” to komisja fachowa GKB, która przyznaje, weryfikuje i cofa kwalifikacje sędziowskie.
  10. „Komisja Techniczna GKB” to stała komisja fachowa GKB, odpowiedzialna za przepisy sportowo-techniczne, kategorie i systemy zawodów.
  11. „Konferencja techniczna” to posiedzenie przed zawodami, w którym uczestniczą sędzia główny, przewodniczący komisji sędziowskiej i przedstawiciele uczestniczących klubów.
  12. „Organizator” to klub sportowy, komitet organizacyjny lub inna osoba, której GKB albo organizacja krajowa zezwoliła na przeprowadzenie zawodów.
  13. „Książeczka zawodnika (BUDO PASS)” to oficjalny dokument GKB, który poświadcza ujęcie zawodnika w kartotece, jego członkostwo w bieżącym roku, klub, stopień, badania lekarskie i ograniczenia, udział w oficjalnych zawodach i osiągnięte wyniki. Organizacja krajowa może używać jej także jako karty zawodnika, gdy wymaga tego prawo jej państwa.
  14. „Pole walki” to wyznaczona powierzchnia, na której odbywa się walka.
  15. „Strefa bezpieczeństwa” to zabezpieczona powierzchnia wokół pola walki, niebędąca jego częścią.
  16. „AKA” i „SHIRO” to oznaczenia dwóch zawodników – czerwonego i białego.
  17. „Sędzia centralny” (SHUSHIN) to sędzia, który prowadzi walkę na polu walki.
  18. „Sędziowie boczni” (FUKUSHIN) to sędziowie, którzy oceniają walkę spoza pola walki.
  19. „Nokdaun” to stan, w którym zawodnik w wyniku dozwolonej techniki upadnie lub czasowo utraci zdolność normalnego kontynuowania walki.
  20. „Zaświadczenie lekarskie o dopuszczeniu” to dokument, o którym mowa w art. 30 ust. 1, poświadczający, że zawodnik jest zdolny do działalności treningowej i zawodniczej.
  21. „Przedzawodnicze badanie lekarskie” to badanie lekarskie, o którym mowa w art. 31, gdy przewiduje je regulamin szczegółowy zawodów.
  22. „Lekarz zawodów” to lekarz zapewniający opiekę medyczną w czasie zawodów;
  23. „Międzynarodowy kalendarz sportowy” to kalendarz mistrzostw świata i mistrzostw kontynentalnych, turniejów międzynarodowych GKB i zawodów kwalifikacyjnych do nich, przyjęty przez GKB zgodnie z art. 40 ust. 1, a „krajowy kalendarz sportowy” – kalendarz organizacji krajowej, o którym mowa w art. 40 ust. 1;
  24. „Mistrzostwa krajowe” to zawody, o których mowa w art. 39 pkt 3, a „mistrzostwa kontynentalne” i „mistrzostwa świata” – zawody, o których mowa w art. 39 pkt 6;
  25. „Organizacja krajowa” to bezpośrednia organizacja członkowska GKB (federacja, stowarzyszenie lub inna organizacja), której GKB powierzyła organizowanie działalności GKB w danym państwie, w tym mistrzostw krajowych.

(2) Znaczenie japońskich terminów i komend zawodniczych wskazano w załączniku nr 1.

(3) Terminy odnoszące się wyłącznie do jednego poziomu zawodów określa odpowiednia część dotycząca tego poziomu.

Część II. Uczestnicy zawodów

2.1. Zawodnicy

2.1.1. Prawo udziału

Art. 9. (1) Zawodnik jest dopuszczany do oficjalnych zawodów, gdy łącznie spełnione są następujące warunki:

  1. przedstawiono ważną książeczkę zawodnika (BUDO PASS), a w przypadku uczestnika, o którym mowa w art. 10 – dokumenty określone w tym artykule;
  2. przyjęto zgłoszenie udziału złożone w terminie;
  3. zawodnik posiada ważne zaświadczenie lekarskie o dopuszczeniu;
  4. gdy wymaga tego regulamin szczegółowy – zawodnik odbył przedzawodnicze badanie lekarskie, o którym mowa w art. 31;
  5. zawodnik przeszedł oficjalne ważenie w ogłoszonym terminie;
  6. zawodnik posiada ubezpieczenie zgodnie z art. 36;
  7. opłacono opłatę rejestracyjną;
  8. zawodnik nie został odsunięty ani pozbawiony prawa udziału z przyczyn dyscyplinarnych, medycznych lub administracyjnych;
  9. zawodnik spełnia wymagania dotyczące wieku, stopnia i doświadczenia odpowiedniego poziomu zawodów i dywizji.

(2) Zawodnik reprezentuje wyłącznie klub wpisany do jego książeczki zawodnika, chyba że GKB przed zawodami pisemnie zatwierdziła inaczej.

(3) Regulamin szczegółowy zawodów może wprowadzać dodatkowe warunki niesprzeczne z niniejszym regulaminem – w szczególności w odniesieniu do dotychczasowych wyników, stopnia, podgrup wiekowych lub określonych kategorii.

(4) Kierownik klubu zawodnika odpowiada za spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1, przed wywołaniem zawodnika do walki.

(5) Warunki dopuszczenia w dywizjach i kategoriach kobiet określa Komisja Techniczna GKB z zachowaniem zakazu dyskryminacji wynikającego ze statutu GKB i z właściwego prawa, uwzględniając obiektywne względy bezpieczeństwa i uczciwości zawodów.

Art. 10. (1) Uczestnik z innego stylu lub organizacji, który nie należy do organizacji członkowskiej GKB, może zostać dopuszczony do zawodów, gdy przewiduje to regulamin szczegółowy zawodów.

(2) Uczestnik, o którym mowa w ust. 1, przedstawia dokument tożsamości i dokumenty wskazane w regulaminie szczegółowym. Wymagania art. 9 ust. 1 pkt 3–9 stosuje się do niego bez wyjątku.

(3) Składając zgłoszenie, uczestnik i jego klub oświadczają, że zapoznali się z niniejszym regulaminem i z przepisami sportowo-technicznymi odpowiedniego poziomu oraz że zgadzają się walczyć według nich.

(4) Gdy dla zawodów wprowadzono minimalny stopień, organizator ocenia, czy stopień uczestnika, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wymaganiu. Kolor i nazwa pasa nie są automatycznie uznawane za równoważne w różnych systemach. Organizator może zażądać dodatkowych danych o doświadczeniu i przygotowaniu uczestnika i ogłasza swoją decyzję przed losowaniem.

(5) Uczestnicy, o których mowa w ust. 1, nie mogą brać udziału w mistrzostwach krajowych, kontynentalnych i świata ani zdobywać tytułów, o których mowa w art. 39 pkt 3 i 6.

Art. 10a. (1) Sportowcy z niepełnosprawnościami uczestniczą w zawodach na równych warunkach z pozostałymi sportowcami. Regulamin szczegółowy może przewidywać odrębne dywizje dla sportowców z niepełnosprawnościami ze zmodyfikowanymi przepisami zatwierdzonymi przez Komisję Techniczną GKB.

(2) Dopuszczenie do dywizji, o których mowa w ust. 1, następuje na podstawie zaświadczenia lekarskiego uwzględniającego niepełnosprawność oraz klasyfikacji przyjętej przez Komisję Techniczną GKB.

(3) Organizator zapewnia dostępność miejsca zawodów i racjonalne usprawnienia, które nie naruszają bezpieczeństwa i równości warunków zawodów.

2.1.2. Prawa i obowiązki zawodników

Art. 11. Zawodnik ma prawo:

  1. być informowanym o warunkach i trybie przeprowadzenia zawodów;
  2. korzystać z szatni wyznaczonej przez organizatora;
  3. walczyć w kategorii, w której został oficjalnie zarejestrowany;
  4. z uzasadnionej przyczyny zrezygnować z walki przed jej rozpoczęciem lub w jej trakcie, z tym że w takim przypadku zostaje odsunięty od kolejnych walk w zawodach;
  5. dokonywać nieoficjalnego ważenia kontrolnego w dowolnym czasie w okresie ważenia;
  6. poprosić o pomoc lekarza zawodów w czasie walki – za pośrednictwem sędziego centralnego, albo między walkami;
  7. kierować wnioski i pytania do komisji sędziowskiej za pośrednictwem swojego trenera;
  8. otrzymać przyznany mu medal, dyplom, nagrodę rzeczową lub pieniężną podczas oficjalnej ceremonii wręczenia nagród.

Art. 12. Zawodnik jest obowiązany:

  1. potwierdzić swoją tożsamość i uprawnienia zawodnicze w trybie art. 9;
  2. walczyć w kategorii wskazanej w zgłoszeniu, chyba że nastąpiło przeniesienie zgodnie z art. 54;
  3. uczestniczyć tylko w jednej kategorii w ramach jednych zawodów;
  4. stawiać się w czystym stroju i ze sprzętem odpowiadającym odpowiednim przepisom sportowo-technicznym;
  5. przebywać w strefie wyznaczonej dla zawodników;
  6. stawić się na polu walki w ciągu dwóch minut od wywołania, chyba że regulamin szczegółowy określa inny termin; w razie niestawienia się przegrywa walkę przez KIKEN;
  7. stawić się na polu walki także wtedy, gdy został poinformowany, że przeciwnik zrezygnował, chyba że przewodniczący komisji sędziowskiej wyraźnie go z tego zwolni;
  8. wykonywać polecenia sędziego centralnego na polu walki oraz polecenia przewodniczącego komisji sędziowskiej i sekretarza zawodów poza nim;
  9. zachowywać się spokojnie, z szacunkiem i zgodnie z etykietą budo przez cały czas zawodów, wykonywać oficjalne pozdrowienia i powstrzymywać się od emocjonalnych, obraźliwych lub znieważających reakcji po ogłoszeniu wyniku.

2.2. Kierownicy drużyn i trenerzy

Art. 13. (1) Kierownik drużyny ma prawo:

  1. pomagać członkom drużyny, nie naruszając regulaminu;
  2. prowadzić drużynę podczas ceremonii otwarcia i przez cały czas zawodów, chyba że organizator określił inaczej;
  3. składać protest do przewodniczącego komisji sędziowskiej w trybie art. 58.

(2) Kierownik drużyny nie ma prawa publicznie oceniać, krytykować ani ingerować w pracę komisji sędziowskiej.

(3) Kierownik drużyny jest obowiązany utrzymywać wśród członków drużyny porządek, dyscyplinę i zachowanie zgodne z etykietą budo.

Art. 14. (1) Trener koordynuje i wspiera zawodników swojego klubu przed zawodami i w ich trakcie.

(2) Trener ma prawo:

  1. być przy zawodnikach do rozpoczęcia ich walki i prowadzić ich rozgrzewkę;
  2. zajmować wyznaczone miejsce przy polu walki, w odległości co najmniej jednego metra od niego, ubrany w dres sportowy i obuwie sportowe, chyba że przepisy sportowo-techniczne przewidują inaczej;
  3. udzielać swojemu zawodnikowi rad i wskazówek, nie naruszając porządku zawodów i nie przeszkadzając innym zawodnikom, sędziom ani widzom;
  4. konsultować się z komisją sędziowską i składać protest w ustalonym trybie;
  5. decydować o rozmieszczeniu zawodników w kategoriach, składzie drużyny i rezerwach.

(3) Trener jest obowiązany:

  1. utrzymywać wśród swoich zawodników porządek, dyscyplinę i postawę sportową;
  2. przedstawić komisji sędziowskiej oficjalny skład drużyny.

(4) Obraźliwe słowa, gesty lub brak szacunku ze strony trenera mogą skutkować karą dla jego zawodnika w trybie odpowiednich przepisów sportowo-technicznych.

(5) Osoba zajmująca miejsce trenera przy polu walki na oficjalnych zawodach posiada kwalifikacje trenerskie lub instruktorskie uznane przez GKB lub organizację krajową oraz kwalifikacje wymagane przez prawo państwa, w którym odbywają się zawody, i jest wskazana w zgłoszeniu klubu.

(6) Oprócz trenera przy polu walki może przebywać jeden sekundant, a w kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia – do dwóch sekundantów. Sekundanci nie wchodzą na pole walki w czasie walki. W przerwach między rundami, a odpowiednio przed dogrywką, czyszczą i poprawiają sprzęt, podają wodę i udzielają zawodnikowi wskazówek.

(7) Trener może zrezygnować z walki w imieniu zawodnika, rzucając ręcznik na pole walki lub dając wyraźny znak sędziemu centralnemu. Rezygnację uznaje się za poddanie się (MAITTA).

2.3. Komisja Sędziowska zawodów

2.3.1. Skład i zasady ogólne

Art. 15. (1) Do każdych oficjalnych zawodów powołuje się komisję sędziowską w składzie:

  1. przewodniczący komisji sędziowskiej;
  2. sędzia główny zawodów;
  3. superwizor dla każdego tatami;
  4. sekretarz zawodów;
  5. sędziowie centralni i sędziowie boczni;
  6. sędziowie-czasowi;
  7. sędziowie ds. informacji;
  8. sędziowie-rejestratorzy;
  9. sędziowie ds. ważenia.

(2) Sędzia może pełnić funkcje tylko wtedy, gdy posiada ważną kwalifikację sędziowską dla danego poziomu zawodów, przyznaną przez Kolegium Sędziów GKB, a w zawodach krajowych – także przez organizację krajową według zasad Kolegium Sędziów GKB.

(3) Wymagania dotyczące uzyskania kwalifikacji sędziowskiej dla każdego poziomu, w tym dla oceniania walki w parterze, dźwigni i duszeń w kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia, określa Kolegium Sędziów GKB.

Art. 16. (1) Komisja sędziowska zapewnia wszystkim uczestnikom równe, bezpieczne i sprawiedliwe warunki przez bezstronne, obiektywne i konsekwentne stosowanie przepisów.

(2) Sędzia centralny, którego uczeń walczy, przekazuje prowadzenie walki innemu należycie upoważnionemu sędziemu.

(3) W czasie zawodów sędziowie unikają zbędnych kontaktów z zawodnikami, trenerami i widzami, pozostają w wyznaczonej strefie sędziowskiej i przed opuszczeniem swojego miejsca informują sędziego głównego lub superwizora.

(4) Sędzia, który okaże stronniczość, niedbalstwo, umyślnie naruszy przepisy, wielokrotnie niewłaściwie wykonuje swoje obowiązki lub w inny sposób narusza uczciwość zawodów, może zostać niezwłocznie odsunięty przez sędziego głównego. W ciężkich przypadkach może zostać wszczęte postępowanie dyscyplinarne, a wynagrodzenie sędziego może zostać zatrzymane w całości lub w części na warunkach umowy z sędzią.

(5) Sędzia główny rozstrzyga sprawy niewłaściwego zachowania w ramach struktury sędziowskiej, a przewodniczący komisji sędziowskiej – sprawy poważnych naruszeń poza polem walki.

Art. 17. (1) Oficjalny strój sędziowski składa się z czarnych spodni, granatowej koszuli i białej muszki i jest jednakowy dla sędziów obu płci.

(2) Superwizor, sędzia centralny i sędziowie boczni wykonują swoje funkcje przy polu walki i na nim boso.

(3) Sędziowie-czasowi, sędziowie ds. informacji i sędziowie ds. ważenia mogą nosić obuwie w nienarzucającym się kolorze.

2.3.2. Funkcje członków komisji sędziowskiej

Art. 18. (1) Przewodniczący komisji sędziowskiej kieruje zawodami. Posiada najwyższą kwalifikację sędziowską określoną przez Kolegium Sędziów GKB dla danego rodzaju zawodów. Jego polecenia w granicach jego uprawnień są obowiązkowe dla wszystkich sędziów, klubów, zawodników, trenerów i kierowników drużyn.

(2) Przewodniczący komisji sędziowskiej ma prawo:

  1. zakazać, odłożyć lub zmienić rozpoczęcie zawodów, gdy miejsce, wyposażenie, urządzenia lub personel nie zapewniają odpowiednich warunków;
  2. nie zezwolić na rozpoczęcie zawodów w przypadku nieobecności lekarza zawodów;
  3. w porozumieniu z sędzią głównym zdecydować, czy rozegrać kategorię z jednym lub dwoma zarejestrowanymi zawodnikami;
  4. zmieniać program lub kolejność zawodów, gdy jest to konieczne, z wczesnym powiadomieniem uczestników;
  5. odmówić udziału zawodnikowi, którego wiek, kwalifikacje, sprzęt lub waga nie odpowiadają przepisom lub regulaminowi szczegółowemu;
  6. przerwać zawody w razie niewłaściwego zachowania widzów i zakończyć je, gdy nie można przywrócić porządku;
  7. zdyskwalifikować zawodnika i unieważnić wynik w razie poważnego naruszenia, ewidentnie niezdyscyplinowanego zachowania lub brutalności;
  8. zezwalać na obecność fotografów i ekip filmowych oraz określać ich liczbę i strefy poruszania się;
  9. podpisywać oficjalną listę akredytacyjną.

(3) Przewodniczący komisji sędziowskiej jest obowiązany:

  1. sprawdzić przygotowanie miejsca zawodów, pól walki, wyposażenia i organizację personelu;
  2. kontrolować prawidłowy przebieg zawodów i rozstrzygać sporne kwestie;
  3. rozpatrywać protesty w trybie art. 58;
  4. zapewnić przedstawienie oficjalnego protokołu z zawodów GKB w terminie do sześciu dni po zawodach.

Art. 19. (1) Sędzia główny kieruje sędziowaniem zawodów.

(2) Sędzia główny ma prawo:

  1. w porozumieniu z przewodniczącym komisji sędziowskiej wyznaczać superwizorów stosownie do liczby tatami;
  2. odsuwać i przesuwać sędziów w czasie zawodów;
  3. weryfikować decyzję w sprawie walki, gdy nie odpowiada ona przepisom, zwołując sędziów, którzy brali w niej udział, wyjaśniając przyczynę i żądając nowej decyzji, którą sędzia centralny ogłasza po powrocie sędziów na swoje miejsca.

(3) Sędzia główny jest obowiązany:

  1. instruować superwizorów i sędziów przed zawodami i oceniać ich pracę po zawodach;
  2. uzgadniać z organizatorem imiona i nazwiska oraz liczbę zaproszonych sędziów;
  3. sprawdzać ważność kwalifikacji sędziowskich na zawodach krajowych i międzynarodowych;
  4. stale śledzić przebieg walk i stan każdego tatami;
  5. wspólnie z lekarzem zawodów wpisywać do książeczki zawodnika każdy nokaut i każde medyczne przerwanie walki w następstwie uderzenia w głowę;
  6. poświadczać oficjalną listę wyników; pod jego nieobecność listę poświadcza przewodniczący komisji sędziowskiej.

Art. 20. (1) Na każde tatami wyznacza się superwizora, który kieruje sędziowaniem na tym tatami i je kontroluje.

(2) Superwizor instruuje sędziów na tatami przed zawodami i ocenia ich pracę po zawodach, śledzi przebieg walk i stan tatami oraz może zweryfikować decyzję w trybie art. 19 ust. 2 pkt 3.

(3) Superwizor niezwłocznie rozpatruje każdy protest dotyczący powierzonego mu tatami i rozstrzyga w porozumieniu z przewodniczącym komisji sędziowskiej i sędzią głównym.

Art. 21. (1) Sekretarz zawodów odpowiada za administracyjny przebieg zawodów. Sekretarz:

  1. sprawdza obecność i tożsamość zawodników oraz posiadanie dokumentów medycznych na podstawie zgłoszeń;
  2. sporządza listy, drabinki i formularze walk;
  3. wpisuje wyniki i klasyfikacje, przyjmuje protesty i przekazuje je przewodniczącemu komisji sędziowskiej;
  4. uczestniczy w ustalaniu końcowej klasyfikacji;
  5. sporządza oficjalny protokół z zawodów i zapewnia jego przekazanie GKB i organizatorowi;
  6. odpowiada za dokładność i przechowywanie dokumentacji zawodów, w tym za wpisy do książeczek zawodnika;
  7. wykonuje także inne zadania powierzone przez przewodniczącego komisji sędziowskiej.

(2) Sędzia-rejestrator pomaga sekretarzowi, prowadzi oficjalne zestawienie wyników na powierzonym mu tatami, przekazuje listę wyników sędziemu głównemu do poświadczenia i przygotowuje wpisy do książeczek zawodnika w razie nokautu.

Art. 22. (1) Sędzia centralny prowadzi walkę i ponosi pełną odpowiedzialność za jej przebieg.

(2) Sędzia centralny:

  1. przed zawodami sprawdza pole walki i zarządza usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości; gdy nie zostanie to wykonane, informuje przewodniczącego komisji sędziowskiej;
  2. przed walką sprawdza strój, sprzęt i oznaczenia identyfikacyjne zawodników;
  3. rozpoczyna, przerywa i kończy walkę oraz ogłasza oceny, ostrzeżenia i kary po decyzji większością głosów zgodnie z odpowiednimi przepisami sportowo-technicznymi;
  4. zarządza zatrzymanie czasu (JIKAN), gdy jest to konieczne;
  5. w razie urazu wzywa lekarza zawodów;
  6. czuwa, aby widzowie, kibice i fotografowie nie przeszkadzali w walce i nie stwarzali ryzyka urazu;
  7. po zakończeniu walki powtarza oficjalne pozdrowienia i kieruje zawodników do opuszczenia pola walki;
  8. proponuje przewodniczącemu komisji sędziowskiej lub sędziemu głównemu ostateczną dyskwalifikację zawodnika, który umyślnie dopuścił się poważnego naruszenia.

Art. 23. (1) Sędziowie boczni oceniają walkę i wspomagają sędziego centralnego flagami i gwizdkiem w trybie odpowiednich przepisów sportowo-technicznych.

(2) Na żądanie sędziego centralnego sędzia boczny wyraża krótką i jasną opinię.

(3) Liczbę i rozmieszczenie sędziów bocznych określają przepisy sportowo-techniczne odpowiedniego poziomu.

Art. 24. (1) Sędzia-czasowy mierzy czas walki według komend sędziego centralnego i sygnalizuje jej koniec gongiem lub innym wyraźnym sygnałem dźwiękowym.

(2) Jako dodatkowy sygnał końca walki sędzia-czasowy może rzucić miękki przedmiot pod nogi sędziego centralnego jednocześnie z gongiem.

(3) Gdy to możliwe, funkcję tę pełni sędzia posiadający certyfikat.

Art. 25. Sędzia ds. informacji:

  1. zna oprogramowanie do zarządzania zawodami, sprawdza sprzęt do komunikatów i ekrany informacyjne oraz organizuje usunięcie nieprawidłowości;
  2. przedstawia sędziów i zawodników, ogłaszając imię i nazwisko oraz klub każdego zawodnika;
  3. wywołuje kolejnych zawodników dostatecznie wcześnie i ogłasza wyniki;
  4. w razie potrzeby udziela krótkich wyjaśnień przepisów i motywów decyzji;
  5. ogłasza sponsorów w czasie przerw;
  6. kontroluje korzystanie z mikrofonu – żadna inna osoba nie może robić ogłoszeń bez zezwolenia;
  7. ogłasza sklasyfikowanych zawodników podczas ceremonii wręczenia nagród.

Art. 26. (1) Sędzia ds. ważenia:

  1. stawia się w miejscu ważenia co najmniej piętnaście minut przed rozpoczęciem ważenia i sprawdza sprawność wagi, formularze i obecność pomocników;
  2. sprawdza tożsamość zawodników i posiadanie dokumentów, o których mowa w art. 9;
  3. wpisuje zmierzoną wagę do protokołu ważenia i przenosi zawodnika do odpowiedniej kategorii, gdy jest to dopuszczalne;
  4. sprawdza zgodność sprzętu ochronnego i oznacza go pieczęcią lub podpisem;
  5. odsuwa od zawodów zawodnika, który nie spełnia warunków;
  6. podpisuje protokół ważenia i informuje sędziego głównego o każdej nieprawidłowości.

(2) Ważenie zawodniczek przeprowadza kobieta – sędzia ds. ważenia.

Art. 27. Sędzia-stażysta może uczestniczyć w zawodach w ramach praktycznego szkolenia zorganizowanego przez sędziego głównego lub superwizora, pod bezpośrednim nadzorem wykwalifikowanego sędziego.

Art. 28. Przewodniczący zawodów jest oficjalnym przedstawicielem organizatora, zaproszonym lub wyznaczonym przez niego.

2.4. Zabezpieczenie medyczne i bezpieczeństwo

Art. 29. (1) Zawody mogą się odbywać wyłącznie w obecności lekarza zawodów. Gdy to możliwe, lekarz jest specjalistą medycyny ratunkowej, chirurgii albo ortopedii i traumatologii.

(2) Organizator zapewnia lekarza zawodów, niezbędny personel medyczny i wyposażenie oraz szybki i odpowiedni transport do placówki leczniczej w razie potrzeby leczenia szpitalnego.

(3) Jeżeli lekarz zawodów opuści miejsce zawodów, zawody zostają wstrzymane do czasu przywrócenia opieki medycznej.

(4) Lekarz zawodów sprawdza, czy miejsce zawodów spełnia wymagania zdrowotne, i informuje przewodniczącego komisji sędziowskiej o warunkach niezbędnych do bezpiecznego przeprowadzenia zawodów. Zawody rozpoczynają się po ich spełnieniu.

(5) Przepisy sportowo-techniczne dla kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia mogą określać dodatkowe wymagania dotyczące zabezpieczenia medycznego.

(6) Na miejscu każdych oficjalnych zawodów zapewnia się automatyczny defibrylator zewnętrzny, środki do unieruchamiania kręgosłupa oraz uprzednio opracowany plan działania w nagłych wypadkach, w którym określono placówkę leczniczą, trasę i osobę do kontaktu z pogotowiem.

(7) W kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia na każdym tatami obecny jest lekarz.

(8) W zawodach z udziałem dzieci organizator wypełnia także obowiązki, o których mowa w art. 37 ust. 3.

Art. 30. (1) Zawodnik jest dopuszczany do zawodów wyłącznie z ważnym zaświadczeniem lekarskim o dopuszczeniu do działalności treningowej i zawodniczej, wydanym po badaniu lekarskim zgodnie z prawem państwa, w którym zawodnik jest ujęty w kartotece.

(2) Badanie lekarskie przeprowadza lekarz lub placówka lecznicza uprawnieni do przeprowadzania takich badań według prawa, o którym mowa w ust. 1. Gdy prawo to nie reguluje takiego badania, zaświadczenie wydaje lekarz uprawniony do wykonywania praktyki w danym państwie.

(3) Zaświadczenie lekarskie jest ważne przez okres określony przez prawo, o którym mowa w ust. 1, nie dłużej jednak niż 12 miesięcy od daty jego wydania.

(4) Datę badania, placówkę leczniczą, która je przeprowadziła, i termin ważności zaświadczenia wpisuje się do kartoteki GKB i do książeczki zawodnika (BUDO PASS). Klub odpowiada za terminowy wpis i przechowuje swój egzemplarz zaświadczenia.

(5) Podczas ważenia sędzia ds. ważenia sprawdza ważność zaświadczenia lekarskiego według wpisu w książeczce zawodnika lub przedstawionego dokumentu. Zawodnik bez ważnego zaświadczenia nie jest dopuszczany do zawodów.

(6) W kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia zaświadczenie lekarskie jest ważne sześć miesięcy od wydania, niezależnie od dłuższego terminu określonego w ust. 3.

(7) Zawodnik w wieku 40 lat i więcej jest dopuszczany do kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia tylko wtedy, gdy podczas badania, o którym mowa w ust. 1, przeprowadzono także ocenę kardiologiczną.

(8) Badania lekarskie przeprowadza się po uzyskaniu świadomej zgody zgodnie z prawem, o którym mowa w ust. 1. Osoby poniżej 14 lat są badane w obecności rodzica lub opiekuna.

Art. 31. (1) Regulamin szczegółowy konkretnych zawodów może przewidywać obowiązkowe przedzawodnicze badanie lekarskie.

(2) Przedzawodnicze badanie lekarskie przeprowadza lekarz lub placówka lecznicza, o których mowa w art. 30 ust. 2. Nie może go w dniu zawodów przeprowadzać osoby zapewniające opiekę medyczną w czasie zawodów.

Art. 32. (1) W dniu zawodów lekarz zawodów może nie dopuścić do walki lub odsunąć od zawodów zawodnika, u którego stwierdzi uraz, otwartą ranę, objawy choroby lub inny stan czyniący udział niebezpiecznym.

(2) Decyzję, o której mowa w ust. 1, wpisuje się do protokołu ważenia lub protokołu medycznego i potwierdza podpisem lekarza. Przewodniczący komisji sędziowskiej dołącza protokół do oficjalnego sprawozdania z zawodów.

(3) Podczas ważenia lekarz zawodów lub upoważniony pracownik medyczny przeprowadza oględziny skóry zawodników w kumite i kata-bunkai. Nie dopuszcza się zawodnika z zakaźną chorobą skóry, w tym z opryszczką, infekcją grzybiczą lub liszajcem zakaźnym, z infekcją pasożytniczą lub z niezabezpieczoną raną.

(4) Zawodnik ze zmianą skórną, co do której lekarz podejrzewa, że jest zakaźna, jest dopuszczany tylko wtedy, gdy przedstawi dokument medyczny, że choroba nie jest zakaźna, i gdy zmianę można niezawodnie zakryć.

Art. 33. (1) W czasie walki lekarz zawodów bada lub leczy zawodnika na żądanie sędziego centralnego.

(2) Decyzja medyczna o zdolności zawodnika do kontynuowania walki jest wiążąca dla sędziów. Sędziowie ustalają odpowiedzialność za uraz i odpowiedni wynik lub karę.

(3) Zawodnik uznany przez lekarza za niezdolnego nie może kontynuować walki ani uczestniczyć w kolejnej walce w tych samych zawodach, chyba że po ponownym badaniu lekarz wyraźnie uchyli swoją decyzję.

(4) Wszystkie urazy, które wystąpiły w czasie zawodów, wpisuje się do oficjalnego rejestru urazów.

Art. 33a. (1) W razie krwawienia sędzia centralny przerywa walkę i wzywa lekarza zawodów, który tamuje krwawienie i zabezpiecza ranę opatrunkiem.

(2) Zakrwawione kimono i sprzęt są czyszczone lub wymieniane, a tatami jest czyszczone i dezynfekowane, zanim walka będzie kontynuowana.

(3) Sędziowie i personel medyczny mający kontakt z krwią używają rękawiczek jednorazowych.

(4) Gdy krwawienia nie można zatamować w czasie przeznaczonym na pomoc medyczną zgodnie z art. 98 ust. 3, lekarz zawodów uznaje zawodnika za niezdolnego do kontynuowania walki.

Art. 34. (1) Gdy zawodnik dozna nokautu albo lekarz zawodów nie zezwoli na kontynuowanie walki po uderzeniu w głowę, zdarzenie wpisuje się do dokumentacji medycznej i zawodniczej oraz do książeczki zawodnika.

(2) Lekarz zawodów określa okres odsunięcia medycznego, który nie może być krótszy niż:

  1. 30 dni – w razie nokautu lub technicznego przerwania walki z powodu uderzeń w głowę bez utraty przytomności lub z utratą przytomności do jednej minuty;
  2. 45 dni – w razie utraty przytomności powyżej jednej minuty;
  3. 90 dni – w razie drugiego przypadku, o którym mowa w pkt 1 lub 2, w ciągu 90 dni;
  4. 365 dni – w razie trzeciego przypadku, o którym mowa w pkt 1 lub 2, w ciągu 12 miesięcy.

(3) Okres wpisuje się do kartoteki GKB, do rejestru odsunięć medycznych i do książeczki zawodnika. Okresy, o których mowa w ust. 2, stosuje się także w razie nokautu lub utraty przytomności wskutek uderzenia w głowę na treningu lub sparingu; klub informuje GKB o takim przypadku.

(4) Dla zawodników poniżej 18 lat minimalne okresy, o których mowa w ust. 2, zwiększa się o 50 procent.

(5) W razie każdego podejrzenia wstrząśnienia mózgu zawodnik zostaje natychmiast i ostatecznie odsunięty od zawodów („w razie podejrzenia – poza zawodami”). Ocenę na miejscu przeprowadza się i dokumentuje standaryzowanym narzędziem SCAT6, a u dzieci w wieku od 8 do 12 lat – Child SCAT6. Dzieci i młodzież z takim podejrzeniem nie wracają do działalności treningowej ani zawodniczej tego samego dnia. Przypadek dokumentuje się w protokole według załącznika nr 5.

(6) Zawodnik nie może uczestniczyć w zawodach przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 2, ani bez pisemnego zezwolenia medycznego lekarza o odpowiednich kwalifikacjach, wydanego po przejściu etapów stopniowego powrotu do sportu zalecanych w Międzynarodowym oświadczeniu konsensusowym w sprawie wstrząśnienia mózgu w sporcie (Amsterdam, 2022). Zezwolenie wydaje się według wzoru z załącznika nr 4.

(7) Sędzia główny i lekarz zawodów powiadamiają klub zawodnika o ograniczeniu medycznym. Organizator kolejnych zawodów żąda pisemnego zezwolenia medycznego przed przyjęciem zgłoszenia. Okresy odsunięcia medycznego są wiążące dla wszystkich organizatorów zawodów GKB. Okresy nałożone przez organizację krajową GKB lub inną organizację sportową, w tym przy udziale w zawodach zorganizowanych przez osobę trzecią, są uznawane.

Art. 35. (1) Stosowanie substancji zabronionych i metod zabronionych jest niedopuszczalne na wszystkich poziomach zawodów.

(2) Zawodnicy, trenerzy i personel towarzyszący są obowiązani przestrzegać przepisów antydopingowych obowiązujących w państwie, w którym odbywają się zawody, i w państwie, w którym są ujęci w kartotece, oraz współdziałać przy kontroli antydopingowej zarządzonej przez właściwe organy.

(3) W kumite Trzeciego Stopnia przeprowadza się kontrolę antydopingową zgodnie z art. 164. Nie ogranicza to uprawnień właściwych organów do przeprowadzania kontroli antydopingowej na wszystkich poziomach zawodów.

(4) GKB stosuje Światowy Kodeks Antydopingowy w jego obowiązującym brzmieniu oraz Listę Substancji i Metod Zabronionych Światowej Agencji Antydopingowej (WADA). Organizacje krajowe stosują także przepisy antydopingowe swojego państwa.

Art. 36. Zawodnik musi posiadać ubezpieczenie wymagane przez prawo państwa, w którym jest ujęty w kartotece, przez prawo państwa, w którym odbywają się zawody, oraz przez regulamin szczegółowy zawodów.

2.5. Organizator i widzowie

Art. 37. (1) Organizator jest obowiązany:

  1. uzyskać zezwolenie GKB na zawody ujęte w międzynarodowym kalendarzu sportowym GKB, a na zawody krajowe – zezwolenie organizacji krajowej;
  2. przygotować miejsce zawodów z zachowaniem wymagań bezpieczeństwa przeciwpożarowego, zapobiegania incydentom i bezpieczeństwa;
  3. zapewnić niezbędny sprzęt ochronny, jeżeli przewiduje to regulamin szczegółowy, oraz wyposażenie, o którym mowa w art. 50;
  4. zapewnić odpowiednie szatnie i prysznice dla zawodników oraz odrębną, wyraźnie oznaczoną szatnię dla sędziów z ograniczonym dostępem;
  5. przyjmować widzów, kierować ich do wyznaczonych stref i utrzymywać porządek przez cały czas zawodów;
  6. zapewnić, aby w bezpośredniej strefie wokół pola walki przebywali tylko zawodnik, który wchodzi lub przygotowuje się do walki, jego trener lub kierownik drużyny oraz nie więcej niż jeden upoważniony fotograf lub przedstawiciel mediów z klubu;
  7. zapewnić niezbędny personel pomocniczy i zagwarantować, że personel stołów zawodów zna odpowiednie przepisy;
  8. wykonywać polecenia przewodniczącego zawodów, przewodniczącego komisji sędziowskiej i sędziego głównego;
  9. wypłacić wynagrodzenia sędziów po zakończeniu zawodów i po ocenie sędziego głównego;
  10. przestrzegać prawa państwa, w którym odbywają się zawody, dotyczącego porządku publicznego podczas imprez sportowych, w tym zapewnić ochronę dostosowaną do rodzaju zawodów i liczby widzów.

(2) Sędzia, który bez zezwolenia sędziego głównego nie uczestniczy w ocenie po zawodach, nie ma prawa do wynagrodzenia sędziowskiego na warunkach umowy z sędzią, odpowiednio zezwolenia na przeprowadzenie zawodów.

(3) W zawodach z udziałem dzieci organizator:

  1. powiadamia policję lub inny właściwy organ w terminie przewidzianym prawem państwa, w którym odbywają się zawody, gdy prawo to wymaga takiego powiadomienia;
  2. zapewnia ochronę i opiekę medyczną;
  3. niezwłocznie przerywa imprezę w razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dzieci;
  4. w razie zorganizowanego przemieszczania grupy dzieci wyznacza kierownika i opiekunów.

(4) Organizator informuje uczestników i widzów o nagrywaniu wideo i fotografowaniu zawodów oraz o ich celach, z zachowaniem rozporządzenia (UE) 2016/679 (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych), a poza Unią Europejską – właściwego prawa o ochronie danych osobowych. Publikowanie zdjęć i nagrań wideo dzieci poza relacją z zawodów wymaga zgody rodzica.

(5) Organizator wypełnia listę kontrolną według załącznika nr 3 i przedstawia ją przewodniczącemu komisji sędziowskiej przed rozpoczęciem zawodów.

Art. 38. (1) Widzowie przebywają wyłącznie w wyznaczonych dla nich strefach, przy czym pierwszy rząd znajduje się w odległości co najmniej trzech metrów od pola walki.

(2) Widzowie zachowują się w sposób zdyscyplinowany i sportowy. Okazywanie wsparcia nie może powodować zakłóceń porządku, przeszkadzać zawodnikom ani wpływać na komisję sędziowską.

(3) Widz, który narusza porządek niesportowym zachowaniem, obraźliwymi wypowiedziami lub innym niestosownym działaniem, może zostać usunięty z miejsca zawodów na polecenie przewodniczącego komisji sędziowskiej lub sędziego głównego.

(4) Palenie i spożywanie alkoholu na miejscu zawodów są zabronione.

Część III. Organizacja zawodów

3.1. Rodzaje zawodów i ich dopuszczanie

Art. 39. Oficjalne zawody GKB to:

  1. wewnątrzklubowe – z udziałem wyłącznie członków jednego klubu; włącza się je do kalendarza wewnętrznego klubu;
  2. regionalne – organizowane przez kluby za wzajemną zgodą; nie są włączane do międzynarodowego kalendarza sportowego;
  3. mistrzostwa krajowe – zawody z krajowego kalendarza sportowego, organizowane lub dopuszczone przez organizację krajową GKB w danym państwie, w których przyznaje się tytuły „mistrza kraju” według poziomów zawodów, dywizji i kategorii;
  4. międzynarodowe – z udziałem zawodników z dwóch lub więcej państw;
  5. międzypaństwowe – z udziałem reprezentacji narodowych lub oficjalnych selekcji dwóch lub więcej państw;
  6. mistrzostwa kontynentalne i mistrzostwa świata – zawody z międzynarodowego kalendarza sportowego GKB, w których przyznaje się tytuły „mistrza Europy” (odpowiednio mistrza innego kontynentu) i „mistrza świata” GKB według poziomów zawodów, dywizji i kategorii.

Art. 40. (1) GKB co roku przyjmuje międzynarodowy kalendarz sportowy, który obejmuje mistrzostwa kontynentalne i mistrzostwa świata, o których mowa w art. 39 pkt 6, turnieje międzynarodowe GKB i zawody kwalifikacyjne do nich. Każda organizacja krajowa co roku przyjmuje krajowy kalendarz sportowy, który obejmuje mistrzostwa krajowe, o których mowa w art. 39 pkt 3, oraz pozostałe oficjalne zawody w państwie, uwzględniając terminy z międzynarodowego kalendarza sportowego.

(2) Organizacje krajowe i kluby, które chcą być gospodarzami zawodów, przedstawiają w terminie określonym przez GKB, odpowiednio przez organizację krajową, propozycję z datą, rodzajem zawodów i informacjami organizacyjnymi. Kalendarz jest ostatecznie ustalany na podstawie otrzymanych propozycji i ogłaszany oficjalnie.

(3) Krajowy kalendarz sportowy obejmuje z reguły mistrzostwa krajowe dla każdego z poziomów zawodów, o których mowa w art. 4, a także w kata i tameshiwari według przepisów art. 6.

(4) Międzynarodowy kalendarz sportowy jest ogłaszany na stronie internetowej GKB (globalkyokushin.com). Kalendarze krajowe ogłaszają organizacje krajowe i przekazują je GKB.

Art. 41. (1) Zawody ujęte w międzynarodowym kalendarzu sportowym GKB odbywają się po uzyskaniu zezwolenia GKB.

(2) Organizator przedstawia GKB pełny projekt regulaminu szczegółowego zawodów co najmniej siedem tygodni przed datą zawodów wyznaczonym kanałem oficjalnym.

(3) GKB zatwierdza regulamin szczegółowy, żąda zmian lub odmawia zatwierdzenia w terminie do piętnastu dni od otrzymania kompletu dokumentów.

(4) Jako oficjalny może zostać opublikowany wyłącznie zatwierdzony regulamin szczegółowy. Regulamin szczegółowy przedstawiony po terminie, o którym mowa w ust. 2, może zostać zatwierdzony tylko w wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach.

Art. 42. (1) Zatwierdzony regulamin szczegółowy zawodów jest rozpowszechniany wśród uczestników nie później niż na miesiąc przed datą zawodów.

(2) Regulamin szczegółowy zawodów zawiera obowiązkowo:

  1. oficjalną nazwę, cel i status zawodów;
  2. datę, miejsce i program, w tym godzinę ceremonii otwarcia;
  3. organizatora, osoby odpowiedzialne, przewodniczącego komisji sędziowskiej i sędziego głównego, gdy zostali wyznaczeni;
  4. poziomy zawodów, dywizje, kategorie, grupy wiekowe i stopnie uprawnione do udziału oraz zasady równoważności stopni i dopuszczalny strój dla uczestników, o których mowa w art. 10;
  5. system zawodów i kryteria rozstrzygania remisu, gdy przepisy sportowo-techniczne dopuszczają wybór;
  6. harmonogram ważenia oraz – gdy jest przewidziane – przedzawodniczego badania lekarskiego;
  7. termin i tryb rejestracji, dane kontaktowe oraz miejsce, datę i osoby odpowiedzialne za losowanie;
  8. opłatę rejestracyjną w euro;
  9. nagrody i tryb ich wręczania;
  10. podział kosztów organizacji, transportu i zakwaterowania;
  11. wymagania dotyczące ubezpieczenia i dokumentów medycznych;
  12. dodatkowe środki bezpieczeństwa, gdy zostają wprowadzone;
  13. inne informacje organizacyjne.

(3) O ile regulamin szczegółowy nie stanowi inaczej, dla rejestracji rozstrzygająca jest data i godzina otrzymania kompletnego zgłoszenia wyznaczonym kanałem.

(4) Regulamin szczegółowy sporządza się według wzoru z załącznika nr 2.

Art. 43. (1) Organizator w odpowiednim czasie zaprasza niezbędną liczbę wykwalifikowanych sędziów, z reguły jednocześnie z wydaniem regulaminu szczegółowego.

(2) Dzienne wynagrodzenia sędziów są ustalane z góry przez GKB lub w zatwierdzonym regulaminie szczegółowym i wyrażane w euro. Wynagrodzenia i koszty podróży wypłaca się na podstawie dokumentu przyjętego przez GKB i organizatora.

(3) Sędzia, który nie może wykonać przyjętego wyznaczenia, niezwłocznie powiadamia organizatora. Nieuzasadnione spóźnione powiadomienie może skutkować postępowaniem dyscyplinarnym.

(4) Sędziowie stawiają się na miejscu zawodów co najmniej godzinę przed ich rozpoczęciem, a sędziowie ds. ważenia – co najmniej piętnaście minut przed rozpoczęciem ważenia, chyba że regulamin szczegółowy przewiduje inaczej.

Art. 44. Organizator może promować zawody wszelkimi zgodnymi z prawem środkami. Informacje reklamowe muszą być rzetelne i odpowiadać zatwierdzonemu regulaminowi szczegółowemu.

3.2. Rejestracja, opłaty i okoliczności nadzwyczajne

Art. 45. (1) Kluby rejestrują swoje drużyny i zawodników na oficjalnym formularzu lub w elektronicznym systemie zatwierdzonym przez GKB.

(2) Zgłoszenie zawiera:

  1. pełną nazwę i adres klubu;
  2. imię (imiona) i nazwisko oraz datę urodzenia każdego zawodnika;
  3. stopień (kyu lub dan), gdy jest wymagany, oraz numer książeczki zawodnika lub innego przyjętego dokumentu identyfikacyjnego;
  4. poziom zawodów, dywizję, konkurencję i kategorię;
  5. w zawodach drużynowych – imiona i nazwiska członków drużyny i rezerw.

(3) Zgłoszenie opatruje się datą i poświadcza przez upoważnionego kierownika klubu. Zgłoszenie elektroniczne jest dopuszczalne, gdy odpowiada procedurze GKB.

(4) Spóźnione zgłoszenie może zostać przyjęte tylko wtedy, gdy klub udowodni, że pełne zgłoszenie złożono przed ostatecznym terminem, a opóźnienie wynika z przyczyn technicznych pozostających poza jego rozsądną kontrolą.

Art. 46. (1) Opłatę rejestracyjną wnosi się w euro za każdego zarejestrowanego zawodnika, z wyjątkiem zwolnienia z powodu terminowo przedstawionego zaświadczenia lekarskiego lub innej przyczyny zatwierdzonej przez organizatora i GKB.

(2) O ile zatwierdzony budżet nie przewiduje inaczej, wpływy z opłat rejestracyjnych stanowią część budżetu zawodów.

Art. 47. (1) W razie odwołania zawodów organizator oficjalnie powiadamia GKB, zarejestrowane kluby i wyznaczonych sędziów co najmniej na tydzień przed ich rozpoczęciem, gdy jest to rozsądnie możliwe.

(2) Organizator, który bez uzasadnionej przyczyny nie powiadomi w odpowiednim czasie, może zostać zobowiązany na warunkach zezwolenia na przeprowadzenie zawodów do zwrotu udokumentowanych, rozsądnych kosztów zawodników, funkcjonariuszy i sędziów. Obowiązek nie powstaje w razie siły wyższej.

(3) Gdy w kategorii przez ważenie przejdzie tylko dwóch zawodników, może ona zostać rozegrana jako walka pokazowa lub – za zgodą komisji sędziowskiej – jako kategoria oficjalna z przyznaniem nagród według regulaminu szczegółowego.

3.3. Miejsce zawodów i wyposażenie

Art. 48. (1) Miejsce zawodów musi zapewniać bezpieczne, zdrowe i odpowiednie warunki dla zawodników, sędziów, funkcjonariuszy, personelu medycznego i widzów.

(2) Wymagane są:

  1. wystarczające ogrzewanie w czasie chłodów;
  2. równomierne oświetlenie, które nie oślepia i nie rozprasza zawodników;
  3. bezpieczne zaopatrzenie w wodę pitną, dostateczna liczba toalet i bieżąca woda;
  4. wystarczająca liczba pojemników na odpady oraz ich opróżnianie i wywóz;
  5. odpowiednia wentylacja;
  6. przestrzeganie wymagań bezpieczeństwa przeciwpożarowego, postępowania w sytuacjach nadzwyczajnych i porządku publicznego, w tym według prawa państwa, w którym odbywają się zawody;
  7. odrębna strefa odpoczynku i rozgrzewki zawodników.

(3) W pobliżu pola walki nie umieszcza się przedmiotów, które mogą zagrozić zawodnikowi, który wyszedł lub upadł poza nie.

(4) Strefę zawodników i strefę widzów wyraźnie oddziela się ogrodzeniem linowym, parawanem lub innym systemem, który oddziela pole walki także od publicznych ciągów komunikacyjnych, stref przygotowania i stref o ograniczonym dostępie.

(5) Pole walki rozmieszcza się tak, aby widzowie mieli wyraźną widoczność ze wszystkich sektorów widowni. Spóźnionych widzów sadza się w sposób niezakłócający pracy zawodników, sędziów, funkcjonariuszy i pozostałych widzów.

Art. 49. (1) Walki odbywają się na tatami o grubości co najmniej 3 cm lub innej równej i bezpiecznej nawierzchni sportowej zatwierdzonej przez sędziego głównego.

(2) Zawodów nie można przeprowadzać na kamieniu, betonie ani innej twardej lub niebezpiecznej nawierzchni.

(3) Wymiary i oznaczenie pola walki i strefy bezpieczeństwa określają przepisy sportowo-techniczne odpowiedniego poziomu.

(4) Gdy używa się dwóch lub więcej pól walki, między nimi zapewnia się wolną przestrzeń co najmniej 2 m, chyba że nieruchoma bariera ochronna zapewnia równorzędną ochronę.

(5) Gdy pole walki znajduje się na podwyższonej platformie, wokół niego zapewnia się strefę bezpieczeństwa co najmniej 2 m. Zalecana wysokość platformy to około 60 cm, z bezpiecznymi schodami dojściowymi.

(6) Dla kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia oraz dla kata-bunkai używa się tatami o grubości nie mniejszej niż 4 cm, spełniającego wymagania bezpieczeństwa normy EN 12503-3 (maty sportowe do judo) lub normy równoważnej.

(7) Tatami czyści się i dezynfekuje przed rozpoczęciem każdego dnia zawodów i w razie potrzeby między walkami.

Art. 50. Dla każdego pola walki organizator zapewnia:

  1. system nagłośnienia;
  2. niezawodny stoper lub elektroniczny system pomiaru czasu, który umożliwia uruchamianie, zatrzymywanie, wznawianie i zerowanie oraz wyraźnie pokazuje sekundy;
  3. gong lub inne wyraźnie słyszalne urządzenie dźwiękowe;
  4. czerwone i białe flagi oraz gwizdki dla sędziów bocznych;
  5. miękki przedmiot sygnałowy dla sędziego-czasowego;
  6. co najmniej dwie czerwone opaski identyfikacyjne;
  7. tablicę lub ekran informacyjny wyników, a w kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia – także punktów karnych, odpowiednio punktów kontroli na polu walki;
  8. stoły dla komisji sędziowskiej, administracji, służby medycznej i nagród;
  9. strefę przygotowawczą dla oczekujących zawodników w zawodach drużynowych;
  10. podium lub odpowiednią strefę wręczania nagród.

Art. 51. (1) Zawodnicy noszą kimono zawodnicze spełniające następujące wymagania:

  1. z reguły wykonane z białej, gęstej tkaniny; kimono w innym kolorze lub fasonie może zostać dopuszczone dla uczestnika z innego stylu, gdy zostało to uprzednio zgłoszone i zatwierdzone przez organizatora i nie utrudnia ruchu, chwytania ani identyfikacji zawodników;
  2. górna część jest przewiązana pasem, ma kołnierz o szerokości około 4 cm, wzmocniony kilkoma rzędami szwów;
  3. rękawy pozostawiają około 3–5 cm wolnej przestrzeni wokół przedramienia i sięgają co najmniej 4 cm poniżej łokcia;
  4. brak kieszeni, guzików, zapięć, części metalowych lub innych obcych przedmiotów;
  5. spodnie są niezawodnie zawiązane w pasie;
  6. pas ma szerokość około 4 cm, okrąża ciało dwukrotnie, a jego końce po węźle zwisają co najmniej 15 cm; nie dopuszcza się pasów z jedwabnym lub innym śliskim wykończeniem;
  7. kimono jest przewiązane na tyle mocno, aby nie rozchylało się nadmiernie w czasie walki.

(2) Zawodnik nosi pas uznany przez jego klub lub styl. Sam kolor pasa nie określa prawa udziału, minimalnego stopnia ani dywizji, gdy uczestniczą zawodnicy z różnych systemów.

(3) Zawodniczki noszą pod górną częścią kimono jednokolorową białą koszulkę.

(4) Dopuszcza się następujące emblematy i oznaczenia:

  1. emblemat stylu po lewej stronie piersi;
  2. emblemat klubu o średnicy do 10 cm na górnej części lewego rękawa;
  3. emblemat narodowy na górnej części lewego rękawa – tylko dla oficjalnie wybranych zawodników reprezentacji narodowej; w zawodach międzynarodowych pozostali zawodnicy mogą nosić opaskę w barwach narodowych;
  4. reklama na plecach kimono, chyba że organizator zezwoli inaczej; gdy zapewniono numery startowe, organizator ma pierwszeństwo w określaniu reklamy na nich.

(5) Gdy kimono nie spełnia wymagań, sędzia centralny zarządza jego wymianę lub poprawienie w możliwie najkrótszym rozsądnym terminie.

(6) Obowiązkowy i dozwolony sprzęt ochronny określają przepisy sportowo-techniczne odpowiedniego poziomu.

Art. 52. Zawodnik wyznaczony jako AKA nosi czerwoną opaskę identyfikacyjną o długości około 70 cm i szerokości około 4 cm, przymocowaną z tyłu do pasa tak, aby nie przeszkadzała w ruchach. Zawodnik SHIRO walczy bez czerwonej opaski lub z białym oznaczeniem, gdy wymaga tego system zawodów.

3.4. Ważenie, losowanie i systemy zawodów

Art. 53. (1) Oficjalne ważenie rozpoczyna się punktualnie o godzinie określonej w regulaminie szczegółowym i kończy się co najmniej godzinę przed rozpoczęciem zawodów.

(2) Organizator zapewnia niezawodną, skalibrowaną wagę cyfrową lub certyfikowaną wagę mechaniczną, którą sprawdza się przed użyciem i która jest używana wyłącznie przez sędziego ds. ważenia lub upoważnionego pomocnika pod jego bezpośrednim nadzorem.

(3) W okresie ważenia zawodnik może wejść na oficjalną wagę więcej niż raz, zanim zostanie zapisana jego ostateczna waga. Wagę zapisuje się w kilogramach z dokładnością do 0,1 kg.

(4) Przy wystarczającej przestrzeni można dopuścić po jednym upoważnionym obserwatorze z uczestniczącego klubu. Obserwatorzy nie mają prawa ingerować w procedurę ani przeglądać dokumentów medycznych.

(5) Zawodnik, który przybył po zakończeniu okresu ważenia, może utracić prawo udziału.

(6) W zawodach wielodniowych waga z pierwszego dnia pozostaje ważna, chyba że regulamin szczegółowy wymaga dodatkowego lub kontrolnego ważenia.

(7) Dostęp do strefy rozgrzewki zawodników, którzy przeszli ważenie, jest ograniczony do zawodników, ich trenerów i upoważnionych funkcjonariuszy.

(8) W kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia oficjalne ważenie przeprowadza się nie wcześniej niż 24 godziny przed pierwszą walką zawodnika. W dniu zawodów przeprowadza się ważenie kontrolne; dopuszczalne przekroczenie górnej granicy kategorii określa regulamin szczegółowy.

(9) W dywizjach do U14 włącznie ważenie przeprowadza się w dniu zawodów.

(10) Zabronione są metody szybkiej redukcji wagi przez odwodnienie, w tym używanie kombinezonów sauna i odzieży nieprzepuszczalnej, ograniczanie płynów, prowokowanie wymiotów oraz stosowanie diuretyków i środków przeczyszczających. Diuretyki są zabronione także według Listy Substancji i Metod Zabronionych. Zawodnik, u którego lekarz zawodów stwierdzi objawy odwodnienia, nie jest dopuszczany do walki.

Art. 54. (1) Zawodnik, którego waga mieści się poza zarejestrowaną kategorią, jest przenoszony do odpowiedniej kategorii, gdy formuła zawodów i regulamin szczegółowy na to pozwalają. W przeciwnym razie zawodnik zostaje odsunięty od danej konkurencji.

(2) W zawodach z etapem kwalifikacyjnym i finałowym zawodnik pozostaje w kategorii, w której się zakwalifikował. Sędzia główny może zarządzić ważenie kontrolne. O ile regulamin szczegółowy nie przewiduje inaczej, zawodnik, który podczas ważenia kontrolnego przekroczy górną granicę kategorii o więcej niż 3 kg, zostaje odsunięty.

Art. 55. (1) W losowaniu uczestniczą wyłącznie zawodnicy z przyjętym zgłoszeniem, potwierdzonym prawem udziału i po ważeniu, a gdy jest przewidziane – także po przedzawodniczym badaniu lekarskim.

(2) Losowanie przeprowadza się odrębnie dla każdej kategorii po ważeniu lub o godzinie określonej w regulaminie szczegółowym, z reguły co najmniej godzinę przed rozpoczęciem zawodów, ręcznie lub za pomocą zatwierdzonego systemu komputerowego, pod kierownictwem sędziego głównego.

(3) Upoważnieni przedstawiciele klubów mogą być obecni przy losowaniu. Klub, który nie wysłał przedstawiciela, nie może zgłaszać zastrzeżeń do losowania, chyba że chodzi o dającą się udowodnić pomyłkę techniczną – nieprawidłowo określoną grupę wiekową lub kategorię albo pominięcie zawodnika uprawnionego do udziału. Jedna osoba może reprezentować więcej niż jeden klub tylko na podstawie pisemnego pełnomocnictwa od każdego z nich.

(4) Zawodnicy z jednego klubu nie spotykają się w pierwszej rundzie, gdy liczba uczestników i system losowania na to pozwalają.

(5) Zawodnik bez przeciwnika w danej rundzie przechodzi z urzędu do następnej rundy.

(6) Przewodniczący komisji sędziowskiej lub sędzia główny może zezwolić na wcześniejsze losowanie z przyczyn organizacyjnych, jeżeli dane o prawie udziału można zweryfikować przed zawodami. W razie istotnego błędu technicznego mogą zarządzić ponowne losowanie dla dotkniętej kategorii.

(7) Liczbę zawodników w kategoriach ogłasza się po zakończeniu losowania.

Art. 56. (1) Kategorię rozgrywa się według jednego z następujących systemów:

  1. eliminacja bezpośrednia – z reguły przy siedmiu lub więcej zawodnikach;
  2. „każdy z każdym” – z reguły przy trzech do pięciu zawodnikach;
  3. system mieszany (faza grupowa, po której następuje eliminacja bezpośrednia) – z reguły przy sześciu zawodnikach.

(2) Przewodniczący komisji sędziowskiej i sędzia główny, po omówieniu na konferencji technicznej, mogą wybrać lub zmienić system po ważeniu stosownie do liczby dopuszczonych zawodników. Zmianę ogłasza się przed losowaniem lub przed rozpoczęciem dotkniętej kategorii.

(3) W wieloetapowych mistrzostwach nieobecny finalista może pozostać w drabince, a jego przeciwnik przechodzi dalej walkowerem.

Art. 57. (1) Każde oficjalne zawody otwiera się uroczyście. Miejsce przygotowuje się stosownie do statusu zawodów, a w zawodach międzynarodowych, gdy jest to możliwe, wywiesza się flagi uczestniczących państw.

(2) Zawodnicy, funkcjonariusze drużyn i komisja sędziowska ustawiają się w sposób określony przez organizatora, przy czym zawodnicy noszą strój przewidziany przepisami.

(3) Zawody otwiera przewodniczący zawodów, przewodniczący komisji sędziowskiej, sędzia główny lub inna oficjalnie zaproszona osoba.

(4) Przebieg, czas trwania, ocenianie i sędziowanie walk reguluje przepisy sportowo-techniczne odpowiedniego poziomu.

3.5. Protesty

Art. 58. (1) Protest może złożyć wyłącznie zarejestrowany kierownik drużyny lub trener uczestniczącego klubu do przewodniczącego komisji sędziowskiej.

(2) Protest dotyczący konkretnej walki składa się pisemnie w imieniu klubu w terminie do dziesięciu minut po zakończeniu walki.

(3) Protest dotyczący organizacji lub prawa udziału można złożyć od etapu rejestracji do oficjalnego ogłoszenia odpowiednich wyników.

(4) Protest może dotyczyć organizacji zawodów, prawa udziału, przebiegu drabinki, nieprawidłowości proceduralnej lub błędnego zastosowania przepisu pisemnego.

(5) Ocena faktyczna i uznaniowa sędziego w czasie walki nie podlega protestowi. Dająca się udowodnić pomyłka proceduralna lub błędne zastosowanie przepisów podlega weryfikacji.

(6) Opłata za protest wynosi 30 euro i jest wnoszona przy jego składaniu. W razie uwzględnienia protestu opłata jest zwracana, a w razie jego oddalenia – wpływa do przychodów organizatora.

(7) Do czasu rozstrzygnięcia protestu dotknięta część drabinki nie jest kontynuowana, gdy kontynuowanie uniemożliwiłoby usunięcie naruszenia.

(8) Przewodniczący komisji sędziowskiej i sędzia główny rozstrzygają protest wspólnie, po konsultacji z właściwym superwizorem i funkcjonariuszami. Nagranie wideo może zostać przyjęte jako dowód według uznania przewodniczącego komisji sędziowskiej po konsultacji z sędzią głównym i superwizorem.

(9) Decyzję niezwłocznie przekazuje się zainteresowanym stronom i jest ona ostateczna w ramach zawodów. Nie narusza to prawa do obrony przed organami GKB zgodnie ze statutem GKB, a w zawodach krajowych – także przed organami organizacji krajowej.

3.6. Klasyfikacja i nagradzanie

Art. 59. (1) Klasyfikację ustala się według systemu zawodów wskazanego w regulaminie szczegółowym lub w dokumentacji losowania.

(2) W eliminacji bezpośredniej zwycięzca finału zajmuje pierwsze miejsce, przegrany finalista – drugie, a przegrani półfinaliści – trzecie miejsce na warunkach art. 60.

(3) W systemie „każdy z każdym” zawodników szereguje się według liczby zwycięstw. Przy równej liczbie zwycięstw stosuje się kolejno:

  1. w przypadku dwóch zawodników – wynik bezpośredniej walki;
  2. w przypadku więcej niż dwóch – liczbę zwycięstw przez IPPON;
  3. liczbę ocen WAZA-ARI, bez tych, które zaliczono jako część IPPON, gdy ma to zastosowanie;
  4. mniejszą liczbę kar GENTEN, a przy równości – mniejszą liczbę CHUI;
  5. dodatkowe kryterium ogłoszone przed odpowiednią walką zgodnie z przepisami sportowo-technicznymi.

(4) Kryteria, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, stosuje się tylko w kumite Pierwszego Stopnia. W kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia stosuje się kryteria, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 4 i 5.

Art. 60. (1) Rodzaj i liczbę nagród, miejsce i godzinę wręczenia wskazuje regulamin szczegółowy.

(2) Nagrody mogą obejmować medale, puchary, odznaki, dyplomy, nagrody pamiątkowe i rzeczowe oraz nagrody pieniężne w euro.

(3) Nagradza się co najmniej pierwsze trzy miejsca. W kategoriach z ośmioma lub więcej zawodnikami można przyznać dwa trzecie miejsca, gdy przewiduje to system.

(4) Każdy członek sklasyfikowanej drużyny, w tym oficjalnie zarejestrowane rezerwy, otrzymuje nagrodę drużynową. Można także przyznawać nagrody specjalne.

(5) Zawodnik, który osiąga klasyfikację wyłącznie przez przejście z urzędu, bez wygrania walki, nie otrzymuje automatycznie trzeciego miejsca, chyba że system przewiduje inaczej.

(6) W zawodach memoriałowych wszyscy zawodnicy mogą otrzymać medal pamiątkowy lub dyplom.

Art. 61. (1) Zawody kończą się oficjalną ceremonią zamknięcia i wręczenia nagród, podczas której spiker ogłasza oficjalne wyniki, a wyznaczone osoby wręczają nagrody.

(2) Każdy sklasyfikowany zawodnik jest obowiązany być obecny na ceremonii, chyba że został z uzasadnionej przyczyny zwolniony przez lekarza zawodów lub przewodniczącego komisji sędziowskiej.

Część IV. GKB Kumite – Pierwszy Stopień

4.1. Postanowienia ogólne

Art. 62. Niniejsza część określa przepisy sportowo-techniczne przeprowadzania walk w kumite Pierwszego Stopnia – pierwszym (podstawowym) poziomie zawodów w systemie zawodów GKB.

Art. 63. (1) Kumite Pierwszy Stopień jest podstawą systemu poziomów zawodów, o którym mowa w art. 4. Na tym poziomie zawodnik buduje technikę uderzeń, kontrolę, dystans i dyscyplinę zawodniczą niezbędne do przejścia do kumite Drugiego Stopnia.

(2) Kumite Pierwszy Stopień rozgrywa się we wszystkich grupach wiekowych – od dzieci do weteranów – przy czym każdą dywizję wiekową można podzielić na Dywizję 1 (zawodnicy z doświadczeniem) i Dywizję 2 (zawodnicy bez doświadczenia).

Art. 64. (1) Organizację zawodów, prawo udziału, prawa i obowiązki uczestników, komisję sędziowską, zabezpieczenie medyczne, miejsce zawodów, ważenie, losowanie, protesty, klasyfikację i nagradzanie regulują postanowienia ogólne (części I–III).

(2) Zachowanie zawodników, trenerów i funkcjonariuszy regulują postanowienia ogólne (części I–III), a kary za naruszenia w czasie walki – art. 89 i następne.

4.2. Charakter konkurencji

Art. 65. (1) Kumite Pierwszy Stopień jest pełnokontaktową walką w pozycji stojącej, w której:

  1. uderzenia ręką są dozwolone wyłącznie w tułów (korpus);
  2. kopnięcia i uderzenia kolanem są dozwolone w tułów, nogi i głowę;
  3. uderzenia łokciem są dozwolone wyłącznie w tułów i nogi oraz ręce;
  4. dozwolone są kontrolowane rzuty i podcięcia, a także kontrolowany klincz, spychanie i przyciąganie, gdy są częścią bezpośredniego ataku;
  5. walka w parterze, dźwignie i duszenia nie są dopuszczalne.

(2) Zwycięstwo osiąga się przez nokdaun (IPPON lub WAZA-ARI), decyzją sędziów lub w inny sposób przewidziany w niniejszej części.

Art. 66. Walka powinna przebiegać w sposób ciągły, realistyczny i technicznie urozmaicony, z minimum zbędnych przerw. Dozwolony klincz, atakujące spychanie i przyciąganie, rzuty i kontrolowane działania następcze, także na ziemi, nie są przerywane tylko dlatego, że nie są charakterystyczne dla tradycyjnych formuł nokdaunowych. Sędzia centralny przerywa walkę tylko wtedy, gdy jest to konieczne do przyznania oceny, ze względów bezpieczeństwa, w razie naruszenia, w razie wyjścia poza pole walki, w razie braku perspektywy uzyskania oceny, dla pomocy medycznej lub z innej istotnej przyczyny.

4.3. Zawodnicy, grupy wiekowe i dywizje

Art. 67. (1) Grupy wiekowe są następujące:

DywizjaWiek
Chłopcy / Dziewczynki U86–7 lat
Chłopcy / Dziewczynki U108–9 lat
Chłopcy / Dziewczynki U1210–11 lat
Juniorzy / Juniorki U1412–13 lat
Juniorzy / Juniorki U1614–15 lat
Juniorzy / Juniorki U1816–17 lat
Mężczyźni / Kobiety18 lat i więcej
Weterani35 lat i więcej

(2) Wiek określa się na dzień wskazany w regulaminie szczegółowym zawodów. Jeżeli regulamin nie wskazuje takiej daty, zawodnika przydziela się według wieku, który kończy w roku kalendarzowym zawodów.

(3) Dywizje U8 i U10 rozgrywa się tylko wtedy, gdy zostały wyraźnie ujęte w regulaminie szczegółowym zawodów, który określa ich kategorie i dodatkowe środki bezpieczeństwa.

(4) GKB może tworzyć także inne dywizje rozwojowe lub zaproszeniowe dla początkujących lub mistrzów. Opisuje się je jasno w regulaminie szczegółowym i nie można ich łączyć ze standardowymi dywizjami bez zgody sędziego głównego i przedstawicieli dotkniętych klubów.

Art. 68. (1) Minimalny stopień techniczny jest wymagany tylko wtedy, gdy wyraźnie przewiduje to regulamin szczegółowy turnieju międzynarodowego, mistrzostw krajowych, kontynentalnych lub świata, dywizji elitarnej lub innych zawodów wyższej rangi. W tych przypadkach stosuje się następujące minimalne stopnie, chyba że regulamin szczegółowy określa surowszy standard:

DywizjaMinimalny stopień
U8, U10, U12 i U1410 kyu
U168 kyu
U187 kyu
Weterani4 kyu, chyba że regulamin szczegółowy określa inaczej

(2) Dla mężczyzn i kobiet minimalny stopień nie jest wymagany, chyba że regulamin szczegółowy przewiduje inaczej. Ich przydział następuje według doświadczenia zgodnie z art. 69.

(3) W zawodach otwartych, klubowych i rozwojowych minimalny stopień nie jest wymagany, chyba że regulamin szczegółowy przewiduje inaczej. Ograniczenia, o których mowa w art. 69, stosuje się niezależnie od tego.

(4) Komisja Techniczna GKB może zatwierdzić inne wymaganie dotyczące stopnia dla zawodów otwartych, zaproszeniowych lub międzynarodowych.

Art. 69. (1) Każdą dywizję wiekową można podzielić według doświadczenia zawodników, gdy przewiduje to regulamin szczegółowy:

Dywizja według doświadczeniaZawodnicyOgraniczenie
Dywizja 1Zawodnicy z doświadczeniem – uczestniczący w oficjalnych zawodach w kumiteOtwarta dla wszystkich zawodników z danej dywizji wiekowej
Dywizja 2Zawodnicy bez żadnego doświadczenia – nieuczestniczący w oficjalnych zawodach w kumiteNie może w niej uczestniczyć zawodnik, który już uczestniczył w oficjalnych zawodach w kumite

(2) Doświadczenie zawodnika określa się według wpisanych w kartotece GKB i w książeczce zawodnika udziałów. Kierownik klubu wskazuje w zgłoszeniu dywizję według doświadczenia i odpowiada za prawdziwość danych.

(3) Zawodnik nie może uczestniczyć w Dywizji 2, gdy zabrania tego ust. 1 lub regulamin szczegółowy.

(4) Z wyjątkiem czasu trwania i sprzętu w przypadku mężczyzn i kobiet, w Dywizji 1 i Dywizji 2 stosuje się jednakowe przepisy dotyczące technik, oceniania, kar i zwycięstwa.

(5) Gdy regulamin szczegółowy nie przewiduje podziału według doświadczenia, dywizję wiekową rozgrywa się według przepisów dla Dywizji 1.

4.4. Kategorie wagowe

Art. 70. (1) Standardowe kategorie wagowe są następujące:

Dywizja męskaWiekKategorie wagowe
Chłopcy U86–7określa je regulamin szczegółowy
Chłopcy U108–9określa je regulamin szczegółowy
Chłopcy U1210–11do 30, do 35, do 40, do 45 kg, powyżej 45 kg
Juniorzy U1412–13do 35, do 40, do 45, do 50 kg, powyżej 50 kg
Juniorzy U1614–15do 40, do 45, do 50, do 55, do 60 kg, powyżej 60 kg
Juniorzy U1816–17do 55, do 60, do 65, do 70 kg, powyżej 70 kg
Mężczyźni18+do 70, do 80 kg, powyżej 80 kg
Weterani35+bez ograniczenia wagowego lub według regulaminu szczegółowego

(2) Kategorie kobiet są następujące:

Dywizja żeńskaWiekKategorie wagowe
Dziewczynki U86–7określa je regulamin szczegółowy
Dziewczynki U108–9określa je regulamin szczegółowy
Dziewczynki U1210–11do 25, do 30, do 35, do 40 kg, powyżej 40 kg
Juniorki U1412–13do 30, do 35, do 40, do 45, do 50 kg, powyżej 50 kg
Juniorki U1614–15do 40, do 45, do 50, do 55 kg, powyżej 55 kg
Juniorki U1816–17do 55, do 60, do 65 kg, powyżej 65 kg
Kobiety18+do 60 kg, powyżej 60 kg
Weterani35+bez ograniczenia wagowego lub według regulaminu szczegółowego

(3) Komisja Techniczna GKB może połączyć lub podzielić kategorię, gdy wymaga tego liczba zawodników, bezpieczeństwo lub charakter zawodów. Zmianę ogłasza się przed losowaniem.

4.5. Pole walki

Art. 71. (1) Standardowe pole walki jest kwadratem o boku 8 m.

(2) Dla dywizji U8, U10, U12 i U14 można użyć pola walki o boku 6 m, gdy zatwierdzi to sędzia główny.

(3) Granicę pola walki oznacza się kolorem wyraźnie odróżniającym się od części środkowej. Na tatami zaleca się kontrastowy pas bezpieczeństwa o szerokości 1 m.

(4) Linie startowe zawodników rozmieszcza się symetrycznie, w odległości około 1,5 m od środka, i są wyraźnie widoczne.

(5) Sędziego centralnego, sędziów bocznych, sędziego-czasowego, zespół medyczny i stół zawodów rozmieszcza się tak, aby mogli wykonywać swoje obowiązki, nie przeszkadzając walce.

4.6. Strój i sprzęt ochronny

Art. 72. Zawodnicy noszą kimono zgodnie z art. 51 i oznaczenie identyfikacyjne zgodnie z art. 52.

Art. 73. (1) Obowiązkowy i dozwolony sprzęt ochronny jest następujący:

DywizjaSprzęt obowiązkowyDo wyboru lub gdy został ogłoszony
U8, U10, U12 i U14ochraniacze goleni i stopy; kask z osłoną twarzy; rękawice z trzema przegrodami na palce; ochraniacz krocza (chłopcy); ochraniacz miednicy i piersi (dziewczynki)ochraniacz na zęby; ochraniacze kolan
U16 i U18ochraniacze goleni i stopy; kask z osłoną twarzy; ochraniacz krocza (juniorzy); ochraniacz miednicy i piersi (juniorki); rękawice z trzema przegrodami na palce, gdy ogłosił je regulamin szczegółowyochraniacz na zęby; ochraniacze kolan
Mężczyźni – Dywizja 1ochraniacz kroczaochraniacz na zęby; ochraniacze goleni; ochraniacze kolan
Kobiety – Dywizja 1ochraniacz miednicy i piersiochraniacz na zęby; ochraniacze goleni; ochraniacze kolan
Mężczyźni i kobiety – Dywizja 2ochraniacze goleni i stopy; ochraniacz krocza, odpowiednio ochraniacz miednicy; ochraniacz piersi (kobiety); kask, gdy został ogłoszonyochraniacz na zęby; ochraniacze kolan
Weteraniochraniacze goleni i stopy; ochraniacz krocza, odpowiednio ochraniacz miednicy; kask z osłoną twarzy; ochraniacz piersi (kobiety)ochraniacz na zęby; ochraniacze łokci; ochraniacze kolan; rękawice z trzema przegrodami na palce

(2) Cały sprzęt ochronny musi być czysty, sprawny, w odpowiednim rozmiarze i zatwierdzony podczas kontroli sprzętu. Regulamin szczegółowy może wymagać dodatkowej ochrony dla określonej dywizji.

(3) Kask z osłoną twarzy chroni czaszkę i twarz, zapewniając wystarczające widzenie peryferyjne. Może być wykonany z formowanego tworzywa, pianki o wysokiej gęstości i zatwierdzonego syntetycznego pokrycia. Dopuszcza się czerwone i białe oznaczenia identyfikacyjne.

(4) Rękawice z trzema przegrodami na palce nie zawierają twardych wkładek z drewna, metalu ani twardego tworzywa.

(5) Ochraniacze goleni wykonane są z materiału pochłaniającego uderzenia i obejmują goleń oraz górną część stopy.

(6) Męski ochraniacz krocza wykonany jest z twardego materiału ochronnego i noszony jest pod spodniami kimono. Kobiece ochraniacze miednicy i piersi noszone są pod kimono i nie tworzą twardej powierzchni uderzeniowej na brzuchu ani na splocie słonecznym.

(7) Ochraniacze łokci i kolan wykonane są z miękkiego materiału pochłaniającego uderzenia.

(8) Bandaże, gaza, szyny i ortezy są używane wyłącznie za zgodą lekarza zawodów.

(9) Zabronione są biżuteria, zegarki, łańcuszki, kolczyki (piercing) i inne twarde przedmioty. Opaskę na głowę można nosić wyłącznie z uzasadnionej przyczyny religijnej, medycznej lub związanej z bezpieczeństwem, zatwierdzonej przez komisję sędziowską.

(10) Paznokcie rąk i stóp muszą być krótko przycięte.

(11) Dopuszcza się wyłącznie sprzęt ochronny z oznaczeniem „CE”, który odpowiada właściwej części serii norm EN 13277 „Sprzęt ochronny do sztuk walki”. Komisja Techniczna GKB prowadzi i ogłasza listę zatwierdzonych modeli.

(12) Długie włosy zbiera się miękką gumką bez części metalowych. Nie dopuszcza się spinek, wsuwek ani innych twardych przedmiotów.

4.7. Czas trwania walki

Art. 74. (1) Czas trwania walki jest następujący:

DywizjaRundy wstępnePółfinały i finałyRozstrzygająca różnica wagi
U8, U10, U12 i U141,5 min1,5 + 1 min2 kg
U162 + 1 min2 + 1 + 1 min3 kg
U182 + 2 min2 + 2 + 1 min3 kg
Mężczyźni – Dywizja 13 + 2 min3 + 2 + 2 min5 kg
Kobiety – Dywizja 12 + 2 min2 + 2 + 1 min3 kg
Mężczyźni i kobiety – Dywizja 22 + 1 min2 + 1 min5 kg (mężczyźni), 3 kg (kobiety)
Weterani2 + 2 min2 + 2 + 1 min5 kg

(2) W dywizjach wiekowych U8–U18 i u weteranów czas trwania i sprzęt są jednakowe w Dywizji 1 i w Dywizji 2.

(3) Oznaczenie „3 + 2 + 2” oznacza walkę zasadniczą trwającą 3 minuty, po której w razie potrzeby następuje przedłużenie 2 minuty i drugie przedłużenie 2 minuty.

(4) Regulamin szczegółowy może skrócić walki wstępne lub przewidzieć obowiązkową decyzję sędziów na określonym etapie.

(5) Czas płynie nieprzerwanie, także przy zwykłych przerwach komendami YAME i HAJIME. Zegar zatrzymuje się wyłącznie na komendę JIKAN sędziego centralnego.

(6) Walka kończy się wyłącznie na komendę YAME lub SOREMADE sędziego centralnego. Ważna technika zakończona przed komendą może zostać oceniona także po sygnale końca czasu.

(7) Ocen i kar nie przenosi się do nowego przedłużenia, chyba że regulamin szczegółowy lub wyraźny przepis niniejszej części przewiduje inaczej.

(8) Zawodnik wywołany niezwłocznie do kolejnej walki w systemie „każdy z każdym” lub do walki rozstrzygającej ma prawo do odpoczynku nie krótszego niż zasadniczy czas trwania walki, chyba że lekarz zawodów zażąda więcej czasu.

4.8. Przebieg walki

Art. 75. (1) Sędzia ds. informacji ogłasza zawodników i kolejną parę, przy czym najpierw ogłasza się AKA, a następnie SHIRO.

(2) Zawodnik, który nie stawi się w terminie, o którym mowa w art. 12 pkt 6, przegrywa walkę przez KIKEN. Przed ogłoszeniem wyniku sędzia centralny potwierdza nieobecność za pośrednictwem stołu zawodów.

(3) Przed walką sędzia centralny lub upoważniony pomocnik sprawdza oznaczenie identyfikacyjne, kimono, obowiązkowy sprzęt ochronny i zatwierdzone opatrunki medyczne.

Art. 76. (1) Walkę prowadzi się następującymi komendami:

KomendaZnaczenie i działanie
NAKA EZawodnicy wchodzą na pole walki i zajmują pozycje startowe; AKA staje po prawej, a SHIRO – po lewej stronie sędziego centralnego.
SHOMEN NI REIUkłon w stronę frontu lub oficjalnego stołu.
SHUSHIN NI REIUkłon w stronę sędziego centralnego.
OTAGAI NI REIUkłon do siebie nawzajem.
KAMAETEPrzyjęcie postawy bojowej.
HAJIMEPoczątek walki, któremu towarzyszy wyraźny gest ręką do przodu.
YAMENatychmiastowe zatrzymanie się i oczekiwanie na wskazówki.
ZOKKOKontynuowanie walki bez powrotu na linie startowe, chyba że zarządzono inaczej.
SOREMADEKoniec walki lub przedłużenia.
HANTEI O ONEGAI SHIMASUSędzia centralny prosi o decyzję sędziów.
HANTEISędziowie pokazują swoją decyzję.
AKUSHUPodanie sobie ręki przed opuszczeniem pola walki.

(2) Na początku zmiany sędziowskiej sędzia centralny i sędziowie boczni wchodzą w zorganizowany sposób, kłaniają się w stronę frontu i w razie potrzeby gościom honorowym, kłaniają się sobie nawzajem i zajmują swoje miejsca.

(3) W przypadku młodszych zawodników kolejność ceremonialną można uprościć, lecz ukłon OTAGAI NI REI na początku i na końcu oraz AKUSHU zostają zachowane, chyba że względy bezpieczeństwa lub okoliczności medyczne wymagają inaczej.

(4) Zawodnicy reagują natychmiast na każdą komendę. Kontynuowanie ataku po YAME jest poważnym naruszeniem.

Art. 77. (1) Sędzia centralny porusza się nieprzerwanie, aby mieć wyraźną widoczność, nie przeszkadzając zawodnikom.

(2) Walkę przerywa się komendą YAME w razie oceny, urazu, zabronionego działania, wyjścia poza pole walki, problemu ze sprzętem, interwencji medycznej lub innej sytuacji wymagającej decyzji.

(3) Gdy dozwolone działanie może być bezpiecznie kontynuowane, sędzia centralny używa ZOKKO zamiast przerywać walkę. Dozwolony klincz, atakujące spychanie lub przyciąganie, wejście do rzutu i natychmiastowe kontrolowane działanie następcze muszą mieć możliwość rozwinięcia się.

Art. 78. (1) Na sygnał sędziego-czasowego sędzia centralny przerywa walkę komendami YAME, SOREMADE i odprowadza zawodników na ich linie startowe.

(2) Sędzia centralny ogłasza wszystkie oceny i kary i w razie potrzeby żąda decyzji komendą HANTEI O ONEGAI SHIMASU. Sędziowie boczni wskazują AKA, SHIRO lub HIKIWAKE. Sędzia centralny liczy najpierw głosy mniejszości, a następnie większości, uwzględnia własny głos i ogłasza wynik.

(3) Po ogłoszeniu wyniku zawodnicy powtarzają pozdrowienia, podają sobie rękę przy AKUSHU i w zorganizowany sposób opuszczają pole walki.

4.9. Dozwolone techniki i działania

Art. 79. Dozwolone są następujące techniki i działania, gdy wykonuje się je z kontrolą i w dozwolony cel:

  1. uderzenia ręką (pięścią) po torze prostym, okrężnym i wznoszącym w tułów (korpus), z wyjątkiem gardła, szyi, kręgosłupa, krocza i stawu kolanowego;
  2. kopnięcia proste, okrężne, boczne, tylne, opadające, obrotowe i z przewrotem w tułów, nogi i głowę, z wyjątkiem krocza, stawu kolanowego i kręgosłupa, w tym DOMAWASHI KAITEN GERI i inne ataki z przewrotem lub obrotowe;
  3. uderzenia kolanem w tułów, nogi i głowę;
  4. uderzenia łokciem w tułów i nogi oraz ręce;
  5. rzuty i podcięcia, pod warunkiem że przeciwnik nie jest umyślnie kierowany do upadku na głowę lub szyję i nie stosuje się dźwigni, duszenia, niekontrolowanego rzutu poświęceniowego ani rzutu typu „suplex”;
  6. kontrola w klinczu za pomocą przedramion, nadgarstków, dłoni, pozycji ciała i zamkniętej kontroli bez użycia palców;
  7. chwyt jedną ręką, gdy bezpośrednio wspomaga natychmiastowe dozwolone uderzenie – w tułów przeciwnika, a w głowę – tylko krótkotrwale;
  8. przyciągnięcie przeciwnika, gdy bezpośrednio tworzy lub wspomaga natychmiastowe uderzenie, uderzenie kolanem, podcięcie lub rzut;
  9. spychanie, gdy następuje po nim atak, zapobiega klinczowi lub wspomaga natychmiastowy dozwolony atak;
  10. w pełni kontrolowane uderzenie w dozwolony cel na przewróconym przeciwniku bezpośrednio po zgodnym z przepisami rzucie lub po jego upadku; działanie musi wykazywać kontrolę i nie może być wykonane siłą powodującą uszkodzenie;
  11. obrona i kontratak z leżenia, przy czym kontratak z ziemi nie jest ograniczony siłą.

Art. 80. Podstawowym kryterium przy klinczu, chwytaniu, spychaniu i przyciąganiu jest to, czy działanie jest częścią bezpośredniego ataku. Samodzielne spychanie, przedłużone trzymanie lub bierne przyciąganie nie stają się dozwolone tylko dlatego, że kontakt został początkowo nawiązany zgodnie z przepisami.

Art. 81. W rozumieniu niniejszej części „rzut typu «suplex»” to rzut, w którym przeciwnik zostaje uniesiony i przerzucony do tyłu przez ciało lub ramię atakującego.

4.10. Zabronione techniki i działania

Art. 82. Zabronione są:

  1. uderzenie dłonią, pięścią, przedramieniem lub łokciem w głowę, twarz, gardło lub szyję oraz w kręgosłup;
  2. atak w krocze, kręgosłup, staw kolanowy, a w zawodach kobiet – w piersi;
  3. uderzenie pełną siłą lub niekontrolowany atak na zawodnika, który upadł, klęczy lub w inny sposób nie może normalnie się bronić;
  4. uderzenie głową, umyślne zderzenie głów lub użycie głowy do spychania przeciwnika;
  5. chwytanie, zaczepianie, skręcanie lub ściskanie palcami, w tym chwytanie kimono zagiętymi palcami, z wyjątkiem chwytu, o którym mowa w art. 79 pkt 7;
  6. chwytanie głowy lub szyi dwiema rękami;
  7. manipulowanie palcami lub małymi stawami, dźwignie na ręce lub nogi, skręcanie szyi, duszenie lub podduszanie;
  8. rzut, który umyślnie kieruje przeciwnika do upadku na głowę lub szyję, rzut typu „suplex” oraz rzut wykonany po YAME;
  9. przedłużony klincz, bierne trzymanie lub unieruchamianie (przyduszanie) przeciwnika bez natychmiastowej próby ataku;
  10. wielokrotne spychanie, popychanie lub przyciąganie, które nie jest bezpośrednio związane z dozwoloną techniką, w tym stosowane wyłącznie do przesuwania przeciwnika, utrudniania jego ataków lub wypychania go z pola walki;
  11. umyślne wypchnięcie lub wyrzucenie przeciwnika poza strefę bezpieczeństwa;
  12. umyślne lub wielokrotne wychodzenie poza pole walki, upadanie w celu uniknięcia starcia lub odmowa walki;
  13. wchodzenie w bliski dystans bez próby dozwolonej techniki i używanie ciała wyłącznie do blokowania przeciwnika;
  14. kontynuowanie ataku po YAME lub lekceważenie wskazówek sędziego centralnego;
  15. każde niekontrolowane, lekkomyślne lub niesportowe działanie, które stwarza nieuzasadnione ryzyko urazu;
  16. obraźliwe słowa, gesty lub brak szacunku ze strony zawodnika, trenera lub pomocnika.

Art. 83. Chwytanie i ciągnięcie za kimono jest naruszeniem. Gdy naruszenie jest krótkotrwałe i nie daje przewagi, sędzia centralny nie jest obowiązany przerywać walki; karze je przy pierwszym przerwaniu, a powtarzające się lub trwałe naruszenie karze się według art. 91.

4.11. System oceniania

Art. 84. (1) IPPON (pełny punkt) przyznaje się, gdy zawodnik w wyniku jednej lub więcej dozwolonych skutecznych technik zostaje powalony lub widocznie pozbawiony możliwości walki i nie może wznowić walki w ciągu 5 (pięciu) sekund.

(2) IPPON przyznaje się także wtedy, gdy zawodnik się podda, zrezygnuje lub nie może kontynuować z powodu urazu spowodowanego własnym dozwolonym działaniem lub obroną, chyba że inny przepis określa inny wynik.

(3) Dwie oceny WAZA-ARI w jednej walce stanowią AWASETE IPPON.

(4) Walka kończy się natychmiast po potwierdzeniu IPPON.

Art. 85. (1) WAZA-ARI (pół punktu) przyznaje się, gdy zawodnik w wyniku dozwolonej techniki:

  1. zostaje powalony, lecz otrząśnie się w ciągu 5 (pięciu) sekund;
  2. pozostaje na nogach, lecz jest wyraźnie osłabiony lub czasowo niezdolny do obrony;
  3. doznaje innego widocznego skutku, który nie osiąga poziomu IPPON.

(2) Trzy ważne rzuty wykonane przez tego samego zawodnika w jednej walce stanowią „Przewagę – rzuty”. Można ją uwzględnić przy ocenianiu, lecz nie jest obowiązkowa dla przyznania oceny.

(3) Rzut jest ważny, gdy został rozpoczęty przez zawodnika, prowadzi do powalenia przeciwnika na tatami z rozpoznawalną kontrolą i nie został spowodowany głównie poślizgnięciem się, nieudaną techniką lub dobrowolnym upadkiem przeciwnika. Ważny rzut jest wyraźnie odnotowywany przez sędziego centralnego.

(4) Kontrolowane działanie następcze po rzucie wykazuje kontrolę, lecz samo w sobie nie zastępuje wymogu trzech ważnych rzutów dla uzyskania przewagi.

(5) Gdy zatwierdzi to konferencja techniczna dla konkretnych zawodów, WAZA-ARI można przyznać także za dozwolone podcięcie lub rzut, po których natychmiast następuje kontrolowana dozwolona technika, gdy połączone działanie wykazuje wyraźną przewagę techniczną.

4.12. Ustalenie zwycięzcy

Art. 86. Zwycięstwo przyznaje się przez:

  1. IPPON lub AWASETE IPPON;
  2. decyzję sędziów (HANTEI);
  3. rezygnację przeciwnika (MAITTA) lub niestawienie się (KIKEN);
  4. dyskwalifikację przeciwnika (SHIKKAKU);
  5. przerwanie medyczne, gdy przeciwnik nie może kontynuować z przyczyn, za które odpowiedzialności nie ponosi zwycięzca;
  6. kryteria rozstrzygania remisu, o których mowa w art. 88.

Art. 87. (1) Gdy walka kończy się bez IPPON, sędziowie ustalają zwycięzcę w następującej kolejności:

  1. oceny WAZA-ARI;
  2. bilans kar;
  3. zadane uszkodzenia i widoczny efekt dozwolonych technik;
  4. liczba i jakość skutecznych technik, w tym rzutów;
  5. kontrola techniczna, inicjatywa i duch walki.

(2) Jedna WAZA-ARI ma z reguły większą wagę niż do dwóch CHUI. Różnica trzech CHUI z reguły prowadzi do przegranej karanego zawodnika niezależnie od uzyskanej WAZA-ARI.

(3) Decyzję podejmuje się większością głosów zgodnie z art. 96.

Art. 88. (1) Gdy po czasie zasadniczym i przedłużeniach wynik pozostaje remisowy, sędziowie stosują następujące kryteria kolejno, stosownie do zatwierdzonej formuły zawodów:

  1. posiadane oceny WAZA-ARI lub IPPON i bilans kar,
  2. widoczny efekt i skuteczność dozwolonych technik, w tym działania bliskie oceny, Przewaga – rzuty;
  3. przewagę techniczną, różnorodność, moment wykonania i celność uderzeń, rzutów i działań obronnych;
  4. inicjatywę, ducha walki i kontrolę nad tempem i przestrzenią walki;
  5. zatwierdzoną różnicę wagi, gdy waga została określona jako kryterium;
  6. wynik testu łamania, gdy jest on częścią zawodów;
  7. dodatkowe przedłużenie lub obowiązkową decyzję sędziów.

(2) Gdy stosuje się wagę, zawodników waży się w sprzęcie zawodniczym określonym przez sędziego głównego. Lżejszy zawodnik wygrywa tylko wtedy, gdy osiągnięto różnicę, o której mowa w art. 74. Gdy różnica jest mniejsza, stosuje się następne kryterium.

4.13. Ostrzeżenia, kary i dyskwalifikacja

Art. 89. (1) Kary nakłada się stosownie do wagi, skutków i powtarzalności naruszenia.

(2) Dla CHUI, GENTEN i SHIKKAKU wymagana jest decyzja większością głosów sędziów. Sędzia centralny może udzielić ustnego KEIKOKU także bez poparcia sędziów bocznych.

(3) Przed ogłoszeniem GENTEN lub SHIKKAKU sędzia centralny wysłuchuje opinii sędziów bocznych.

(4) Sankcję można nałożyć na zawodnika także za naruszenie ze strony jego trenera lub pomocnika, o którym mowa w art. 82 pkt 16.

Art. 90. KEIKOKU (ostrzeżenie ustne) można udzielić za pierwsze nieznaczne naruszenie, naruszenie techniczne bez istotnych skutków lub zachowanie wymagające natychmiastowej korekty. KEIKOKU nie jest uwzględniane przy decyzji, lecz w razie powtórzenia zachowanie może zostać ukarane CHUI.

Art. 91. CHUI (upomnienie) można udzielić za:

  1. powtórne lub istotne lekkie naruszenie;
  2. niedozwolone chwytanie palcami lub chwytanie i ciągnięcie za kimono;
  3. przedłużony klincz bez natychmiastowego ataku;
  4. spychanie lub przyciąganie bez natychmiastowej dozwolonej techniki;
  5. bierność, ucieczkę lub odmowę starcia;
  6. powtarzające się wyjścia poza pole walki – z reguły po trzech stwierdzonych JOGAI;
  7. mówienie, protestowanie lub lekceważące zachowanie na polu walki;
  8. każde zachowanie, które większość sędziów uznaje za równoważne pod względem wagi.

Art. 92. (1) GENTEN (kara) można udzielić za:

  1. poważne naruszenie przepisów;
  2. spowodowanie urazu niedozwoloną techniką, gdy przeciwnik może kontynuować;
  3. powtarzające się naruszenia na poziomie CHUI;
  4. niedozwolone uderzenie ręką lub łokciem w głowę lub szyję;
  5. atak w krocze, kręgosłup, staw kolanowy lub piersi;
  6. niebezpieczny lub zabroniony rzut;
  7. atak pełną siłą na przewróconego przeciwnika;
  8. rażące niesportowe zachowanie;
  9. każde działanie, które większość sędziów uznaje za równoważne pod względem wagi.

(2) Dwie CHUI są równoważne jednej GENTEN. Sędzia centralny wyraźnie ogłasza zarówno nagromadzone CHUI, jak i odpowiadające im GENTEN.

Art. 93. (1) SHIKKAKU (dyskwalifikację) można nałożyć za:

  1. umyślne poważne naruszenie;
  2. niedozwolone działanie, które spowodowało uraz uniemożliwiający przeciwnikowi kontynuowanie;
  3. odmowę wykonania poleceń sędziego centralnego lub komisji sędziowskiej;
  4. dwie GENTEN, w tym cztery CHUI;
  5. zachowanie sprzeczne z duchem budo;
  6. utratę samokontroli, obraźliwe zachowanie lub umyślny brak szacunku;
  7. odmowę spełnienia obowiązkowego wymogu zawodów wskazanego w regulaminie szczegółowym;
  8. każde działanie, które większość sędziów uznaje za podstawę do natychmiastowego odsunięcia.

(2) SHIKKAKU odsuwa zawodnika od odpowiedniej drabinki, grupy lub spotkania drużynowego, a przeciwnika ogłasza się zwycięzcą. Sprawa może zostać przekazana GKB do postępowania dyscyplinarnego.

(3) Gdy uraz został spowodowany niedozwolonym działaniem, decyzja medyczna rozstrzyga, czy kontuzjowany zawodnik może kontynuować, a sędziowie odrębnie ustalają sankcję dla sprawcy naruszenia. Sam fakt urazu nie znosi konieczności ustalenia winy i zgodności działania z prawem.

Art. 94. (1) JOGAI (wyjście poza pole walki) występuje, gdy zawodnik opuści pole walki obiema stopami. Ocenę za technikę zakończoną przed YAME można uznać także przy wystąpieniu wyjścia.

(2) Zawodnik wypchnięty na zewnątrz przez niedozwolone spychanie nie otrzymuje JOGAI, a zawodnika spychającego ostrzega się lub karze.

(3) Przypadkowe nadepnięcie poza pole walki przy ciągłym ruchu nie jest koniecznie traktowane jako JOGAI, gdy zawodnik natychmiast wraca i nie próbował uniknąć walki.

(4) Powtarzające się lub umyślne wyjścia, które świadczą o bierności, unikaniu lub niewłaściwej taktyce, są karane. Sędzia centralny stosuje przepis jednakowo wobec obu zawodników i nie karze jednego JOGAI, jeśli jednocześnie karze drugiego za to samo spychanie.

4.14. Skład sędziowski i podejmowanie decyzji

Art. 95. (1) Walkę sędziuje się w systemie pięciu sędziów – sędzia centralny i czterech sędziów bocznych, rozmieszczonych na krzesłach w rogach pola walki. Każdy sędzia boczny trzyma czerwoną i białą flagę i nosi gwizdek.

(2) W razie potrzeby sędzia główny lub superwizor może zarządzić system trzech sędziów – sędzia centralny i dwóch sędziów bocznych, z których jeden zajmuje miejsce z przodu po prawej stronie sędziego centralnego, a drugi – po lewej i nieco z tyłu. Sędziowie boczni sygnalizują flagami i gwizdkiem.

(3) Na komendę FUKUSHIN SHUGO sędziowie boczni zostawiają flagi na krzesłach i zbierają się przy sędzim centralnym na krótką naradę blisko granicy pola, tak aby rozmowy nie było słychać dla zawodników i widzów. Sędzia centralny wyraźnie wyjaśnia każde unieważnienie pozornej oceny lub każdą istotną karę.

Art. 96. (1) W systemie pięciu sędziów każdy z nich ma jeden głos, a dla decyzji wymagane są co najmniej trzy zgodne głosy. W systemie trzech sędziów wymagane są co najmniej dwa zgodne głosy.

(2) Decyzje w systemie pięciu sędziów ustala się w następujący sposób:

GłosyWynik
4 na AKAZwycięstwo AKA
3 na AKA + 1 na SHIRO lub HIKIWAKEZwycięstwo AKA
2 na AKA + 2 HIKIWAKE, przy czym sędzia centralny jest za AKAZwycięstwo AKA
4 na SHIROZwycięstwo SHIRO
3 na SHIRO + 1 na AKA lub HIKIWAKEZwycięstwo SHIRO
2 na SHIRO + 2 HIKIWAKE, przy czym sędzia centralny jest za SHIROZwycięstwo SHIRO
4 HIKIWAKERemis
1 na AKA + 1 na SHIRO + 2 HIKIWAKE, przy czym sędzia centralny jest za HIKIWAKERemis
Każde inne podzielone głosowanieRozstrzyga się głosem sędziego centralnego przy liczeniu większości lub po krótkiej naradzie, jeśli sygnały są niezgodne

(3) Gdy istnieje uzasadnione wątpliwość co do sygnału większości, sędzia centralny może ogłosić FUKUSHIN SHUGO przed ostatecznym potwierdzeniem oceny lub kary.

(4) Sędziowie pokazują wyłącznie decyzję, która w dobrej wierze jest poparta tym, co zaobserwowali. MIEZU stosuje się, gdy sędzia nie widział wyraźnie rozstrzygającego działania, i nie można go używać do uniknięcia trudnej decyzji.

Art. 97. Sędzia centralny używa następujących sygnałów:

TerminDziałanie sędziego
IPPONPo potwierdzeniu większości ręka w stronę ocenianego zawodnika unosi się ukośnie w górę pod kątem około 45°.
WAZA-ARIRęka w stronę ocenianego zawodnika zostaje wyprostowana poziomo.
AWASETE IPPONOgłasza się dwie WAZA-ARI, po których następuje AWASETE IPPON.
HIKIWAKERęce skrzyżowane przed ciałem.
KEIKOKUNazywa się naruszenie i ogłasza ostrzeżenie ustne.
CHUIWskazuje się zawodnika na wysokości tułowia i ogłasza kolejny numer upomnienia.
GENTENWskazuje się zawodnika na wysokości twarzy i ogłasza kolejny numer kary.
SHIKKAKUZdyskwalifikowanego zawodnika wskazuje się na zewnątrz, a przeciwnika ogłasza się zwycięzcą.
JOGAIWskazuje się granicę i ogłasza wyjście poza pole walki.
MIEZUSędzia pokazuje, że nie widział wyraźnie działania.
TORIMASEN / MITOMEZUDziałanie nie jest oceniane lub nie jest uznawane.
KIKENPrzegrana z powodu niestawienia się lub rezygnacji przed walką.
MAITTAPoddanie się lub rezygnacja w czasie walki.
JIKANRękami tworzy się literę „T” i zarządza zatrzymanie zegara.
FUKUSHIN SHUGOSędziowie boczni są wzywani na naradę.

4.15. Czasowe wstrzymanie i przerwanie walki

Art. 98. (1) W razie urazu sędzia centralny ogłasza YAME i JIKAN, wzywa lekarza zawodów i kieruje zawodnika, który nie doznał urazu, do oczekiwania w wyznaczonym miejscu.

(2) Lekarz ocenia uraz i wyraża opinię, czy zawodnik może kontynuować. Decyzja medyczna jest wiążąca.

(3) Opieka medyczna w ramach jednej walki nie może przekraczać zasadniczego czasu trwania walki, chyba że sędzia główny w wyjątkowym przypadku zezwoli na dodatkowy czas. W razie przekroczenia sędzia główny, po konsultacji z lekarzem i sędziami, rozstrzyga, czy walka ma zostać wznowiona, czasowo wstrzymana lub przerwana.

Art. 99. Sędzia centralny przerywa walkę, gdy:

  1. przyznano IPPON lub AWASETE IPPON;
  2. lekarz zawodów uzna zawodnika za niezdolnego do kontynuowania;
  3. zawodnik się podda lub zrezygnuje (MAITTA);
  4. nałożono SHIKKAKU;
  5. kontynuowanie stwarza wyraźne ryzyko dla zdrowia zawodnika.

4.16. Wymagania medyczne i bezpieczeństwo

Art. 100. (1) Stosuje się wymagania medyczne z postanowień ogólnych (części I–III), w tym zasady w razie nokautu, o których mowa w art. 34.

(2) Gdy uderzenie w głowę spowoduje upadek zawodnika, utratę orientacji lub potrzebę oceny medycznej, sędzia centralny niezwłocznie przerywa walkę i wzywa lekarza zawodów.

(3) W przypadku weteranów sędzia centralny zwraca szczególną uwagę na bezpieczeństwo medyczne, nadmierną siłę kontaktu i niekontrolowane uderzenia w głowę.

4.17. Przepisy szczególne

4.17.1. Dywizje U16 i U18

Art. 101. Dla U16 i U18 stosuje się przepisy dla dorosłych z następującymi zmianami:

  1. czas trwania i rozstrzygającą różnicę wagi określa art. 74;
  2. kopnięcia i uderzenia kolanem w głowę wykonuje się z wystarczającą kontrolą; niekontrolowana technika w głowę pełną siłą, nastawiona na nokaut, jest zabroniona;
  3. rzuty, klincz, atakujące spychanie i przyciąganie są dozwolone według art. 79, lecz zabronione są niebezpieczne rzuty głową do przodu i niekontrolowane techniki poświęceniowe;
  4. dozwolone jest wyłącznie kontrolowane lekkie działanie następcze wobec przewróconego przeciwnika; kontakt powodujący uszkodzenie jest zabroniony;
  5. sprzęt ochronny jest zgodny z art. 73 i regulaminem szczegółowym.

4.17.2. Dywizje U8, U10, U12 i U14

Art. 102. (1) Dla U8, U10, U12 i U14 stosuje się przepisy niniejszej części z następującymi zmianami, wymaganymi przez wiek i bezpieczeństwo. Regulamin szczegółowy może wprowadzać wyłącznie dodatkowe ograniczenia, lecz nie dopuszczać techniki zabronionej niniejszym artykułem.

(2) Czas trwania i rozstrzygającą różnicę wagi określa art. 74.

(3) Dla U8 i U10 wszelki kontakt w głowę jest zabroniony. Dla U12 i U14 kopnięcia w głowę są dozwolone tylko wtedy, gdy zostało to wyraźnie ogłoszone w regulaminie szczegółowym, i przy noszeniu kasku z osłoną twarzy; są one lekkie, technicznie kontrolowane i odpowiednie dla grupy wiekowej. Niekontrolowany kontakt lub kontakt pełną siłą w głowę jest zabroniony.

(4) Dla U12 i U14 techniki USHIRO MAWASHI GERI, DOMAWASHI KAITEN GERI i OROSHI KAKATO GERI w głowę mogą zostać zakazane regulaminem szczegółowym lub decyzją konferencji technicznej.

(5) Uderzenia łokciem i uderzenia kolanem w głowę są zabronione. Kontrolowane uderzenia kolanem w tułów mogą być dozwolone dla U14, gdy ogłoszono to w regulaminie szczegółowym.

(6) Zabronione są ataki w staw kolanowy i niekontrolowane uderzenia piętą w udo.

(7) Rzuty są odpowiednie do wieku, kontrolowane i bez poświęcenia, unoszenia lub niebezpiecznego obrotu. Sędzia centralny może przerwać wejście do rzutu już na początku, gdy wymaga tego bezpieczeństwo.

(8) Po rzucie można zademonstrować wyłącznie kontrolowane dotknięcie bez siły. Kontakt powodujący uszkodzenie wobec przewróconego zawodnika nie jest dopuszczalny.

(9) Sprzęt ochronny, o którym mowa w art. 73, jest obowiązkowy.

(10) Gdy młody zawodnik jest widocznie zdenerwowany, długo płacze, nie może się bronić lub nie chce kontynuować po wyraźnych wskazówkach, sędzia centralny przerywa walkę i żąda pomocy lekarza lub trenera. Wynik ustala się według bezpieczeństwa, zdolności bojowej i okoliczności, przy czym stanu emocjonalnego nie traktuje się automatycznie jako naruszenia.

4.17.3. Dywizja weteranów

Art. 103. (1) Dywizja weteranów jest otwarta dla zawodników w wieku 35 lat i więcej. Regulamin szczegółowy może utworzyć dodatkowe podziały wiekowe, gdy pozwala na to liczba uczestników.

(2) Czas trwania i rozstrzygającą różnicę wagi określa art. 74, a sprzęt – art. 73.

(3) Stosuje się przepisy techniczne dla dorosłych z zachowaniem art. 100 ust. 3.

4.17.4. Zawody drużynowe

Art. 104. (1) Skład drużyny określa regulamin szczegółowy. Zalecany skład jest następujący:

  1. mężczyźni – trzech zawodników i jeden rezerwowy;
  2. kobiety – dwie zawodniczki i jedna rezerwowa.

(2) Kolejność drużyny składa się przed spotkaniem drużynowym i nie można jej zmieniać po rozpoczęciu pierwszej walki, chyba że dopuszczono zmianę na rezerwowego. Zawodnik zastąpiony z powodu urazu nie może wrócić w tych samych zawodach drużynowych.

(3) Każde indywidualne zwycięstwo daje jeden punkt drużynowy, a remis lub porażka – zero punktów. Wygrywa drużyna z większą liczbą zwycięstw. Przy równej liczbie zwycięstw porównuje się liczbę zwycięstw przez IPPON, a następnie liczbę ocen WAZA-ARI.

(4) Walka drużynowa może zakończyć się remisem. Jeżeli wynik drużynowy pozostaje remisowy, rozgrywa się jedną walkę rozstrzygającą według przepisów indywidualnych, która nie może zakończyć się remisem. Sposób wyboru zawodnika rozstrzygającego ogłasza się przed zawodami drużynowymi.

4.17.5. Test łamania

Art. 105. (1) Test łamania (TAMESHIWARI) nie jest obowiązkowy i przeprowadza się go tylko wtedy, gdy został uprzednio ogłoszony w regulaminie szczegółowym – jako kryterium rozstrzygania remisu lub jako pokaz techniczny.

(2) Standardowy materiał, jego kontrola i podpory są zgodne z art. 66–73 Przepisów prowadzenia zawodów w kata i tameshiwari – deski z cedru japońskiego, sosny lub świerku o wymiarach 33 × 21 × 2,4 cm.

(3) Regulamin szczegółowy wskazuje wymagane techniki. Tradycyjna kolejność może obejmować SEIKEN (pięść), SHUTO (krawędź dłoni), HIJI (łokieć) oraz, gdy ogłoszono, SOKUTO lub KAKATO (krawędź stopy lub pięta).

(4) Minimalna liczba desek wynosi dwie dla mężczyzn i jedną dla kobiet, chyba że regulamin szczegółowy określa inaczej. Zawodnik może zgłosić więcej niż minimum. Po nieudanej pierwszej próbie przy drugiej próbie można zgłosić wyłącznie minimalną liczbę, używając tylko nowych desek.

(5) Zawodnik otrzymuje zero za technikę, gdy nie złamie minimalnej liczby w dozwolonych próbach. Łączna liczba złamanych desek wszystkimi wymaganymi technikami tworzy jego wynik.

(6) Każda próba rozpoczyna się po HAJIME i kończy się w ciągu dwóch minut. Złamanie przed HAJIME jest nieważne. Deskę widocznie wygiętą lub częściowo rozdzieloną zalicza się tylko wtedy, gdy sędziowie potwierdzą, że jest całkowicie złamana.

(7) Zawodnik, który odmówi obowiązkowego testu łamania, może zostać odsunięty od danej konkurencji lub procedury rozstrzygającej.

(8) Osoby poniżej 16 lat nie uczestniczą w teście łamania. W ich przypadku regulamin szczegółowy może przewidzieć wyłącznie pokaz z użyciem zatwierdzonych plastikowych desek wielokrotnego użytku.

Art. 106. (1) Testem łamania kieruje wyznaczony sędzia centralny, który kieruje zawodnikami, sędziami, protokolantami i pomocnikami na stanowiskach łamania.

(2) Sędziowie sprawdzają wymiary, suchość i stan materiału i podpór. Wymaganą liczbę desek ustawiają upoważnieni pomocnicy. Zawodnicy nie mają prawa dotykać ani poprawiać desek, lecz mogą poprosić funkcjonariusza o ich poprawienie. Za zgodą funkcjonariusza można położyć miękki ręcznik.

(3) Sędzia centralny rozpoczyna każdą próbę komendami KAMAETE i HAJIME. Udaną próbę ogłasza się komendą KANSUI, a liczbę złamanych desek pokazuje się protokolantowi. Nieudaną próbę ogłasza się komendą SHIPPAI.

(4) Po wykonaniu wszystkich technik zawodnicy kłaniają się i oddalają według wskazówek sędziego centralnego.

4.17.6. Zawody szkolne i młodzieżowe

Art. 107. (1) GKB i jej organizacje krajowe mogą organizować szkolne, gminne i młodzieżowe zawody rozwojowe wspólnie z instytucjami oświatowymi, klubami sportowymi lub organami publicznymi. Udział może być otwarty dla uczniów reprezentujących jednocześnie swoją szkołę i zarejestrowany klub.

(2) Regulamin szczegółowy wskazuje organizatora, dopuszczone szkoły lub kluby, wymagania dotyczące wieku i stopnia, dokumentację medyczną, ubezpieczenie, kategorie, sprzęt i uproszczone przepisy.

(3) Komisja Techniczna GKB zachowuje swoje uprawnienia wobec przepisów stosowanych w takich zawodach. Zmiany na rzecz bezpieczeństwa dzieci i niedoświadczonych zawodników ogłasza się przed ostatecznym terminem rejestracji.

(4) W zawodach, o których mowa w niniejszym artykule, organizator wypełnia obowiązki, o których mowa w art. 37 ust. 3.

Część V. GKB Kumite – Drugi Stopień

5.1. Postanowienia ogólne

Art. 108. Niniejsza część określa przepisy sportowo-techniczne przeprowadzania walk w kumite Drugiego Stopnia – drugim poziomie zawodów w systemie zawodów GKB.

Art. 109. (1) Kumite Drugi Stopień stanowi nadbudowę kumite Pierwszego Stopnia. Do technik uderzeń w pozycji stojącej dochodzą uderzenia ręką w głowę, chwyty za kimono, obalenia, walka w parterze, dźwignie i duszenia, przy czym głowa i ręce zawodników są chronione kaskiem i rękawicami.

(2) Kumite Drugi Stopień jest poziomem przygotowawczym do kumite Trzeciego Stopnia.

Art. 110. (1) Organizację zawodów, prawo udziału, komisję sędziowską, zabezpieczenie medyczne, protesty, klasyfikację i zachowanie uczestników regulują postanowienia ogólne (części I–III).

(2) W sprawach przebiegu walki, które nie zostały uregulowane w niniejszej części, stosuje się odpowiednio następujące przepisy części IV:

  1. przygotowanie walki, komendy i etykieta – art. 75 i art. 76;
  2. sygnały sędziego centralnego – art. 97;
  3. system ostrzeżeń, kar i dyskwalifikacji – art. 89–93, o ile niniejsza część nie przewiduje inaczej;
  4. pomoc medyczna w razie urazu w czasie walki – art. 98.

(3) Przepisów części 4 dotyczących dozwolonych i zabronionych technik, oceniania za pomocą IPPON i WAZA-ARI, czasu trwania, pola walki, wyjścia poza pole walki (JOGAI) i sprzętu nie stosuje się.

5.2. Charakter konkurencji

Art. 111. (1) Kumite Drugi Stopień jest pełnokontaktową walką dla pełnoletnich zawodników, łączącą techniki uderzeń w pozycji stojącej, klincz, chwyty za kimono, podcięcia, rzuty, obalenia, walkę w parterze, dźwignie i duszenia.

(2) W pozycji stojącej uderzenia ręką są dozwolone w głowę i tułów. W parterze uderzenia są dozwolone wyłącznie w tułów – atak uderzeniowy w głowę zawodnika w parterze jest zabroniony.

(3) Walka toczy się w rundach, z oficjalnym liczeniem sędziowskim po nokdaunie, a w braku przedterminowego zwycięstwa zwycięzcę ustala decyzja sędziów, przy czym przewagę ma zawodnik z mniejszą liczbą punktów karnych za wyjście poza pole walki.

5.3. Prawo udziału

Art. 112. (1) W kumite Drugi Stopień mogą uczestniczyć wyłącznie zawodnicy, którzy ukończyli 18 lat i spełniają ogólne warunki udziału, o których mowa w art. 9.

(2) Dopuszczenie do kumite Drugiego Stopnia ocenia się według doświadczenia konkretnego zawodnika. Kierownik klubu wskazuje w zgłoszeniu doświadczenie zawodnika, a organizator może je zweryfikować w kartotece GKB i książeczce zawodnika.

(3) Regulamin szczegółowy zawodów może wprowadzać dodatkowe obiektywne wymagania – minimalny stopień techniczny lub wcześniejsze doświadczenie zawodnicze.

(4) Zawodniczka przedstawia lekarzowi zawodów pisemne oświadczenie, że nie jest w ciąży. Oświadczenie przetwarza wyłącznie lekarz zawodów z zachowaniem art. 9 rozporządzenia (UE) 2016/679 i niszczy się je po zakończeniu zawodów.

5.4. Kategorie wagowe

Art. 113. (1) Kategorie wagowe są następujące:

DywizjaWiekKategorie wagowe
Mężczyźni18+do 70 kg; powyżej 70 do 80 kg; powyżej 80 do 90 kg; powyżej 90 kg
Kobiety18+do 60 kg; powyżej 60 kg

(2) Zawodnik uczestniczy tylko w jednej kategorii w jednych zawodach. Łączenie kategorii jest dopuszczalne wyłącznie w trybie art. 70 ust. 4 i regulaminu szczegółowego.

5.5. Pole walki

Art. 114. (1) Walki odbywają się na zatwierdzonym tatami. Pole walki jest kwadratem o boku 10 m, wokół którego zapewnia się strefę bezpieczeństwa o szerokości co najmniej 2 m.

(2) Graniczna kontrastowa linia jest częścią strefy bezpieczeństwa.

Art. 115. Wyjście poza pole walki występuje przy wyraźnym dotknięciu linii granicznej lub strefy za nią częścią ciała. Dotknięcie wyłącznie kimono, pasem, włosami lub inną częścią stroju nie jest wyjściem poza pole walki.

5.6. Strój i sprzęt ochronny

Art. 116. (1) Sprzęt obowiązkowy jest następujący:

  1. kimono zgodnie z art. 51;
  2. zatwierdzony kask ochronny bez osłony twarzy;
  3. rękawice zawodnicze z odsłoniętymi palcami o wadze od 4 do 6 uncji (oz);
  4. miękkie ochraniacze łokci;
  5. ochraniacz na zęby;
  6. ochraniacz krocza (mężczyźni);
  7. ochraniacz miednicy i piersi (kobiety).

(2) Rękawice pozwalają na bezpieczne chwytanie i walkę, amortyzują powierzchnię uderzeniową pięści i nie mają odsłoniętych twardych, metalowych ani ostrych części.

(3) Kask przylega stabilnie, nie ogranicza nadmiernie pola widzenia i jest niezawodnie zapięty. Gdy kask się przesunie, sędzia centralny może przerwać walkę. Upoważniona osoba z narożnika zawodnika poprawia i mocuje kask, po czym walka zostaje wznowiona na komendę sędziego centralnego.

(4) Stosuje się wymagania dotyczące bandaży, ortez, biżuterii i paznokci, o których mowa w art. 73 ust. 8–10.

(5) Sprzęt ochronny odpowiada art. 73 ust. 11, a ochraniacze piersi dla kobiet – normie EN 13277-6.

5.7. Czas trwania walki

Art. 117. (1) Walka składa się z pięciu rund po dwie minuty z minutową przerwą między rundami.

(2) Czas zatrzymuje się wyłącznie na komendę JIKAN sędziego centralnego, w tym podczas oficjalnego liczenia, o którym mowa w art. 130.

(3) Przedłużeń nie rozgrywa się. W braku przedterminowego zwycięstwa zwycięzcę ustala decyzja sędziów zgodnie z art. 134.

5.8. Pojęcia podstawowe

Art. 118. (1) Zawodnik jest w parterze, gdy faktycznie został powalony, zwalony, upadł lub został ułożony w pozycji leżącej, a główna część ciężaru jego ciała nie jest podtrzymywana przez obie nogi.

(2) Pozycja w parterze występuje, gdy zawodnik znajduje się na jednym lub dwóch kolanach, siedzi lub leży na tatami, opiera się na łokciu lub przedramieniu poza normalną wyprostowaną pozycją albo ręce są podstawowym oparciem ciężaru ciała.

(3) Nie jest w parterze zawodnik, który pozostaje stabilnie wyprostowany na nogach i dobrowolnie dotknie tatami jedną ręką. Krótkotrwałe dotknięcie ręką przy ruchu, odzyskiwaniu równowagi, obronie przed rzutem lub wykonywaniu techniki nie jest automatycznie uważane za pozycję w parterze.

(4) Zawodnik nie może umyślnie dotykać tatami ręką wyłącznie w celu uzyskania ochrony przewidzianej przepisami o parterze.

(5) W razie wątpliwości sędzia centralny określa pozycję według rozkładu ciężaru ciała, stabilności, występowania obalenia lub kontroli oraz możliwości natychmiastowego kontynuowania w normalnej postawie.

Art. 119. W rozumieniu niniejszej części „tułów” to przednia i boczna część korpusu, z wyjątkiem gardła, szyi, kręgosłupa i krocza.

Art. 120. Obalenie (TAKEDOWN) występuje, gdy działanie zostało rozpoczęte przez zawodnika, prowadzi do wyraźnego zwalenia przeciwnika na tatami i następuje po nim nawiązanie lub utrzymanie rozpoznawalnej kontroli. Zawodnik, który kontroluje przeciwnika lub pozycję, jest stroną aktywną.

Art. 121. (1) Stroną aktywną jest zawodnik, który atakuje, wykonuje obalenie lub rzut, kontroluje pozycję lub określa kierunek ruchu.

(2) Stroną pasywną jest zawodnik, który jest kontrolowany, wyprowadzany, obalany lub zmuszany do osiągnięcia granicy.

5.9. Dozwolone techniki i działania

Art. 122. (1) W pozycji stojącej dozwolone są:

  1. uderzenia pięścią i otwartą dłonią w głowę i tułów;
  2. kopnięcia w nogi, tułów i głowę;
  3. uderzenia kolanem w tułów i głowę;
  4. uderzenia łokciem w tułów;
  5. aktywny klincz, pchanie i ciągnięcie;
  6. chwyty za kimono;
  7. podcięcia, rzuty i obalenia;
  8. przejście z pozycji stojącej do parteru.

(2) Uderzenia łokciem w głowę są zabronione.

Art. 123. W parterze dozwolone są:

  1. uderzenia pięścią, otwartą dłonią, przedramieniem i łokciem w tułów;
  2. uderzenia kolanem i kopnięcia w tułów;
  3. kontrola pozycyjna i przytrzymania;
  4. przejścia między pozycjami;
  5. dźwignie i duszenia, o których mowa w art. 124.

Art. 124. (1) Dozwolone są kontrolowane dźwignie i duszenia o stopniowym działaniu, które dają zawodnikowi dostatecznie dużo czasu na rozpoznanie niebezpieczeństwa i zgłoszenie poddania się:

  1. prosta dźwignia na łokieć;
  2. dźwignie na bark AMERICANA i KIMURA;
  3. OMOPLATA i inne kontrolowane dźwignie na bark;
  4. prosta dźwignia na kostkę;
  5. duszenia krwionośne i oddechowe;
  6. duszenia rękami, nogami lub z użyciem kimono.

(2) Każdą dźwignię stosuje się stopniowo. Sędzia centralny przerywa technikę, gdy staw osiągnął oczywiście niebezpieczną pozycję lub zawodnik nie może bezpiecznie zgłosić poddania się.

5.10. Zabronione techniki i działania

Art. 125. We wszystkich pozycjach zabronione są:

  1. wkładanie palców w oczy lub nacisk na oczy;
  2. uderzenia głową;
  3. gryzienie;
  4. ciągnięcie za włosy;
  5. wkładanie palców w usta, nos, uszy lub inną jamę ciała;
  6. ściskanie, chwytanie lub ciągnięcie tchawicy;
  7. uderzenia w krocze;
  8. uderzenia w kark;
  9. uderzenia w kręgosłup;
  10. chwytanie, skręcanie lub łamanie pojedynczego palca;
  11. drapanie, szczypanie lub skręcanie skóry;
  12. umyślny rzut na głowę lub szyję;
  13. kontynuowanie po komendzie przerwania lub po poddaniu się;
  14. atak na zawodnika, który znajduje się pod opieką sędziego lub lekarza;
  15. użycie twardego, ukrytego lub niedozwolonego przedmiotu;
  16. rażące niesportowe zachowanie lub odmowa wykonania komend sędziego centralnego;
  17. uderzenia łokciem w głowę.

Art. 126. W parterze zabronione są:

  1. wszystkie uderzenia w głowę;
  2. nadepnięcie na przeciwnika;
  3. skakanie ciężarem ciała na przewróconego przeciwnika;
  4. uderzenia w kark lub kręgosłup.

Art. 127. Zabronione są następujące dźwignie i techniki:

  1. dźwignie wewnętrzne i zewnętrzne na piętę;
  2. TOE HOLD i inne skręcające dźwignie na stopę;
  3. prosta dźwignia na kolano i inne działania, w których staw kolanowy jest głównie obciążony;
  4. dźwignie kompresyjne na łydkę lub biceps;
  5. dźwignie na nadgarstek;
  6. bezpośrednie dźwignie i skręcenia szyi;
  7. techniki używające kręgosłupa jako głównej dźwigni;
  8. manipulowanie pojedynczymi palcami;
  9. każda technika, która nie daje realnej możliwości terminowego poddania się.

5.11. Aktywność i kontrola w parterze

Art. 128. (1) Walka trwa w parterze, dopóki istnieje realna aktywność techniczna – atak uderzeniowy, poprawianie pozycji, próba dźwigni lub duszenia, aktywna obrona, uwolnienie się lub przejście do innej pozycji.

(2) Gdy sytuacja jest zablokowana i żaden z zawodników nie wykonuje technicznie istotnego działania, sędzia centralny przerywa parter i wznawia walkę w pozycji stojącej od środka.

(3) Samo trzymanie bez rozwoju technicznego, ataku uderzeniowego, próby dźwigni, duszenia lub poprawy pozycji nie jest wystarczającą aktywnością.

5.12. Wyjścia poza pole walki i punkty karne

Art. 129. (1) Każdy zawodnik rozpoczyna walkę z zerem punktów karnych za wyjście poza pole walki. Za każde potwierdzone wyjście, o którym mowa w art. 115, nalicza mu się jeden punkt karny.

(2) Punkt karny nalicza się także wtedy, gdy zawodnik został wypchnięty, wyrzucony, obalony lub wyprowadzony dozwolonym działaniem.

(3) Gdy obaj zawodnicy dotrą do strefy zewnętrznej w jednym działaniu, punkt otrzymuje strona pasywna.

(4) Punktu karnego nie nalicza się, gdy wyjście zostało bezpośrednio spowodowane zabronioną techniką, działaniem po komendzie przerwania, interwencją sędziego lub osoby medycznej, uszkodzeniem tatami lub inną przyczyną, za którą zawodnik nie odpowiada.

(5) Gdy podczas dźwigni lub duszenia atakujący pierwszy dotknie strefy zewnętrznej, działanie się przerywa i atakującemu nalicza się jeden punkt karny, a broniącemu się nie zalicza się wyjścia. Gdy pierwszy dotknie broniący się, punkt karny nalicza się jemu.

(6) Po wyjściu poza pole walki walkę wznawia się w pozycji stojącej od środka.

(7) Punkty karne prowadzi się odrębnie od kar, o których mowa w art. 89, i obowiązkowo uwzględnia się je przy decyzji sędziów.

5.13. Liczenie, nokaut i nokaut techniczny

Art. 130. (1) Sędzia centralny przeprowadza oficjalne liczenie od jednego do dziesięciu, gdy zawodnik został powalony, utracił orientację lub stabilność albo czasowo nie jest w stanie kontynuować i normalnie się bronić w wyniku dozwolonej techniki uderzeniowej.

(2) Przy rozpoczęciu liczenia sędzia centralny ogłasza JIKAN. Drugi zawodnik niezwłocznie przerywa atak i oddala się na miejsce wskazane przez sędziego centralnego. Gdy walka może być kontynuowana, czas wznawia się na komendę ZOKKO lub HAJIME.

(3) Zawodnik może kontynuować tylko wtedy, gdy przed „dziesięć” odzyskał stabilną postawę bojową, wyraźną orientację, zdolność wykonywania komend i zdolność obrony.

(4) Sędzia centralny może przerwać walkę przed „dziesięć”, gdy jest oczywiste, że zawodnik nie może bezpiecznie kontynuować.

Art. 131. (1) Nokaut przyznaje się, gdy zawodnik nie odzyska sił do „dziesięć” lub nie może bezpiecznie kontynuować.

(2) Nokaut techniczny przyznaje się, gdy w serii uderzeń zawodnik nie daje skutecznej odpowiedzi technicznej, nie broni się rozsądnie i otrzymuje kolejne czyste uderzenia bez skutecznej obrony. Dla nokautu technicznego nie jest konieczne, aby zawodnik stracił przytomność.

5.14. Poddanie się

Art. 132. (1) Poddanie się zgłasza się przez wielokrotne klepnięcie ręką lub nogą, wyraźne oświadczenie ustne lub inny jednoznaczny sygnał. Krzyk spowodowany prawidłowo zastosowaną dźwignią może zostać przyjęty przez sędziego centralnego jako ustne poddanie się.

(2) W razie poddania się walka kończy się natychmiast, a przeciwnika ogłasza się zwycięzcą. Dźwignię lub duszenie zwalnia się niezwłocznie po poddaniu się lub komendzie przerwania.

(3) Sędzia centralny może przerwać walkę bez podanego sygnału, gdy zawodnik stracił przytomność, nie może fizycznie podać sygnału lub kontynuowanie stwarza bezpośrednie ryzyko ciężkiego uszkodzenia. W takich przypadkach przeciwnika ogłasza się zwycięzcą przez poddanie, przerwane przez sędziego centralnego.

5.15. Sposoby zwycięstwa i decyzja sędziów

Art. 133. Zwycięstwo przyznaje się przez nokaut, nokaut techniczny, poddanie się, przerwanie przez lekarza, rezygnację, decyzję sędziów, dyskwalifikację lub niestawienie się.

Art. 134. (1) W kumite Drugi Stopień nie stosuje się systemu dziesięciopunktowego, IPPON ani WAZA-ARI. W braku przedterminowego zwycięstwa każdy z pięciu sędziów jest obowiązany wskazać zwycięzcę i głosuje na AKA lub SHIRO. Równy głos i HIKIWAKE nie są dopuszczalne.

(2) Zwycięzcę ustala się co najmniej trzema zgodnymi głosami.

(3) Sędziowie uwzględniają kolejno:

  1. liczbę punktów karnych za wyjście poza pole walki, przy czym przewagę ma zawodnik z mniejszą liczbą punktów;
  2. nokdauny i oficjalne liczenia;
  3. skuteczność i oddziaływanie dozwolonych uderzeń;
  4. realne próby zakończenia walki dźwignią lub duszeniem;
  5. obalenia i rzuty, zwłaszcza gdy następuje po nich kontrola;
  6. kontrolę nad przeciwnikiem i dominujące pozycje;
  7. skuteczną agresję, obronę, inicjatywę i ducha walki.

5.16. Naruszenia, kary i dyskwalifikacja

Art. 135. (1) W razie naruszeń stosuje się system ostrzeżeń, kar i dyskwalifikacji, o którym mowa w art. 89–93, chyba że niniejsza część przewiduje punkt karny lub inny szczególny wynik.

(2) Natychmiastową dyskwalifikację można nałożyć za:

  1. umyślną zabronioną technikę, która spowodowała ciężki uraz;
  2. kontynuowanie dźwigni po poddaniu się;
  3. kontynuowanie ataku po komendzie przerwania;
  4. umyślny atak w oczy, gardło, kark lub kręgosłup;
  5. umyślny rzut na głowę lub szyję;
  6. agresję fizyczną wobec sędziego.

5.17. Skład sędziowski

Art. 136. (1) Każdą walkę sędziuje się obowiązkowo w systemie pięciu sędziów – sędzia centralny i czterech sędziów bocznych. Systemu trzech sędziów nie stosuje się.

(2) Każdy z pięciu sędziów ma jeden głos. Sędzia centralny kieruje walką i ją ocenia.

(3) Sędziowie posiadają kwalifikację dla kumite Drugiego Stopnia, o której mowa w art. 15 ust. 3.

5.18. Przerwanie i czasowe wstrzymanie walki

Art. 137. (1) Sędzia centralny przerywa walkę w razie wyjścia poza pole walki, w razie zablokowanej sytuacji w parterze, o której mowa w art. 128 ust. 2, w razie przesunięcia sprzętu, w razie naruszenia i w razie potrzeby pomocy medycznej.

(2) Sędzia centralny kończy walkę w razie utraty przytomności, niemożności rozsądnej obrony, widocznej dezorientacji, zaburzenia koordynacji, ciężkiego urazu lub decyzji lekarza o przerwaniu.

5.19. Wymagania medyczne i bezpieczeństwo

Art. 138. (1) Stosuje się wymagania medyczne z postanowień ogólnych (części I–III), w tym zasady w razie nokautu, o których mowa w art. 34.

(2) Wymagania antydopingowe stosuje się zgodnie z art. 35.

(3) Przez cały czas przeprowadzania walk w kumite Drugiego Stopnia na miejscu zawodów obecna jest karetka z zespołem medycznym. Walka nie może się rozpocząć ani być kontynuowana pod nieobecność karetki.

Część VI. GKB Kumite – Trzeci Stopień

6.1. Postanowienia ogólne

Art. 139. Niniejsza część określa przepisy sportowo-techniczne przeprowadzania walk w kumite Trzeciego Stopnia – trzecim i najwyższym poziomie zawodów w systemie zawodów GKB.

Art. 140. Kumite III Stopnia stanowi nadbudowę kumite Drugiego Stopnia. Walka toczy się bez kasku i rękawic, w jednej rundzie, z rozszerzonym zestawem dźwigni i duszeń oraz z systemem punktów kontroli na polu walki, który określa taktyczne znaczenie granicy.

Art. 141. (1) Organizację zawodów, prawo udziału, komisję sędziowską, zabezpieczenie medyczne, protesty, klasyfikację i zachowanie uczestników regulują postanowienia ogólne (części I–III).

(2) W sprawach przebiegu walki, które nie zostały uregulowane w niniejszej części, stosuje się odpowiednio następujące przepisy części V:

  1. pojęcia parter, tułów, obalenie, strona aktywna i pasywna – art. 118–121;
  2. poddanie się – art. 132;
  3. ogólne działania zabronione – art. 125 pkt 1–16;
  4. aktywność w parterze – art. 128;
  5. skład sędziowski – art. 136 ust. 1 i 2.

(3) W sprawach komend, etykiety, sygnałów, systemu ostrzeżeń, kar i dyskwalifikacji oraz pomocy medycznej w razie urazu stosuje się odpowiednio przepisy art. 110 ust. 2.

6.2. Charakter konkurencji

Art. 142. Kumite Trzeci Stopień jest formułą pełnokontaktową dla pełnoletnich zawodników, która obejmuje techniki uderzeń, klincz, chwyty za kimono, pchanie i ciągnięcie, podcięcia, rzuty, obalenia, ciągłą walkę w parterze, dźwignie, duszenia i taktyczne wykorzystanie granicy pola walki.

6.3. Prawo udziału

Art. 143. (1) W kumite Trzeci Stopień mogą uczestniczyć wyłącznie zawodnicy, którzy ukończyli 18 lat i spełniają ogólne warunki udziału, o których mowa w art. 9.

(2) W kumite Trzeci Stopień dopuszcza się zawodnika, który uczestniczył w co najmniej trzech oficjalnych zawodach w kumite Drugiego Stopnia, wpisanych w kartotece GKB i w jego książeczce zawodnika.

(3) Regulamin szczegółowy zawodów może wprowadzać dodatkowe obiektywne wymagania, bez zmniejszania wymagań, o których mowa w ust. 1 i 2.

(4) Zawodnik jest obowiązany poddać się kontroli antydopingowej, gdy zostanie wyznaczony do niej podczas kontroli, o której mowa w art. 164.

(5) Stosuje się art. 112 ust. 4.

6.4. Kategorie wagowe

Art. 144. Kategorie wagowe i zasady udziału w kategorii są takie same jak w kumite Drugiego Stopnia, o których mowa w art. 113.

6.5. Pole walki

Art. 145. Pole walki, strefa bezpieczeństwa i definicja wyjścia poza pole walki są takie same jak w kumite Drugiego Stopnia, o których mowa w art. 114 i art. 115.

6.6. Strój i sprzęt ochronny

Art. 146. (1) Sprzęt jest następujący:

  1. kimono zgodnie z art. 51;
  2. bez kasku;
  3. bez rękawic;
  4. obowiązkowy ochraniacz na zęby;
  5. obowiązkowy ochraniacz krocza (mężczyźni);
  6. ochraniacz miednicy i piersi (kobiety).

(2) Paznokcie rąk i stóp są krótko przycięte. Zabronione są biżuteria, kolczyki (piercing), elementy metalowe, twarde ortezy i inne niebezpieczne przedmioty.

(3) Bandaże i miękkie ortezy stosuje się wyłącznie za zgodą lekarza zawodów.

(4) Sprzęt ochronny odpowiada art. 73 ust. 11, a ochraniacze piersi dla kobiet – normie EN 13277-6.

6.7. Czas trwania walki

Art. 147. (1) Walka składa się z jednej rundy trwającej 10 minut.

(2) Czas zatrzymuje się wyłącznie w razie badania lekarskiego, naruszenia, wyjścia poza pole walki, problemu z tatami, uszkodzenia sprzętu lub innej obiektywnej konieczności określonej przez sędziego centralnego.

(3) Przedłużeń nie rozgrywa się. W braku przedterminowego zwycięstwa zwycięzcę ustala decyzja sędziów zgodnie z art. 159.

6.8. Dozwolone techniki i działania

Art. 148. (1) Uderzenia zaciśniętą pięścią w głowę są zabronione we wszystkich pozycjach. Uderzenia zaciśniętą pięścią w tułów są dozwolone.

(2) W głowę i tułów dozwolone są uderzenia nasadą lub płaską częścią dłoni oraz wewnętrzną lub zewnętrzną stroną otwartej ręki. Palce są złączone i skierowane w bok od oczu.

(3) Zabronione są uderzenia czubkami palców, ataki typu „włócznia” w twarz, drapanie, wkładanie palców w oczy oraz uderzenie w głowę zakończone zaciśniętą pięścią.

Art. 149. (1) W pozycji stojącej dozwolone są:

  1. uderzenia zaciśniętą pięścią w tułów;
  2. uderzenia otwartą dłonią w głowę i tułów;
  3. kopnięcia w nogi, tułów i głowę;
  4. uderzenia kolanem w tułów i głowę;
  5. uderzenia łokciem w tułów;
  6. klincz, pchanie i ciągnięcie;
  7. chwyty za kimono;
  8. podcięcia, rzuty i obalenia;
  9. przejście do parteru.

(2) Uderzenia łokciem w głowę są zabronione w pozycji stojącej i w klinczu w staniu.

Art. 150. (1) W parterze dozwolone są:

  1. uderzenia zaciśniętą pięścią w tułów;
  2. uderzenia otwartą dłonią w głowę i tułów;
  3. uderzenia łokciem w głowę i tułów;
  4. uderzenia kolanem wyłącznie w tułów;
  5. kopnięcia wyłącznie w tułów;
  6. kontrola pozycyjna, przytrzymania i przejścia między pozycjami;
  7. dźwignie i duszenia, o których mowa w art. 151.

(2) Uderzenie łokciem w głowę jest dozwolone tylko wtedy, gdy obaj zawodnicy są w parterze.

Art. 151. (1) Dozwolone są następujące dźwignie i duszenia:

  1. prosta dźwignia na łokieć;
  2. AMERICANA, KIMURA, OMOPLATA i inne dźwignie na łokieć i bark;
  3. dźwignie na nadgarstek;
  4. prosta dźwignia na kolano;
  5. prosta dźwignia na kostkę;
  6. dźwignia wewnętrzna i zewnętrzna na piętę;
  7. TOE HOLD i inne dźwignie na stopę;
  8. dźwignie kompresyjne na łydkę i biceps;
  9. dźwignie na staw biodrowy;
  10. kontrolowane dźwignie na szyję i techniki zginania ciała, które nie stosują bezpośredniego łamania kręgosłupa;
  11. duszenia krwionośne i oddechowe;
  12. duszenia rękami, nogami lub z użyciem kimono.

(2) Kontrolowana dźwignia na szyję to technika z kontrolą lub naciskiem na szyję, zastosowana w ramach dozwolonych dźwigni i duszeń, w której szyi nie wygina się ani nie skręca w celu złamania lub spowodowania urazu. Wyginanie lub skręcanie szyi w takim celu jest zabronione.

(3) Dozwolone techniki stosuje się w sposób umożliwiający ich natychmiastowe zwolnienie po poddaniu się lub komendzie sędziego.

6.9. Zabronione techniki i działania

Art. 152. (1) Zabronione są ogólne działania zabronione, o których mowa w art. 125 pkt 1–16.

(2) W parterze zabronione są:

  1. uderzenia zaciśniętą pięścią w głowę;
  2. uderzenia kolanem w głowę;
  3. kopnięcia w głowę;
  4. nadepnięcie na głowę lub tułów;
  5. skakanie ciężarem ciała na przewróconego przeciwnika;
  6. uderzenia w kark lub kręgosłup;
  7. kontynuowanie po komendzie przerwania.

(3) W dźwigniach i duszeniach zabronione są:

  1. chwytanie, skręcanie lub łamanie pojedynczego palca;
  2. używanie pojedynczego palca jako głównej dźwigni;
  3. wkładanie palców w oczy lub w inną jamę ciała;
  4. bezpośrednie ściskanie, chwytanie lub ciągnięcie tchawicy;
  5. gwałtowne lub niekontrolowane łamanie szyi lub kręgosłupa;
  6. technika, której nie można niezwłocznie zwolnić;
  7. kontynuowanie po poddaniu się lub komendzie przerwania.

6.10. Aktywność, obalenia i kontrola

Art. 153. (1) Obalenie zalicza się zgodnie z art. 120.

(2) Samo obalenie bez nawiązania kontroli ocenia się niżej niż obalenie, po którym następuje stabilna pozycja kontrolująca. Samo trzymanie bez rozwoju technicznego nie jest wystarczającą aktywnością.

6.11. System punktów kontroli na polu walki

Art. 154. (1) Na początku walki każdy zawodnik dysponuje pięcioma punktami kontroli na polu walki. Punkty są odrębnym systemem i nie stanowią technicznej oceny uderzeń, rzutów ani pozycji.

(2) Za każde ważne wyjście poza pole walki zawodnikowi odejmuje się jeden punkt – gdy wyjdzie dobrowolnie, zostanie wypchnięty, wyrzucony, obalony lub wyprowadzony dozwolonym działaniem albo dotrze do strefy zewnętrznej, aby uratować się przed dźwignią lub duszeniem.

(3) Początkową i pozostałą liczbę punktów wpisuje sędzia-rejestrator i pokazuje się ją wyraźnie na tablicy: 5 → 4 → 3 → 2 → 1 → 0. Punkty nie są przywracane w czasie walki.

(4) Wyjścia poza pole walki pozostają możliwe także po osiągnięciu zera punktów. Każde kolejne wyjście wpisuje się odrębnie i ma dodatkową wagę przy decyzji sędziów, lecz nie kończy automatycznie walki.

Art. 155. (1) Przy działaniu w pobliżu granicy sędzia centralny określa stronę aktywną i pasywną zgodnie z art. 121. Stroną aktywną jest także strona, która stosuje klincz, kontrolę pozycyjną, dźwignię lub duszenie, spycha lub przyciąga.

(2) Gdy obaj zawodnicy dotrą do strefy zewnętrznej w jednym działaniu, punkt traci strona pasywna. Nie dopuszcza się, aby obaj tracili punkt za to samo działanie.

Art. 156. (1) Zawodnik ma prawo dotrzeć do strefy zewnętrznej, aby przerwać zastosowaną wobec niego dźwignię lub duszenie. Uratowanie się przez wyjście nie jest uważane za poddanie się, dopóki zawodnik dysponuje pozostałym punktem.

(2) Przy dotknięciu strefy zewnętrznej sędzia centralny przerywa działanie, atakujący zwalnia technikę, broniącemu się odejmuje się jeden punkt, a walkę wznawia się w pozycji stojącej od środka.

(3) Gdy atakujący pierwszy dotknie strefy zewnętrznej podczas dźwigni lub duszenia, działanie się przerywa, atakującemu odejmuje się jeden punkt, a broniącemu się nie zalicza się wykorzystanego uratowania.

(4) Przerwanej techniki nie przywraca się.

(5) Uratowanie zalicza się, gdy strona aktywna kontroluje przeciwnika i rozpoczęła realną próbę dźwigni lub duszenia, którą można bezpośrednio dokończyć. Trzymanie kończyny bez kontroli i bez realnej możliwości natychmiastowego zastosowania dźwigni nie jest uratowaniem, lecz zwykłym wyjściem poza pole walki.

(6) Po osiągnięciu zera punktów zawodnik nie ma prawa używać granicy do przerwania dźwigni lub duszenia. Przy kolejnym takim działaniu przeciwnik wygrywa z powodu wyczerpania dozwolonych uratowań.

6.12. Nokaut i przerwanie ataku uderzeniowego

Art. 157. (1) W kumite Trzeci Stopień nie przeprowadza się liczenia sędziowskiego. Po obaleniu lub ciężkim oddziaływaniu walka trwa, dopóki zawodnik skutecznie się broni albo dopóki sędzia centralny, lekarz lub nokaut nie spowodują jej przerwania.

(2) Nokaut występuje w razie utraty przytomności lub oczywistej niemożności kontynuowania w wyniku dozwolonej techniki uderzeniowej.

(3) Nokaut techniczny przyznaje się, gdy zawodnik w pozycji stojącej lub w parterze nie daje skutecznej odpowiedzi, nie broni się rozsądnie lub otrzymuje kolejne czyste uderzenia bez skutecznej obrony.

(4) Nokaut w staniu występuje, gdy zawodnik pozostaje na nogach, lecz jest widocznie zdezorientowany, nie kontroluje stabilnie swojego ciała, nie reaguje sensownie na ataki lub nie może się bronić. Nie jest konieczne, aby całkowicie stracił przytomność.

6.13. Sposoby zwycięstwa i decyzja sędziów

Art. 158. Zwycięstwo przyznaje się przez nokaut, nokaut techniczny, poddanie się, przerwanie przez lekarza, rezygnację, decyzję sędziów, dyskwalifikację, niestawienie się lub wyczerpanie dozwolonych uratowań przed dźwignią lub duszeniem.

Art. 159. (1) W kumite Trzeci Stopień nie stosuje się systemu dziesięciopunktowego, IPPON ani WAZA-ARI. W braku przedterminowego zwycięstwa każdy z pięciu sędziów jest obowiązany wskazać zwycięzcę i głosuje na AKA lub SHIRO. Równy głos i HIKIWAKE nie są dopuszczalne.

(2) Zwycięzcę ustala się co najmniej trzema zgodnymi głosami.

(3) Sędziowie uwzględniają kolejno:

  1. pozostałą liczbę punktów kontroli na polu walki;
  2. dodatkowe wyjścia poza pole walki po osiągnięciu zera punktów;
  3. techniczne znaczenie wyjść, w tym wykorzystanie granicy do uratowania się przed dźwignią lub duszeniem;
  4. realne próby zakończenia walki;
  5. skuteczność i oddziaływanie dozwolonych uderzeń;
  6. dźwignie i duszenia;
  7. obalenia i rzuty, zwłaszcza gdy następuje po nich kontrola;
  8. kontrolę nad przeciwnikiem i dominujące pozycje;
  9. skuteczną agresję, obronę, inicjatywę i ducha walki.

6.14. Naruszenia, kary i dyskwalifikacja

Art. 160. (1) W razie naruszeń stosuje się system ostrzeżeń, kar i dyskwalifikacji, o którym mowa w art. 89–93, chyba że niniejsza część przewiduje odjęcie punktu lub inny szczególny wynik.

(2) Natychmiastową dyskwalifikację można nałożyć za:

  1. umyślną zabronioną technikę, która spowodowała ciężki uraz;
  2. kontynuowanie dźwigni po poddaniu się;
  3. kontynuowanie ataku po komendzie przerwania;
  4. umyślny atak w oczy, gardło, kark lub kręgosłup;
  5. umyślny rzut na głowę lub szyję;
  6. agresję fizyczną wobec sędziego;
  7. naruszenie przepisów antydopingowych stwierdzone przez właściwy organ.

6.15. Skład sędziowski

Art. 161. (1) Każdą walkę sędziuje się obowiązkowo w systemie pięciu sędziów, o którym mowa w art. 136 ust. 1 i 2.

(2) Sędziowie posiadają kwalifikację dla kumite Trzeciego Stopnia, o której mowa w art. 15 ust. 3.

6.16. Przerwanie i czasowe wstrzymanie walki

Art. 162. Sędzia centralny kończy walkę w razie utraty przytomności, niemożności rozsądnej obrony, widocznej dezorientacji, zaburzenia koordynacji, ciężkiego urazu lub decyzji lekarza o przerwaniu.

6.17. Wymagania medyczne i bezpieczeństwo

Art. 163. (1) Stosuje się wymagania medyczne z postanowień ogólnych (części I–III), w tym zasady w razie nokautu, o których mowa w art. 34.

(2) Przez cały czas przeprowadzania walk w kumite Trzeciego Stopnia na miejscu zawodów obowiązkowo obecna jest karetka z zespołem medycznym. Walka nie może się rozpocząć ani być kontynuowana pod nieobecność karetki.

Art. 164. (1) GKB, a w zawodach krajowych – organizacja krajowa, kieruje do krajowej organizacji antydopingowej państwa, w którym odbywają się zawody, wniosek o przeprowadzenie kontroli antydopingowej w zawodach w kumite Trzeciego Stopnia i ponosi jej koszty, gdy prawo tego państwa nie przewiduje inaczej. Zapewnia niezbędne warunki przeprowadzenia kontroli.

(2) Wybór zawodników, pobieranie próbek i zarządzanie wynikami wykonuje krajowa organizacja antydopingowa lub inna właściwa organizacja antydopingowa zgodnie z obowiązującymi przepisami antydopingowymi.

(3) Zawodnik jest obowiązany stawić się na należycie zarządzoną kontrolę i współdziałać w jej przeprowadzeniu.

(4) Odmowę, unikanie lub manipulowanie kontrolą stwierdzają i sankcjonują właściwe organy antydopingowe zgodnie ze Światowym Kodeksem Antydopingowym i prawem państwa, w którym odbywają się zawody. GKB i jej organizacje krajowe wykonują nałożone kary i stosują tymczasowe zawieszenie w przypadkach przewidzianych w Światowym Kodeksie Antydopingowym.

Przepisy końcowe

§ 1. Niniejszy regulamin został przyjęty przez prezesa GKB – Kaicho, Hanshi dr. Istvána Adámyego, 9 dan, na podstawie statutu GKB.

§ 2. Regulamin stosuje się łącznie ze statutem GKB i z Przepisami prowadzenia zawodów w kata i tameshiwari GKB, a w zawodach krajowych – także z aktami organizacji krajowej, które regulują ujmowanie w kartotece, transfer, ubezpieczenie, sądownictwo sportowe i status sportowców.

§ 3. Sprawy nieuregulowane w niniejszym regulaminie rozstrzyga sędzia główny po konsultacji z przewodniczącym komisji sędziowskiej i superwizorem odpowiedniego tatami, z uwzględnieniem bezpieczeństwa, równości warunków i charakteru danego poziomu zawodów.

§ 4. Zmiany i uzupełnienia regulaminu przyjmuje prezes GKB – Kaicho, zgodnie ze statutem GKB, na wniosek Komisji Technicznej GKB lub z własnej inicjatywy. Regulamin i jego zmiany publikuje się na stronie internetowej GKB (globalkyokushin.com) i wchodzą one w życie z dniem w nich wskazanym. Organizacje krajowe stosują je od tego samego dnia, a gdy wymaga tego prawo ich państwa – po przyjęciu ich w trybie przewidzianym tym prawem.

§ 5. Do czasu utworzenia Komisji Technicznej i Kolegium Sędziów GKB ich funkcje pełni prezes GKB – Kaicho, lub wyznaczone przez niego osoby.

Załącznik nr 1. Japońska terminologia zawodnicza

Japońskie terminy i komendy są używane w procedurach zawodniczych GKB. Znaczenia polskie mają charakter pomocniczy. Przy stosowaniu komendy rozstrzygające są sygnał sędziego centralnego i odpowiedni przepis sportowo-techniczny.

Termin / komendaZnaczenie
Aka / ShiroCzerwony / biały – oznaczenia zawodników
Aka no kachi / Shiro no kachiZwycięstwo czerwonego / białego
AkushuUścisk dłoni
Ashi baraiPodcięcie
Awasete ipponDwie WAZA-ARI zsumowane w zwycięstwo przez IPPON
Chudan / Gedan / JodanPoziom średni (tułów) / poziom dolny (poniżej pasa) / poziom górny (głowa)
ChuiUpomnienie
Domawashi kaiten geriKopnięcie z przewrotem z obrotem wokół osi poziomej
Encho-senPrzedłużenie walki
Fukushin / Fukushin shugoSędzia boczny / zebranie sędziów bocznych na naradę
Ganmen kogekiAtak w twarz
GentenKara
Geri / Tsuki / UchiKopnięcie / uderzenie pięścią / uderzenie
HajimeZaczynajcie
Hansoku / Hansoku wazaNaruszenie / zabroniona technika
Hantei / Hantei o onegai shimasuDecyzja sędziów / prośba o decyzję sędziów
HikiwakeRemis
IpponPełny punkt
JikanZatrzymanie czasu
JogaiWyjście poza pole walki
KamaetePrzyjmijcie postawę bojową
Kansui / ShippaiUdana / nieudana próba łamania
KeikokuOstrzeżenie ustne
KikenPrzegrana z powodu niestawienia się lub rezygnacji przed walką
Kinteki kogekiAtak w krocze
MaittaPoddanie się
MiezuSędzia nie widział działania
Naka eWejdźcie na pole walki
OshiSpychanie
Otagai ni rei / Shomen ni rei / Shushin ni reiUkłon do siebie nawzajem / w stronę frontu / w stronę sędziego centralnego
Sai-shiaiNowa walka
ShikkakuDyskwalifikacja
ShushinSędzia centralny
SoremadeKoniec walki
TameshiwariTest łamania
Torimasen / MitomezuTechnika nie jest uznawana
Tsukami / KakeChwytanie / zaczepianie
Waza-ariPół punktu
YameStop
YasumeOdpoczynek
ZokkoKontynuujcie
ZutsukiUderzenie głową

Załącznik nr 2. Wzór regulaminu szczegółowego zawodów

Regulamin szczegółowy ______________________________ (nazwa zawodów)

Wymóg (art. 42 ust. 2)Treść
1. Nazwa, cel i status – mistrzostwa świata, kontynentalne lub krajowe, turniej międzynarodowy, zawody otwarte, rozwojowe lub szkolne
2. Data, miejsce, program i godzina otwarcia
3. Organizator, osoby odpowiedzialne, przewodniczący komisji sędziowskiej i sędzia główny
4. Poziomy zawodów, konkurencje, dywizje, kategorie, grupy wiekowe i stopnie; warunki dla uczestników, o których mowa w art. 10
5. System zawodów i kryteria przy remisie
6. Harmonogram ważenia – w kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia nie wcześniej niż 24 godziny przed pierwszą walką (art. 53 ust. 8) – i badania przedzawodniczego
7. Termin i tryb rejestracji; dane kontaktowe; miejsce, data i osoby odpowiedzialne za losowanie
8. Opłata rejestracyjna w euro
9. Nagrody i tryb ich wręczania
10. Podział kosztów
11. Ubezpieczenie i dokumenty medyczne, w tym według art. 30 ust. 6 i 7
12. Dodatkowe środki bezpieczeństwa – karetka, lekarz na każdym tatami, defibrylator
13. Inne informacje – nagrywanie wideo i dane osobowe (art. 37 ust. 4), ochrona dzieci (art. 37 ust. 3), kontrola antydopingowa według art. 164

Zatwierdzony przez GKB (odpowiednio przez organizację krajową) dnia ______________, nr ________ (art. 41 ust. 3).

Załącznik nr 3. Lista kontrolna organizatora

Zawody: ______________________________, data: ______________, miejsce: ______________________________

NrWymaganiePrzepisWykonano
1Zezwolenie GKB lub organizacji krajowej i zatwierdzony regulamin szczegółowyart. 41□
2Lekarz zawodów; w kumite Drugiego i Trzeciego Stopnia – lekarz na każdym tatamiart. 29 ust. 1 i 7□
3Karetka z zespołem medycznym w kumite Drugiego i Trzeciego Stopniaart. 138 ust. 3 i art. 163 ust. 2□
4Defibrylator, środki do unieruchamiania, plan działania w nagłych wypadkachart. 29 ust. 6□
5Tatami o wymaganej grubości, wyczyszczone i zdezynfekowaneart. 49□
6Strefa bezpieczeństwa i odległość do widzówart. 38 ust. 1 i art. 49□
7Wyposażenie każdego pola walkiart. 50□
8Skalibrowana waga; sędzia ds. ważenia; kobieta – sędzia dla zawodniczekart. 26 i art. 53□
9Oględziny skóry podczas ważeniaart. 32 ust. 3□
10Powiadomienie właściwych organów (gdy jest wymagane), ochrona i opiekunowie przy udziale dzieciart. 37 ust. 3□
11Środki porządku publicznegoart. 37 ust. 1 pkt 10 i art. 48□
12Ubezpieczenia wymagane przez właściwe prawo i regulamin szczegółowy, w tym dla sędziówart. 36 i art. 42 ust. 2 pkt 11□
13Informacja o nagrywaniu wideo i danych osobowychart. 37 ust. 4□
14Sędziowie z ważną kwalifikacją i umowy z nimiart. 15 i art. 43□
15Szatnie dla zawodników i dla sędziówart. 37 ust. 1 pkt 4□
16Rejestr urazów i protokołyart. 33 ust. 4 i art. 18 ust. 3□

Organizator: ______________________ Przewodniczący komisji sędziowskiej: ______________________

Załącznik nr 4. Zezwolenie medyczne na powrót

Zezwolenie medyczne na powrót do działalności treningowej i zawodniczej (art. 34 ust. 6)

Sportowiec: ______________________________, data urodzenia: ______________, klub: ______________________________, nr książeczki zawodnika ________

Incydent dnia ______________ podczas □ zawodów □ treningu: □ nokaut □ techniczne przerwanie z powodu uderzeń w głowę □ utrata przytomności do 1 min □ utrata przytomności powyżej 1 min □ podejrzenie wstrząśnienia mózgu

Minimalny okres odsunięcia według art. 34 ust. 2–4 do: ______________

EtapStopniowy powrót (Amsterdam, 2022)Data ukończenia
1Aktywność w granicach objawów
2Lekka, następnie umiarkowana aktywność tlenowa
3Indywidualne ćwiczenia specyficzne dla sportu, bez kontaktu
4Trening bez kontaktu o wyższej intensywności
5Trening w pełnym kontakcie po zezwoleniu medycznym
6Powrót do zawodów

Wniosek: sportowiec jest dopuszczony do □ treningów z kontaktem □ zawodów od ______________.

Lekarz: ______________________________, specjalność: ______________, nr rejestracyjny lekarza: ______________, podpis i pieczęć: ______________

Załącznik nr 5. Protokół w razie podejrzenia wstrząśnienia mózgu

Protokół w razie podejrzenia wstrząśnienia mózgu (art. 34 ust. 5)

Zawody: ______________________________, data: ______________, tatami: ____, walka nr ____

Sportowiec: ______________________________, data urodzenia: ______________, klub: ______________________________

Objawy: □ utrata przytomności – czas trwania ______ □ zaburzenia równowagi lub koordynacji □ dezorientacja lub zmieszanie □ puste spojrzenie □ powolne podnoszenie się □ uraz twarzy □ drgawki □ wymioty

Objawy alarmowe, przy których sportowca kieruje się niezwłocznie do placówki leczniczej: □ ból lub sztywność szyi □ podwójne widzenie □ osłabienie lub drętwienie kończyn □ silny lub nasilający się ból głowy □ drgawki □ pogarszająca się świadomość □ powtarzające się wymioty □ narastający niepokój lub agresywność

Ocena: □ SCAT6 □ Child SCAT6 (załączone do protokołu)

Decyzja: □ odsunięty od zawodów □ skierowany do placówki leczniczej; minimalny okres odsunięcia do ______________ (art. 34 ust. 2–4); powiadomiono □ klub □ rodzica

Lekarz zawodów: ______________________ Sędzia główny: ______________________