Narodziny Kyokushin – czterech ludzi, którzy ukształtowali epokę
Jak ze skromnego tokijskiego dojo powstała światowa organizacja: rola Masutatsu Oyamy, Kenjiego Kurosakiego, Shigeo Kato i Tadashiego Nakamury w kształtowaniu się Kyokushin, od początków w Mejiro w 1953 roku do pierwszego World Open Karate Tournament w 1975 roku.
Rola Masutatsu Oyamy, Kenjiego Kurosakiego, Shigeo Kato i Tadashiego Nakamury w kształtowaniu się Kyokushin
István Adámy, Hanshi, 9 dan
Prezydent-założyciel Global Kyokushin Budokai
Narodziny światowej organizacji w skromnym tokijskim dojo
Gdy dziś mówimy o Kyokushin karate, myślimy o organizacjach międzynarodowych, mistrzostwach świata, ogromnych obozach treningowych i dojo działających w wielu krajach świata.
A przecież początek tej historii wyglądał zupełnie inaczej.
Na początku lat pięćdziesiątych Japonia dopiero odbudowywała się po skutkach drugiej wojny światowej. W świecie sztuk walki również zachodziły znaczne zmiany. Karate rozprzestrzeniało się coraz szerzej, a jednocześnie nieustannie trwał spór, czy należy je uważać przede wszystkim za tradycyjny system wychowania, za sport, czy za praktyczną sztukę walki.
W takim otoczeniu Masutatsu Oyama zaczął wytyczać własną drogę.
W 1953 roku w tokijskiej dzielnicy Mejiro, na otwartym placu ćwiczeń, rozpoczęła się praca, z której z czasem rozwinęły się Oyama Dojo, a następnie Kyokushinkaikan.
Początki nie przypominały świata dzisiejszych nowoczesnych sal treningowych. W skromnych warunkach, z niewielką ilością sprzętu, pracowano nad niezwykle twardym przygotowaniem fizycznym.
Oyama nie chciał jednak po prostu stworzyć kolejnej szkoły karate.
Pragnął stworzyć system, w którym wartość technik potwierdzałaby rzeczywista walka, sprawność fizyczna i wytrzymałość duchowa.
Jeden z najważniejszych fundamentów późniejszej filozofii Kyokushin narodził się właśnie z tego spojrzenia.
Masutatsu Oyama – założyciel, który szukał nowej drogi
Masutatsu Oyama był japońskim mistrzem karate pochodzenia koreańskiego, którego imię nierozerwalnie splotło się z historią Kyokushin.
Jego życie otaczają liczne niezwykłe opowieści i legendy.
Górskie odosobnienia, nadludzkie ćwiczenia fizyczne, pokazy łamania oraz występy z udziałem byków należą do najbardziej znanych opowieści w historii karate.
Część tych opowieści jest udokumentowana historycznie, inne z biegiem dziesięcioleci przekształciły się w legendę.
Prawdziwego znaczenia historycznego Oyamy nie należy jednak szukać w nich.
O wiele ważniejsze jest jego rozpoznanie, że karate nie może sprowadzać się wyłącznie do ćwiczenia z góry ustalonych form i ciągów ruchów.
W systemie, który sobie wyobrażał, wiedza techniczna, sprawność ciała, siła woli i praktyczna użyteczność miały tworzyć jedność.
Ciężki trening, walka i dyscyplina duchowa nie były wymaganiami niezależnymi od siebie, lecz częściami tego samego procesu rozwoju.
Oyama jednak – jak każda znacząca postać historyczna – nie tworzył swojego dzieła życia sam.
Wokół niego pracowali wybitni instruktorzy i wojownicy, którzy swoją wiedzą, doświadczeniem i osobowością przyczyniali się do rozwoju Kyokushin.
Wśród nich warto przywołać trzy szczególnie ważne postacie.
Kenji Kurosaki – pionier twardej walki i kick-boxingu
Kenji Kurosaki był jednym z najważniejszych instruktorów wczesnego Oyama Dojo.
W okresie kształtowania się Kyokushin odegrał ważną rolę w rozwijaniu twardego przygotowania fizycznego i nauczania opartego na praktycznej walce.
Gdy Oyama uczestniczył w pokazach za granicą i podróżował, w codziennej pracy dojo ciągłość szkolenia zapewniali doświadczeni instruktorzy, tacy jak on.
Imię Kurosakiego jest jednak znaczące nie tylko w historii Kyokushin, lecz także we współczesnym kick-boxingu.
W latach sześćdziesiątych coraz silniejsze stawało się zainteresowanie praktycznym porównywaniem różnych sportów walki.
Jednym z ważnych etapów był cykl pojedynków w Tajlandii w 1964 roku, w którym japońscy karatecy mierzyli swoje umiejętności z zawodnikami Muay Thai.
Kurosaki sam brał udział w walkach i poniósł porażkę.
Niepowodzenie nie oznaczało jednak końca jego kariery.
Wręcz przeciwnie.
Doświadczenia z Tajlandii odegrały ważną rolę w jego późniejszej pracy, gdy łącząc niektóre techniczne i treningowe metody karate i Muay Thai, przyczynił się do rozwoju japońskiego kick-boxingu.
Dzięki założeniu Mejiro Gym i wpływowi na holenderskie życie sportów walki dziedzictwo Kurosakiego wykroczyło daleko poza ramy pierwotnego Oyama Dojo.
Jego kariera dobrze pokazuje, że w rozwoju sztuk walki samodzielne poszukiwanie drogi również może odgrywać rolę decydującą.
Shigeo Kato – siła woli, nauczanie i ekspansja międzynarodowa
Shigeo Kato to kolejna ważna postać wczesnego pokolenia Kyokushin.
Był karateką stosunkowo niewielkiego wzrostu, a jego kariera niesie ważną naukę także o związku warunków fizycznych z siłą woli.
W świecie sportów walki często skłonni jesteśmy przeceniać wzrost, wagę i siłę fizyczną.
A przecież o skuteczności decyduje wiele innych czynników: wiedza techniczna, szybkość, koordynacja, wyczucie czasu, inteligencja walki, a przede wszystkim konsekwentne ćwiczenie.
Działalność instruktorska Kato odegrała znaczną rolę w rozwoju Kyokushin.
W Japonii uczestniczył w centralnej pracy dydaktycznej, a w okresie ekspansji międzynarodowej dotarł także do Australii, gdzie przyczynił się do poznania Kyokushin.
Z jego nazwiskiem wiąże się także wczesne nauczanie Shokeia Matsui, jednej z kluczowych postaci późniejszego japońskiego Kyokushin.
Historia Kato niesie dla mnie szczególnie ważne przesłanie pedagogiczne.
Wartość sztuki walki nie bierze się wyłącznie od największych, najsilniejszych czy najbardziej odnoszących sukcesy zawodników.
Co najmniej równie ważni są instruktorzy, którzy potrafią przekazywać swoją wiedzę, wychowywać nowe pokolenia i kształtować w uczniach zaangażowanie w rozwój.
Prawdziwy wynik dobrego mistrza w wielu przypadkach przejawia się nie we własnych zwycięstwach, lecz w późniejszych osiągnięciach jego uczniów.
Tadashi Nakamura – od zawodnika do twórcy międzynarodowej szkoły
Tadashi Nakamura był jednym z najbardziej znanych wojowników i instruktorów wczesnego Kyokushin.
Jego imię stało się szczególnie znane w związku z tajlandzkim wyzwaniem z 1964 roku.
Pojedynki między japońskimi karatekami a przedstawicielami Muay Thai miały wielkie znaczenie, ponieważ spotkały się dwa odmienne systemy walki.
Według tradycyjnie przekazywanych wyników Nakamura i Akio Fujihira odnieśli zwycięstwo, natomiast Kenji Kurosaki poniósł porażkę.
Japoński wynik 2:1 stał się jednym z najczęściej przywoływanych wydarzeń w historii Kyokushin.
Jego znaczenia historycznego nie widzę jednak w tym, że jedna sztuka walki ostatecznie udowodniła swoją wyższość nad drugą.
Raczej w tym, że otwarte porównanie różnych systemów dało możliwość rozwoju technik, taktyk i metod treningowych.
Nakamura później kontynuował pracę w Stanach Zjednoczonych, gdzie stał się jedną z ważnych postaci popularyzacji Kyokushin.
Z czasem wkroczył na własną drogę i stworzył organizację Seido Karate.
Ta droga rozwoju dobrze pokazuje, że wielu spośród wczesnych mistrzów Kyokushin nie tylko przekazywało dalej system Oyamy, lecz także, wychodząc od własnych doświadczeń, wypracowało nowe rozwiązania dydaktyczne i organizacyjne.
1964 – narodziny Kyokushinkaikan
Oyama Dojo, działające początkowo w skromnych warunkach, z biegiem lat budziło coraz większe zainteresowanie.
W 1964 roku powstał Kyokushinkaikan, który nadał ramy instytucjonalne dalszemu rozwojowi systemu i jego międzynarodowej ekspansji.
Potem nastąpiły kolejne kamienie milowe.
W 1969 roku zorganizowano pierwszy All Japan Open Karate Tournament.
A w 1975 roku odbył się pierwszy World Open Karate Tournament, który był wydarzeniem o decydującym znaczeniu w historii karate knockdown.
Kyokushin nie był już wtedy tylko japońskim nurtem sztuk walki.
Zaczął się przekształcać w ruch międzynarodowy.
Duch i metody treningowe dawnego małego dojo dotarły do różnych krajów, kultur i społeczności.
Wspólne dziedzictwo czterech ludzi
Drogi życiowe Oyamy, Kurosakiego, Kato i Nakamury potoczyły się w różnych kierunkach.
Nie we wszystkim myśleli tak samo, a później ich drogi organizacyjne niekoniecznie pozostały wspólne.
Łączy ich jednak jeden decydujący okres historyczny.
Wszyscy mieli udział w procesie, w którym ukształtowały się techniczny system Kyokushin, jego metodyka nauczania i znaczenie międzynarodowe.
Oyama sformułował i zorganizował podstawy nowego nurtu.
Kurosaki pozostawił trwały ślad w dziedzinie skuteczności walki i porównywania z innymi systemami.
Kato przyczynił się do pracy w zakresie nauczania i ekspansji międzynarodowej.
Nakamura natomiast swoją działalnością jako zawodnik, instruktor i budowniczy organizacji stał się znaczącą postacią w historii sztuk walki.
Ich historia przypomina nam także, że rozwój sztuki walki nigdy nie jest wynikiem dokonań tylko jednego człowieka.
Obok wielkich założycieli zawsze są instruktorzy, uczniowie i współpracownicy, którzy przekształcają idee w codzienną praktykę, działające instytucje i międzynarodowe wspólnoty.
Szacunek dla tradycji i wolność rozwoju
Na podstawie ponad półwiecznego doświadczenia w nauczaniu karate i budowaniu organizacji sądzę, że z historii Kyokushin nie należy zachować wyłącznie twardości fizycznej i niezwykłych osiągnięć.
Co najmniej równie ważna jest ta odwaga ducha, która umożliwiła narodziny nowego systemu sztuk walki.
Oyama nie stworzył czegoś trwałego dlatego, że przyjął wszystkie dotychczasowe rozwiązania bez zmian.
Lecz dlatego, że zdobytą wiedzę przekształcił w nowy system dzięki własnemu doświadczeniu, wyobrażeniom i konsekwentnej pracy.
To samo samodzielne poszukiwanie drogi cechowało także późniejszą działalność kilku jego wczesnych współpracowników.
Dlatego szacunek dla dziedzictwa Kyokushin nie może oznaczać odrzucenia możliwości rozwoju.
Poznawanie historii nie zobowiązuje nas do utrzymywania bez zmian każdej wcześniejszej praktyki.
Zobowiązuje nas do zrozumienia, jakie wartości, olśnienia i ludzkie dokonania umożliwiły powstanie dzisiejszego Kyokushin.
Filozofię Global Kyokushin Budokai ujęłem więc właśnie w następującej myśli:
„Kyokushin narodził się w Japonii, ale stał się dziedzictwem całej ludzkości. Szanujemy jego przeszłość, lecz nie pozwalamy, by przeszłość ograniczała jego przyszłość.”
Myśl na zakończenie
Gdy patrzę na stare fotografie z początkowego okresu Kyokushin, widzę na nich nie tylko młodych karateków.
Widzę przedstawicieli epoki, którzy nie mogli jeszcze dokładnie wiedzieć, w rozwoju jak wielkiego międzynarodowego ruchu biorą udział.
Nie dysponowali dzisiejszymi możliwościami technicznymi, nowoczesnymi ośrodkami treningowymi ani międzynarodowymi środkami komunikacji.
Mieli jednak pomysł, determinację, zdolność do pracy i wiarę w to, co chcieli stworzyć.
Jedną z najważniejszych nauk z historii Kyokushin jest dla mnie to, że do trwałych rezultatów niekoniecznie potrzebne są najkorzystniejsze warunki.
O wiele bardziej potrzebni są ludzie, którzy potrafią oddać swoją wiedzę, pracę i całą osobowość na służbę wspólnemu celowi.
Naszym zadaniem dzisiaj nie jest odtworzenie Japonii lat pięćdziesiątych.
Lecz zachowanie pierwotnych wartości Kyokushin i jednoczesne udzielenie odpowiedzi na wyzwania naszych czasów.
To jest prawdziwy szacunek dla tradycji.
I to jest prawdziwa odpowiedzialność za rozwój.
Osu!
István Adámy, Hanshi, 9 dan
Global Kyokushin Budokai – prezydent-założyciel
